Gdzieś w Australii ktoś wchodzi do kuchni po szklankę wody i zamiera w miejscu. Na ścianie siedzi coś z rozpostartymi nogami wielkości talerza. Chwilę później film ląduje w sieci i zbiera miliony wyświetleń. Tak właśnie Holconia immanis robi karierę w internecie, zupełnie bez swojej wiedzy i zgody.

Australijski endemit z krótką historią w hodowli

Holconia immanis to endemit Australii z rodziny Sparassidae, czyli spawaczowatych. Gatunek opisano około 1991 roku, więc nauka zna go od mniej więcej trzydziestu pięciu lat. Mimo to do polskich hodowli trafił dopiero jakieś dwa lata temu i wciąż jest prawdziwą rzadkością. Liczba osobników dostępnych na krajowym rynku to dosłownie kilka sztuk u pojedynczych sprzedawców. Wcześniej hodował go podobno jeden hodowca, ale żaden z jego zwierzaków nie dochował się dorosłości. Australijskie spawaczowate w ogóle należą do wyjątkowo okazałych przedstawicieli rodziny i Holconia immanis nie jest tu żadnym wyjątkiem, wprost przeciwnie.

Wygląd

Dorosły osobnik osiąga około osiemnastu centymetrów rozpiętości odnóży, a samce spokojnie mieszczą się w przedziale piętnastu centymetrów i powyżej. Ubarwienie jest szaro-czarno-białe, surowe i kontrastowe. Od bliskiego krewniaka, Holconia murensis, można go odróżnić po czarnym paseczku biegnącym wzdłuż odwłoka. Układ nóg jest bardzo charakterystyczny: w spoczynku pająk jest szerszy niż długi, a dwie przednie pary odnóży są nieproporcjonalnie długie w stosunku do reszty ciała. Pierwsze wrażenie po zobaczeniu żywego okazu jest zawsze takie samo: to zdecydowanie za duże jak na pająka. Nawet maluszki nie są tu skromne, bo rozmiar L1 jest porównywalny z L1 Eusparassus walckenaeri, co każdemu doświadczonemu hodowcy od razu daje do myślenia.

W terrarium

Terrarium dla Holconia immanis to jeden z tych przypadków, kiedy mniej znaczy dosłownie mniej. Hodowcy utrzymują te pająki bez podłoża i bez wody w pojemniku. Tak, bez wody. Według relacji hodowcy o imieniu Radek podawanie wody prowadzi do śmierci zwierzęcia. Holconia immanis jest gatunkiem skrajnie suchym i wszelką potrzebną wilgoć pobiera wyłącznie z pokarmu, czyli z żywych owadów. Nie ma tu miejsca na eksperymenty z nawilżaniem terrarium ani na miseczkę z wodą postawioną na wszelki wypadek. Ktokolwiek wychodzi z tradycji hodowania ptaszników wilgociolubnych, musi tu przestawić myślenie o sto osiemdziesiąt stopni. Samo podłoże również odpada: goła powierzchnia, czysto, sucho, tyle.

Temperament i trudność hodowli

I tu pojawia się pierwsza dobra wiadomość: Holconia immanis to pająk spokojny i praktycznie nieszkodliwy dla człowieka. Posiada jad, ale jego działanie jest słabe i nie stanowi realnego zagrożenia, nawet biorąc pod uwagę imponujące rozmiary. W Australii regularnie zawędruje do domów i budząc powszechny popłoch, sama w sobie jest niegroźna. Wygląda jak coś, co mogłoby zjeść kota, a zachowuje się jak zaskoczony turysta w obcym lokalu. Wiralowe filmy, na których Australijczycy wpadają w panikę na widok pająka na kierownicy albo na suficie sypialni, w przytłaczającej większości pokazują właśnie huntsmany z tej grupy.

Trudność hodowli wynika więc nie z agresji, lecz z bardzo specyficznych wymagań środowiskowych. Skrajnie suchy mikroklimat, zero wody w naczyniu i karmienie jako jedyne źródło nawodnienia to warunki, które łatwo popsuć dobrą wolą i nadopiekuńczością. To gatunek dla kogoś, kto już rozumie, że pająk wie lepiej czego potrzebuje, i kto potrafi powstrzymać odruch dolania wody.

Na polskim rynku jest to wciąż prawdziwa białka, dostępna w jednostkowych egzemplarzach u wybranych sprzedawców. Dla kogoś, kto szuka niebanalnego gatunku z wyjątkowymi wymaganiami i historią, która dopiero się u nas pisze, Holconia immanis jest dokładnie tym pająkiem.

Holconia immanis. Rodzina: Sparassidae (spawaczowate). Zasięg: Australia (endemit).