Są gatunki, które kupuje się z rozsądku, bo są dostępne i niewymagające. I są takie, które kupuje się z miłości, bo coś w nich po prostu zatrzymuje wzrok i nie puszcza. Bumba horrida należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii. Czarny pająk z różowawą tarczką, czerwonawymi włoskami i odnóżami lśniącymi niebieską poświatą, znany w hobby jako ulubieniec kolekcjonerów, a przy karmieniu dosłownie odbiera mowę. Nawet doświadczonym hodowcom.

Skąd pochodzi ten gatunek

Bumba horrida zamieszkuje wilgotne lasy tropikalne północnej Brazylii i Wenezueli. To środowisko pełne cieni, gęstej ściółki i naturalnych kryjówek: splątanych korzeni, szczelin skalnych, kawałków kory leżących na ziemi. Pająk wiedzie naziemny tryb życia i traktuje każde zagłębienie jak potencjalny dom. W hodowli bez trudu odnajduje się w terrarium urządzonym właśnie tak, jak podpowiada jego biotop, czyli wilgotno, ciemnawo i z dobrą kryjówką na wyciągnięcie chelicerów.

Warto wspomnieć, że przez lata gatunek krążył w hobby pod nazwą Bumba cabocla. Jeśli więc ktoś natknął się kiedyś na tę etykietę, z dużym prawdopodobieństwem mógł mieć do czynienia właśnie z horrida.

Wygląd

Trudno opisać ten gatunek bez pewnej dozy zachwytu. Podstawa to głęboka czerń, pokryta ciemnobrązowymi włoskami, ale diabeł (a raczej pająk) tkwi w szczegółach. Tarczka grzbietowa jest różowawa, obrzeżona czerwienią, co na tle czarnego ciała wygląda jak starannie zaplanowany kontrast. U młodych osobników tarczka bywa wręcz intensywnie pomarańczowa, i z wiekiem nabiera tej subtelnej różowości. Odwłok zdobią dłuższe, czerwone włoski, a odnóża na udach pokryte są czerwonawym owłosieniem z wyraźnym, niebieskawym połyskiem.

Gatunek dorasta do około 6 cm długości ciała. Młode samice, jak ta mierząca około 3,5 cm, mają przed sobą jeszcze spory kawałek drogi do pełnych rozmiarów i mogą urosnąć nawet dwukrotnie. Dymorfizm płciowy jest tu wyraźny: samice są masywniejsze i bardziej okazałe, samce zaś smuklejsze, z charakterystycznymi bulbusami na nogogłaszczkach i haczykami na przedniej parze odnóży.

W terrarium

Bumba horrida nie potrzebuje skomplikowanej aranżacji. Klasyczny pojemnik, potocznie zwany blasikiem, sprawdza się tu znakomicie. Podstawą jest podłoże torfowe, w którym pająk może się podkopać. Kawałek korka ułożony tak, by umożliwić podkop od spodu i siedzenie na górze, to idealna propozycja kryjówki. Dodatkowy płat mchu i preparat nawilżający (np. Jungle) dopełniają obraz.

Wilgotność powinna utrzymywać się w granicach 70 do 80 procent. Terrarium ma być wyraźnie wilgotne, co widać zresztą gołym okiem po kondensacji na ściankach pojemnika. Temperatura w ciągu dnia wynosi 25 do 27 stopni Celsjusza, natomiast nocą niezbędny jest kilkustopniowy spadek. Ten rytm dobowy jest dla pająka istotny i nie należy go zaniedbywać.

Jeśli chodzi o żywienie, Bumba horrida jest gatunkiem reaktywnym i widowiskowym. Atak na ofiarę bywa tak ekspresyjny, że nawet doświadczony hodowca nie może wyjść z podziwu przy każdym kolejnym karmieniu. Samica o rozmiarze 3,5 cm jest karmiona co kilka dni. Przed wylinką warto ją karmić intensywnie, doprowadzając odwłok do wyraźnie napiętego stanu, a następnie odstawić jedzenie na około dwa miesiące, dając pająkowi czas na przygotowanie się do zrzucenia starej skóry.

Temperament i trudność hodowli

Mimo efektownego wyglądu i zapalczywego charakteru przy jedzeniu, Bumba horrida jest gatunkiem polecanym dla początkujących hodowców. Jad nie należy do silnych, a pająk poza momentem karmienia nie jest agresywny bez powodu. Trzeba jednak pamiętać, że do terrarium nie należy dokładać żadnych towarzyszy, bo gatunek absolutnie nie toleruje konkurencji.

To właśnie połączenie dostępności hodowlanej z wyjątkowym wyglądem i charakterem czyni z Bumba horrida jeden z tych gatunków, które wielu hodowców wymienia jako swój ulubiony. Rzadko pojawia się w handlu, więc gdy już trafi do oferty, warto się nie wahać.

Bumba horrida. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: północna Brazylia, Wenezuela.