Jest taki moment w hodowli ptaszników, kiedy człowiek zaczyna się rozglądać za czymś więcej. Bezjadowe gatunki Nowego Świata nadal są piękne, ale gdzieś z tyłu głowy kiełkuje myśl o pierwszym jadusie, o Old World, o tym legendarnym afrykańskim temperamencie. I właśnie wtedy wchodzi Harpactira pulchipes, spokojnie i bez zbędnego dramatu, dokładnie tak jak przystało na dżentelmena z Afryki.

Skąd pochodzi ta piękność

Harpactira pulchipes to gatunek afrykański i należy do grupy, którą polscy hodowcy zbiorczo nazywają "jadusami" lub Old World. To umowna granica, za którą kryją się pająki wyposażone w jad o realnej sile, wymagające innych zasad bezpieczeństwa i większego respektu niż przeciętne Brachypelma czy Grammostola. Harpactira pulchipes jest w tej grupie wyjątkowa: traktowana jako idealny gatunek przejściowy, coś w rodzaju bezpiecznej przeprawy między dwoma brzegami hodowlanej filozofii. Doświadczeni hodowcy otwarcie polecają ją jako pierwszego jadusa dla tych, którzy chcą podnieść poziom trudności bez wskakiwania od razu na głęboką wodę.

Wygląd

Nie ma co owijać w bawełnę: Harpactira pulchipes to jeden z atrakcyjniejszych wizualnie gatunków, jakie można trzymać w terrarium. Ubarwienie robi wrażenie i przyciąga wzrok, a samica, znacznie większa od samca, prezentuje się naprawdę okazale. To gatunek, przy którym trudno przejść obojętnie nawet po wielu latach hodowli. Jeśli szukasz czegoś do wyeksponowania w kolekcji, ta Harpactira raczej nie zawiedzie.

W terrarium

Kluczem do szczęścia tego pająka jest temperatura. Harpactira pulchipes lubi ciepło i najlepiej czuje się przy około 30°C. To nie jest sugestia, to praktycznie warunek konieczny, zwłaszcza jeśli planujesz rozmnażanie. Hodowcy, którzy trzymali samice w zbyt chłodnych warunkach, miesiącami bezskutecznie próbowali uzyskać kokony. Wystarczyło przenieść terraria do miejsca z ogrzewaniem podłogowym i kokony pojawiały się niemal natychmiast. Temperatura robi tu absolutną różnicę.

Wilgotność to zupełnie inna historia: gatunek wyraźnie nie znosi mokrego podłoża. Dorosłe osobniki najlepiej czują się, gdy mają dostęp do wody w miseczce i na ściankach terrarium, ale samo podłoże powinno pozostawać raczej suche. Jedynym wyjątkiem są maluszki po wylince: młode pająki potrzebują lekko wilgotnego podłoża, podobnie jak niemal wszystkie inne gatunki na tym etapie życia.

Temperament i trudność hodowli

Tu zaczyna się najciekawsza część opowieści. Harpactira pulchipes prezentuje temperament stosunkowo spokojny jak na ptasznika afrykańskiego. Nie pędzi przez terrarium z prędkością myśli, nie szarżuje na każdy ruch i nie serwuje tej charakterystycznej, nieco paranoicznej czujności, którą znamy choćby z Pterinochilus murinus czy Ceratogyrus. W tym towarzystwie wypada niemal flegmatycznie. Właśnie dlatego jest tak chętnie polecana jako pierwszy jadus: można przy niej oswoić się z innymi zasadami bezpieczeństwa bez pracy pod ciągłą presją błyskawicznego zwierzęcia.

Ale spokojniejszy nie znaczy bezpieczny. Jad tego gatunku jest potencjalnie silny i wymaga pełnego respektu. To wciąż Old World i wciąż pająk z poważnym arsenałem.

Rozmnażanie, przy odpowiednich warunkach, przebiega sprawnie. Kopulacja może się udać już za pierwszym razem. Samica potrafi wyjść samodzielnie naprzeciw samcowi, a ten w trakcie zalotów unosi nogi w górę, przyjmując charakterystyczną pozycję obronną przed jej ewentualną agresją. Pierwsze podejście bywa ryzykowne i doświadczeni hodowcy asekurują samca pęsetą z zagiętą końcówką. Sygnałem zakończenia przekazu nasienia jest widoczne pociągnięcie odwłoka samicy w stronę partnera. Po udanej kopulacji samica powinna dostać dużo jedzenia i swobodny dostęp do wody. Kokon, najczęściej w formie hamaka (podobnie jak u Ceratogyrus), pojawia się zazwyczaj po dwóch do trzech miesięcy, a pierwsze nimfy wychodzą po kolejnych czterech do pięciu tygodniach. Hodowca może zostawić otwarcie kokonu matce lub maluchom, bez ingerencji.

Na koniec ostrzeżenie, które naprawdę przydaje się przed pierwszym spotkaniem z gatunkiem. Dorosłe samice Harpactira pulchipes potrafią podczas karmienia lub przenoszenia przewrócić się na grzbiet i tak leżeć przez mniej więcej pół godziny. Nie jest to znak choroby ani dramatyczny finał. To po prostu charakterystyczna ciekawostka gatunkowa, która przy pierwszym spotkaniu potrafi przyprawić hodowcę o atak serca. Teraz już wiesz. Nie panikuj.

Harpactira pulchipes. Zasięg: Afryka.