Jest taki żart w środowisku hodowców ptaszników: najbardziej fotogeniczne gatunki to te, które fotografuje się najrzadziej, bo siedzą zakopane pół metra pod substratem. Cyriopagopus lividum to mistrz tej dyscypliny. Kiedy jednak już wynurzy się ze swojego jedwabnego tunelu, zapiera dech w piersiach, bo mało który pająk na świecie może pochwalić się takim odcieniem fioletu.

Klejnot z monsunowego lasu

C. lividum pochodzi z Myanmaru i zachodniej Tajlandii, gdzie zamieszkuje wilgotne lasy tropikalne oraz plantacje rządzone twardym rytmem monsunu. Pory deszczowe przeplatają się tam z suchszymi sezonami, a wilgotność powietrza rzadko spada poniżej wartości, przy których my sami sięgamy po wentylator. Pająk wybrał jako swój dom głębię, budując długie, jedwabiem wyłożone tunele głęboko pod ziemią. Opisał go Smith w 1996 roku i choć w hobby bywa mylony z Cyriopagopus sp. Hati Hati (dziś Phormingochilus hatihati), C. lividum to osobny, dobrze opisany gatunek z własnym, bardzo charakterystycznym adresem na mapie.

Wygląd

Tu zaczyna się prawdziwa magia. Femury i odwłok mają barwę głębokiego fioletu, niemal kobaltowego błękitu, który w odpowiednim świetle wygląda jak lakier na drogim samochodzie. Karapaks jest jasnobrązowy, co tylko podkreśla ten kontrast i sprawia, że całość prezentuje się jak coś, czego nie powstydziłoby się muzeum przyrodnicze. C. lividum należy do naprawdę wąskiego grona prawdziwie fioletowych ptaszników dostępnych w hodowli i to w połączeniu z solidnymi gabarytami robi wrażenie nawet na ludziach, którzy na co dzień obcują z całą rozmaitością pająków. Mówi się wprost: kolor i gabaryty robią z niego wyjątkowy okaz.

W terrarium

Zanim zachwyt kolorem przysłoni zdrowy rozsądek, warto wiedzieć, z czym wiąże się ta hodowla od strony technicznej. C. lividum to obligatoryjny nornik, czyli pająk, który bez możliwości kopania po prostu nie funkcjonuje prawidłowo. Substrat musi mieć co najmniej 15-20 centymetrów głębokości, a dla dorosłego osobnika terrarium nie powinno być mniejsze niż 30x30x45 cm. Buduje rozbudowane, jedwabiste tunele i spędza w nich większość życia, co dla hodowcy oznacza jedno: rzadkie widoki.

Wilgotność utrzymuje się na poziomie 75-85%. Regularne mgiełkowanie i wilgotny substrat to konieczność, ale równie ważna jest dobra wentylacja, bo zastój powietrza w takim środowisku prowadzi do problemów. Temperatura powinna mieścić się w przedziale 26-30°C, co odpowiada tropikalnym warunkom strefy monsunowej.

Jeśli chodzi o żywienie, C. lividum to żarłoczny łowca. Świerszcze i karaczany odpowiedniej wielkości przyjmuje chętnie. Juwenile karmi się co 3-5 dni, dorosłe osobniki co 7-10 dni. Samice żyją 14-15 lat, samce dojrzewają szybciej i mają przed sobą 4-5 lat.

Temperament i trudność hodowli

Tu nie ma miejsca na złudzenia. C. lividum to typowy przedstawiciel Starego Świata: brak włosków pokrzywowych, za to pełna gotowość bojowa w ułamku sekundy. Jest obronny, szybki i nieprzewidywalny w stopniu, który powinien od razu przekreślić ten gatunek z listy zakupów każdego początkującego hodowcy. To pająk wyłącznie dla osób z doświadczeniem, które wiedzą, co robią przy otwartym terrarium.

Do całego obrazka dochodzi jeszcze kwestia wspomniana na wstępie: C. lividum siedzi pod ziemią. Długo. Bardzo długo. Nawet wśród doświadczonych hodowców krąży opinia, że ptaszniki podziemne potrafią rozczarować zwykłą niedostępnością. Masz okaz o kolorystyce godnej witryny jubilerskiej, a widzisz głównie zamknięty otwór nory. To nie jest gatunek dla hodowcy, który chce codziennego kontaktu wzrokowego ze swoim podopiecznym.

Jeśli jednak masz już za sobą kilka mniej wymagających gatunków, rozumiesz specyfikę ptaszników Starego Świata i potrafisz docenić widok przez minutę raz na dwa tygodnie, C. lividum odwdzięczy się czymś, czego nie zaoferuje prawie żaden inny pająk w kolekcji: tym fioletowym błyskiem, który przez chwilę sprawia, że wszystko inne wydaje się nudne.

Cyriopagopus lividum. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Myanmar, zachodnia Tajlandia.