Wyobraź sobie pająka wielkości talerza obiadowego, który drepcze spokojnie po szybie terrarium, jakby wychodził na wieczorny spacer. Nie chowa się, nie panikuje, nie atakuje. Po prostu idzie. I właśnie ta spokojna pewność siebie robi z Holconia sp. jeden z najbardziej hipnotyzujących gatunków, jakie trafiają do europejskich hodowców, choć droga do jej zdobycia jest wszystkim, tylko nie prosta.

Łowca z antypodów

Holconia sp. to przedstawiciel rodziny Sparassidae, popularnie zwanych huntsman, czyli łowcami. Nazwa mówi wszystko: to nie jest pająk, który cierpliwie czeka w jedwabistym namiocie na nieostrożną muchę. To aktywny myśliwy, który przemierza swoje terytorium i sam szuka okazji. Australia wyrzeźbiła go na swój obraz i podobieństwo: gorąco, sucho, bez taryfy ulgowej. Dlatego w terrarium trzeba odtworzyć warunki niemal pustynne, a każda próba przeniesienia nawyków z hodowli ptaszników może skończyć się tragedią. Jeden hodowca przekonał się o tym boleśnie, tracąc całą grupę młodych właśnie dlatego, że zaczął je zraszać jak ptaszniki. Holconia tego nie wybacza.

Wygląd

Trudno mówić o tym gatunku bez zatrzymania się na chwilę przy rozmiarach. Samice potrafią osiągać rozstaw nóg rzędu 23 centymetrów. To nie literówka. Dwadzieścia trzy centymetry żywego, ruchliwego pająka, który spogląda na ciebie wszystkimi oczami jednocześnie. Sylwetka jest masywna, okazała, z grubymi nogami i wyraźnie zbudowanym odwłokiem. Samce są nieco smuklejsze, a hodowcy uczeni rozpoznawać płeć wypatrują lekko zgrubiałych nogogłaszczków jako pierwszej wskazówki. Nawet doświadczony terrarysta, który doskonale wie, że jad tego pająka jest wyjątkowo słaby, przyznaje bez bicia: brać go na ręce? Dzięki, nie.

W terrarium

Kluczowe słowo w hodowli Holconia sp. to sucho. Nie "umiarkowanie sucho", nie "trochę mniej wilgotne niż dla ptasznika leśnego", tylko sucho jak pieprz. Podłoże najlepiej sprawdza się kwarcowy piasek o najdrobniejszej możliwej gradacji: powinien być niemal aksamitny w dotyku. Żadnych mchów, żadnych skałek zbierających kondensację. Dekoracje wyłącznie suche: gałązki wrzośca, patyki, a jeśli ktoś ma poczucie humoru, może dorzucić dekoracyjną czaszkę krokodyla (sprawdzone). Korek korkowy odpada z listy, bo kojarzy się z wilgocią i mikrośrodowiskiem, którego Holconia nie toleruje.

Ogrzewanie rozwiązuje się elegancko: lampka lub listwa LED skierowana na barierę terrarium wytwarza przyjemny strumień ciepła, do którego pająk sam podchodzi wedle potrzeby. Nie trzeba trzymać całego regału w upale ani bawić się w termostaty. Holconia sama reguluje, ile ciepła potrzebuje.

Kwestia wody to osobny rozdział. Holconia sp. jest tak sucholubna, że brak miseczki z wodą nie stanowi żadnego problemu. Nie zrasza się, nie podlewa, nie "lekko nawilża rogów". Efekt uboczny tego podejścia jest wręcz przyjemny dla hodowcy: zero osadów wapiennych na szybie. Żadnego szorowania, żadnych smug. Jedynym dowodem aktywności pająka jest za to imponująca ilość odchodów, bo mimo ascetycznych warunków zwierzę żre chętnie i sprawnie.

Tempo wzrostu potrafi zaskoczyć pozytywnie. Jeden hodowca wychował okaz od pierwszego stadium (L1) do siódmego (L7) w nieco ponad pół roku, zaliczając mniej więcej jedną wylinkę miesięcznie. Jak na tak duży gatunek to naprawdę przyzwoity wynik.

Temperament i trudność hodowli

Holconia sp. jest szybka. Ale to szybkość precyzyjna, a nie chaotyczna. Pająk drepcze, nie wyrywa się w panice, nie rzuca się na ścianę terrarium przy każdym ruchu opiekuna. Gdy ktoś lekko dotknie szyby, zwierzę raczej wyjdzie na spacer niż schowa się w kąt. Ta pozorna oswojona prezencja bywa jednak myląca: to nadal bardzo duży, bardzo sprawny drapieżnik, a każdy szanujący się hodowca zachowuje odpowiedni dystans.

Formalnie jad Holconia sp. jest oceniany jako bardzo słaby, wyraźnie poniżej progu zagrożenia dla zdrowego człowieka. Ale kiedy patrzysz na pająka wielkości talerza, filozoficzne rozważania o LD50 schodzą na dalszy plan. Hodowca, który dobrze zna gatunek, uczciwie przyznaje, że brać go na ręce się boi, choć wie, że raczej nie ma powodów do paniki. I trudno mu się dziwić.

Największe wyzwanie to nie temperament, lecz dostępność. Holconia sp. praktycznie nie istnieje w regularnym handlu terrariowym. Jedyną drogą nabycia jest sieć prywatnych hodowców dysponujących samicami zdolnymi do rozrodu. Kiedy już jakiś okaz pojawi się na giełdzie, ceny potrafią być zaskakująco przystępne: L7 za kilkanaście złotych to realna historia. Ale sama giełda to dopiero połowa sukcesu. Drugą połową jest utrzymanie pająka przy życiu bez zraszania go "z przyzwyczajenia".

Holconia sp. Rodzina: Sparassidae. Zasięg: Australia.