Są pająki, przy których wiesz czego się spodziewać od pierwszego dnia. I są takie, które fundują ci dwie zupełnie różne przygody w jednym życiu. Phormingochilus sp. Green Gold należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii: przez długi czas to istna bestia w miniaturze, a potem, jakby ktoś nacisnął reset, zamienia się w okaz, który można brać na ręce bez żadnych dramatów. Brzmi niewiarygodnie? Zapytaj kogoś, kto przeżył oba rozdziały.

Kto to właściwie jest

Phormingochilus sp. Green Gold to forma opisywana nieformalnie po kolorze karapaksu. Przydomek "Green Gold" nie jest tu na wyrost: dorosły samiec prezentuje karapaks w odcieniu zielonozłotym, który w odpowiednim świetle wygląda jak kawałek biżuterii zamknięty w chitynowym pudełku. To jeden z tych pająków, przy którym nawet zaprzysięgli sceptycy zatrzymują wzrok na dłużej.

Gatunek należy do rodzaju Phormingochilus, grupy ptaszników kojarzonych z nadrzewnym trybem życia i sporą dynamiką zachowań. Nieformalny epitet "sp." w nazwie sygnalizuje, że mamy do czynienia z formą jeszcze nieopisaną formalnie lub rozróżnianą głównie w środowisku hodowców. To zresztą typowe dla tego rodzaju: nomenklatura naukowa często goni za praktyką akwarystyczną z pewnym opóźnieniem.

Wygląd

Główny atut to oczywiście karapaks. Zielonozłoty, intensywny, wyraźnie odróżniający się od reszty ubarwienia. U dorosłego samca ten kontrast jest szczególnie uderzający: drobna sylwetka, długie odnóża i ten metaliczny błysk na grzbiecie głowotułowia, który sprawia, że okaz wygląda drożej niż kosztował.

Samce Phormingochilus są, jak to u ptaszników bywa, smuklejsze i lżejsze od samic. Ich bulbusy (narządy kopulacyjne na nogogłaszczkach) są wyraźnie widoczne po osiągnięciu dojrzałości płciowej i odgrywają kluczową rolę w tym, co czyni tego konkretnego osobnika tak interesującym hodowlano.

W terrarium

Terrarium dla Phormingochilus sp. Green Gold powinno uwzględniać nadrzewny styl życia gatunku: korek, gałązki, rurki z kory, możliwość wspinania się i zakotwiczenia sieci wysoko w zbiorniku. Pokrywa z solidnym zamknięciem to absolutna konieczność. Choć dla opisywanego samca po osiągnięciu dojrzałości płciowej temat wentylowania terrarium stał się mniej stresujący dla hodowcy, przed tym etapem każde otwarcie było loterią.

O konkretnych parametrach temperatury i wilgotności materiał źródłowy milczy, więc nie będę tu nic wymyślał. Ogólne wskazówki dla nadrzewnych Azjatów z tej grupy można znaleźć w literaturze, a poszczególni hodowcy mają swoje sprawdzone ustawienia.

Temperament i trudność hodowli

I tu zaczyna się najciekawsza część. Przed osiągnięciem dojrzałości płciowej Phormingochilus sp. Green Gold z hodowlanego punktu widzenia to pająk skrajnie nerwowy, atakujący wszystko, co pojawi się w polu jego widzenia. Karmienie, sprzątanie, kontrola wilgotności: każda interwencja to potencjalny atak. Właśnie dlatego gatunek plasuje się raczej wśród pozycji dla doświadczonych hodowców, którzy znają możliwości pająka i nie przeprowadzają operacji przy otwartym terrarium bez pełnej koncentracji.

A potem przychodzi linienie do imago i... cisza. Dosłownie. Ten sam osobnik, który jeszcze niedawno rzucał się na pędzel, po osiągnięciu dojrzałości stał się zupełnie spokojny, potulny, możliwy do wzięcia na ręce bez żadnych spektakli. Trudno powiedzieć, co konkretnie odpowiada za tę metamorfozę behawioralną, ale jest ona tak wyraźna, że hodowca mógłby odnieść wrażenie, że ma do czynienia z innym okazem.

Reprodukcja i jedno nagranie, które warto mieć

Dorosły samiec ptasznika, gdy jest już gotowy do kopulacji, przechodzi przez rytuał napełniania bulbusów. Wygląda to tak: samiec produkuje nasienie z otworu płciowego, następnie splata specjalny dywanik lub hamak z pajęczyny, odkłada na nim nasienie i ściąga je bulbusami. Cały cykl powtarza się regularnie, bo samiec stara się być zawsze w gotowości reprodukcyjnej.

U opisywanego samca udało się ten moment uchwycić podczas sesji filmowej. Nie jest to widok, który każdy hodowca miał okazję obserwować na żywo, a co dopiero nagrać: pająk skupiony, metodyczny, zajęty czynnością zupełnie nieprzystającą do jego wcześniejszego wizerunku terrorysty w pudełku.

Warto dodać, że właściciel tego konkretnego okazu trzyma go mimo braku samicy. Normalny tok myślenia hodowcy sugeruje, że samiec bez partnerki to ślepa uliczka, bo okazy dojrzałe płciowo mają ograniczony czas życia. Tu jednak sentyment wygrał z logiką hodowlaną, co samo w sobie jest pewną historią o tym, jak bardzo pająk może przyrosnąć do serca człowieka, który przeżył z nim oba jego wcielenia.

Phormingochilus sp. Green Gold. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: brak danych w materiale źródłowym.