Wyobraź sobie, że otwierasz terrarium, a pająk znika. Nie ucieka powoli, nie przebiera nóżkami w panice, po prostu przestaje być w miejscu, gdzie był. Ułamek sekundy wcześniej siedział spokojnie w rogu, a teraz jest po drugiej stronie pojemnika. Tak właśnie wygląda kontakt z Heteropoda davidbowie, spachaczem z Azji Południowo-Wschodniej, który swoją prędkością zasłużył na miano absolutnego mistrza teleportacji wśród pająków hodowlanych.

Kto to jest i skąd pochodzi

Heteropoda davidbowie to pająk właściwy z rodziny Sparassidae (spachaczowate), nie ptasznik. To rozróżnienie ma znaczenie, bo Sparassidae rządzą się swoimi prawami. Gatunek pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, przede wszystkim z Malezji i Tajlandii, choć jego zasięg rozciąga się też na Singapur i kraje sąsiednie. W naturze żyje nadrzewnie, wysoko nad ziemią, w środowisku o wysokiej wilgotności i ciepłym klimacie. Nazwa gatunkowa to hołd dla Davida Bowiego i trzeba przyznać, że patron został wybrany trafnie: charyzma, niezwykły wygląd i prędkość godna gwiazdy rocka.

Wygląd

Dorosła samica robi wrażenie. Ciało osiąga około 3 cm długości, a rozstaw odnóży dochodzi do 10 cm. Karapaks jest efektowny, z intensywnymi czerwonymi odcieniami. Samica jest wyraźnie owłosiona, żółtawa, z charakterystycznie płaską sylwetką, przez hodowców nazywaną żartobliwie "plackiem". To płaskie ciało to przystosowanie do życia pod korą i w szczelinach drzew, a nie cecha estetyczna.

Droga do tego wyglądu jest długa i stopniowa. Młode osobniki zaraz po wykluciu są dosłownie przezroczyste, białawo przeświecające, z ciałem ledwie 3-4 mm. Z każdą kolejną wylinką nabierają koloru, przechodząc przez odcienie kremowe, a następnie intensywnie żółte. Co ciekawe, ta zmiana nie zachodzi gwałtownie jak u wielu ptaszników, lecz płynnie, wylinką po wylince. Dorosłe samice tracą z czasem część tej intensywności i stają się bardziej żółtawo-brązowe. Samce, choć imponujące na dłoni dorosłego człowieka, mają mniejszy rozstaw odnóży niż samice i można je odróżnić już dwie wylinki przed dorosłością, gdy pojawiają się u nich zalążki bulbusów. To zupełnie inaczej niż u ptaszników, gdzie bulbusy widoczne są dopiero po ostatniej wylince.

W terrarium

Konfiguracja terrarium jest prosta, bo gatunek nie wymaga wiele. Pion jest ważniejszy niż poziom: tuba lub pojemnik o wysokości minimum 20 cm z dobrą wentylacją sprawdzi się idealnie. Substrat, najlepiej torfowy, pełni tu głównie funkcję zbiornika wilgoci, bo pająk praktycznie nigdy nie schodzi na ziemię. Siedzi wysoko, na ścianach i wieczku, oklejając powierzchnie delikatnymi punktami pajęczyny. Jedna czy dwie rurki korkowe urozmaicą przestrzeń, choć pająk i tak będzie spędzał czas na pionowych powierzchniach.

Temperatura pokojowa do około 28°C w zupełności wystarcza. Co ciekawe, podrostek, który uciekł znajomemu hodowcy, przeżył trzy miesiące swobodnie w mieszkaniu w normalnej temperaturze, co świadczy o sporych możliwościach adaptacyjnych gatunku. Z wilgotnością trzeba uważać bardziej. W naturze H. davidbowie żyje w środowisku wilgotnym i małe osobniki, szczególnie na etapie L1-L3, są bardzo podatne na przesuszenie. Jednorazowe zaniedbanie podlewania może skończyć się tragicznie. Większe okazy są już znacznie odporniejsze. Obfite podlewanie raz w tygodniu, zalewając podłoże i ścianki pojemnika, to sprawdzone podejście.

Żywienie jest przyjemnością, bo H. davidbowie nie głoduje miesiącami jak ptaszniki z Ameryki Południowej. Pająki właściwe mają szybszy metabolizm i chętnie jedzą regularnie. Małe osobniki świetnie sobie radzą z muszkami owocowymi (Drosophila melanogaster lub D. hydei), które jako latające utrzymują się w górnych partiach pojemnika, dokładnie tam, gdzie przebywa pająk. Dorosłe osobniki dostają świerszcze dopasowane do swojej wielkości.

Temperament i trudność hodowli

Tu trzeba być szczery: Heteropoda davidbowie nie jest gatunkiem dla kogoś, kto dopiero zaczyna przygodę z pająkami. Prędkość tego zwierzęcia jest dosłownie trudna do ogarnięcia wzrokiem. Nawet doświadczony hodowca, który widział sporo szybkich gatunków, do dorosłej samicy podchodzi z dużym respektem i niekoniecznie decyduje się brać ją na ręce.

Jest tu jednak duże "ale": H. davidbowie nigdy nie jest agresywna wobec człowieka. Ucieka, nie atakuje. Jad ma bardzo słaby, praktycznie nieszkodliwy dla człowieka. Ugryzienie może zdarzyć się jedynie przypadkowo, gdy pająk zostanie przyciśnięty. Na tle innych szybkich gatunków z rodzaju Heteropoda jest też wyraźnie łatwiejsza w obsłudze, spokojniejsza i mniej skoczna niż na przykład H. boei. Po ewentualnym wyskoczeniu wykonuje kilka susów i daje się opanować, zamiast rozlatywać się po całym pomieszczeniu.

Hodowla tego gatunku to doskonała szkoła dla kogoś, kto myśli o szybkich ptasznikach nadrzewnych. Kto nauczy się pracować z H. davidbowie, na żadnego szybkiego ptasznika już się nie zdenerwuje. A do tego dostanie pająka z historią, bo rodzaj Heteropoda to jeden z większych i słabiej opisanych w literaturze hodowlanej, a davidbowie, z tym karapaksem i prędkością godną swego patrona, jest bez wątpienia jednym z jego gwiezdnych przedstawicieli.

Heteropoda davidbowie. Rodzina: Sparassidae (spachaczowate). Zasięg: Azja Południowo-Wschodnia, głównie Malezja, Tajlandia, Singapur i kraje sąsiednie.