Wyobraź sobie pająka, który siedzi w terrarium i wygląda jak absolutnie każdy inny brązowy pająk na świecie. Nic szczególnego, nic rzucającego się w oczy. A potem coś go porządnie irytuje i nagle okazuje się, że przez cały ten czas skrywał pod spodem coś naprawdę ładnego. Cheiracanthium olivaceum to właśnie taki typ: skromny na co dzień, efektowny gdy trzeba, a do tego wyjątkowo trudny do zdobycia.

Europejczyk z południowym temperamentem

C. olivaceum to gatunek europejski, związany z ciepłymi rejonami kontynentu. Grecki rodowód i prawdopodobne występowanie na Cyprze mówią wiele o jego preferencjach klimatycznych: słońce, ciepło, suche skały i kamienie, pod którymi ten pająk chętnie się ukrywa. Właśnie dlatego kamień w terrarium to nie dekoracja, lecz element pierwszej potrzeby, wręcz hołd złożony temu, jak gatunek żyje na wolności.

W hodowli amatorskiej C. olivaceum pojawia się naprawdę rzadko. Jeśli ktoś oferuje go w sprzedaży, warto się zatrzymać, bo na kolejną okazję można czekać bardzo długo.

Wygląd

W spoczynku C. olivaceum nie robi szczególnego wrażenia. Dorosła samica w terrarium wygląda po prostu jak brązowy pająk, jeden z wielu. Dopiero gdy poczuje się zagrożona lub mocno zdenerwowana, pokazuje, co ma pod spodem: kolory, które hodowcy opisują jako przepiękne. To trochę jak z tymi ludźmi, którzy na co dzień są cicho, ale jak już się odezwą, to wszystkich zaskakują.

Młode osobniki w wieku około pięciu miesięcy osiągają stadia L4–L5, co daje pojęcie o tempie wzrostu. Linieją mniej więcej raz na miesiąc, więc rozwój jest regularny i przewidywalny.

W terrarium

Podstawą podłoża powinien być torf i to w sporej ilości. C. olivaceum lubi kopać i nie ma sensu mu tego utrudniać. Im więcej substratu, tym szczęśliwszy pająk i tym ciekawsze zachowania można obserwować. Do tego kilka kawałków korka jako kryjówki i przynajmniej jeden kamień, pod którym pająk będzie czuł się jak w domu.

Ciekawa rzecz ujawnia się, gdy hoduje się grupę: mimo dostępnych osobnych kryjówek, korkowych kawałków i kamienia, wszystkie osobniki wolą trzymać się razem. Zbijają się w jedno miejsce, tam gdzie jest rodzeństwo, jakby osobne kryjówki były dla nich pomysłem zbędnym. Zaledwie trzy godziny po przeprowadzce do nowego terrarium pająki już budowały pajęczynę i gromadziły się wspólnie. To naprawdę rzadkie i sympatyczne zachowanie, które wyróżnia ten gatunek spośród wielu innych norowych.

Grupówka startowa pięćdziesięciu sztuk to dobry punkt wyjścia. Przy takim starcie i przyzwoitej opiece straty na etapie maluchów mogą być naprawdę niewielkie: cztery osobniki na pięćdziesiąt to wynik, który robi wrażenie na korzyść hodowcy.

Temperament i trudność hodowli

Temperament C. olivaceum można określić jako żywy. Pająki nie dają sobie w kaszę dmuchać, jak to ujął jeden z hodowców. Brzmi groźnie, ale w praktyce wychodzi inaczej: dorosłe samice są przede wszystkim bardzo płochliwe. Gdy coś je niepokoi, zdecydowanie częściej czmychają, niż stają do konfrontacji. Poza pozy obronne trudno je w ogóle sprowokować, a agresja u hodowanych osobników jest zjawiskiem wyjątkowo rzadkim, właściwie niezaobserwowanym.

Dla kogo jest ten gatunek? Raczej nie dla kompletnego początkującego, który dopiero oswaja się z pająkami, ale też nie jest to pozycja zarezerwowana wyłącznie dla weteranów. Ktoś z odrobiną doświadczenia, z wyczuciem i bez potrzeby ciągłego "ruszania" terrarium, poradzi sobie bez problemu. Wymaga trochę wiedzy, cierpliwości i, przede wszystkim, szczęścia przy zdobyciu maluchów.

Bo to właśnie dostępność jest tu największą przeszkodą. C. olivaceum w handlu pojawia się sporadycznie. Jeśli trafi się okazja, nie warto czekać.

Cheiracanthium olivaceum. Rodzina: Cheiracanthiidae. Zasięg: Europa (Grecja, prawdopodobnie Cypr).