Wyobraź sobie pająka, który nie ucieka, gdy zbliżasz obiektyw aparatu. Zamiast tego obraca głowę, patrzy ci prosto w twarz i przez chwilę... po prostu analizuje sytuację. Phidippus regius apalachicola to skakun, który sprawia wrażenie, jakby naprawdę myślał. I nie jest to wrażenie całkowicie mylące.

Skąd pochodzi ten mały arystokrata

Odmiana apalachicola wywodzi się z Florydy, a jej nazwa pochodzi od rejonu Apalachicola na zachodnim wybrzeżu tego stanu. To jeden z wariantów gatunku Phidippus regius, czyli skakunów królewskich, przy czym ta konkretna forma wygląda nieco inaczej niż pozostałe odmiany regius. Nie jest to różnica kosmetyczna, mowa o wyraźnej odrębności, którą widać gołym okiem po samym ubarwieniu.

Wygląd

Dorosła samica dorasta do około 2 cm długości ciała, co jak na skakuny jest naprawdę solidnym rozmiarerm. Ubarwienie robi wrażenie: pomarańczowo-czarne wzory z opalizującym połyskiem, a bezpośrednio po wylince włoski mają jeszcze żółtawy odcień. W odpowiednim świetle widać żółto-cielisto-zielone refleksy, jakby ktoś obsypał pająka delikatnym brokatem.

Charakterystyczny jest bardzo wysoki karapaks, czyli głowotułów. To nie kaprys ewolucji ani kwestia estetyki, to anatomiczna konieczność. Zwój nerwowy skakunów zajmuje około 25% objętości głowotułowia, co wśród stawonogów jest wynikiem wyjątkowym. Żeby to wszystko zmieścić, karapaks musiał urosnąć. Stąd też te wielkie, charakterystyczne oczy, które na Phidippusie robią takie wrażenie. To nie ozdoba, to precyzyjny aparat optyczny, który pozwala pająkowi śledzić ofiarę z odległości.

Łowca, nie reaktor

Jeśli miałeś kontakt z ptasznikami, wiesz, że potrafią reagować niemal impulsywnie, jakby przycisk "atakuj" był zawsze w trybie gotowości. Phidippus regius apalachicola działa inaczej. Skakun śledzi ofiarę wzrokiem, analizuje jej ruchy, ocenia dystans i pewność skoku, a dopiero potem działa. To polowanie strategiczne, a nie reaktywne. Nie przypadek, lecz efekt tego nieproporcjonalnie dużego mózgu, który musi gdzieś mieszkać.

To wszystko przekłada się na zachowanie wobec człowieka. Skakun nie ucieka przed obserwatorem, obraca się w jego stronę, śledzi ruch, czasem sprawia wrażenie zaciekawionego. Dla wielu hodowców to właśnie jest największy urok tych pająków: wrażenie kontaktu, którego przy ptaszniku raczej nie doświadczysz.

W terrarium

Jako gatunek nadrzewny, apalachicola spędza większość życia w górnych partiach terrarium. To tam buduje oprzędy i gniazda, najchętniej bezpośrednio przy wieczku. Wszystko poniżej ma dla pająka znaczenie drugorzędne, więc aranżowanie dna z pietyzmem to bardziej przyjemność hodowcy niż potrzeba lokatora. Kilka kawałków korzonków jako punkty do wspinaczki w zupełności wystarczy.

Na podłoże najlepiej sprawdza się mech torfowiec (sphagnum) rozdrobniony i nasączony wodą. Przewaga nad włóknem kokosowym jest prosta: torfowiec długo trzyma wilgoć i znacznie mniej pleśnieje. Podłoże kładziemy poniżej poziomu dolnych otworów wentylacyjnych, żeby cyrkulacja powietrza działała prawidłowo.

Wentylacja to temat, którego nie można zbagatelizować. Przy zaduchu trzeba zwiększyć liczbę otworów. Skakun nie znosi stojącego powietrza.

Wilgotność i żywienie

Apalachicola wymaga relatywnie wysokiej wilgotności i tu naprawdę nie można oszczędzać uwagi. Mech nasączony szklanką wody nie wysycha przez ponad tydzień, ale podłoże trzeba kontrolować regularnie, niezależnie od harmonogramu karmienia. Raz w tygodniu to za mało, jeśli nie sprawdzasz stanu wilgotności między wizytami.

Karmienie jest za to proste. Dorosłe osobniki i podrostki karmimy raz w tygodniu, młode co 2-3 dni. Świerszcze (w tym świerszcz bananowy) i karaczany tureckie (Shelfordella) sprawdzają się dobrze. Kluczowa uwaga: skakuny reagują na ruch. Ofiara nieruchoma lub prawie nieruchoma może być po prostu ignorowana. Bezpośrednio po wylince pająk może na jakiś czas odmówić pokarmu, to normalne i nie wymaga interwencji.

Temperament i trudność hodowli

Dla osób zaczynających przygodę ze skakunami Phidippus regius apalachicola to świetny wybór. Nie wymaga skomplikowanego sprzętu, nie odstrasza rozmiarem ani agresją, a aktywność i ciekawość pająka nagradzają hodowcę na każdym kroku. Trzeba pamiętać o dwóch rzeczach: wilgotności i wentylacji. Reszta to przyjemność.

Warto też być świadomym tempa życia tych pająków. Jako pająki właściwe (nie ptaszniki) żyją krócej i szybciej rosną. Dorosła samica ma przed sobą około 1,5-2 lat, samiec rok do półtora. Wszystko dzieje się szybciej niż w hodowli ptaszników, co dla jednych jest zaletą, dla innych po prostu faktem do przyjęcia.

Phidippus regius apalachicola. Rodzina: Salticidae. Zasięg: Floryda, USA (rejon Apalachicola).