Wyobraź sobie pająka, który wygląda jakby ktoś wziął kawałek wenezuelskiej nocy, polał go płynnym złotem i wsadził do terrarium. Właśnie taki jest Psalmopoeus irminia, zwany przez hodowców ptasznikiem wenezuelskim albo słonecznym tygrysem. Tani, piękny i kompletnie nieprzewidywalny. Brzmi jak przepis na przygodę? Bo jest.

Wenezuelski lokator

Psalmopoeus irminia po raz pierwszy oficjalnie opisał Saager w 1994 roku, czyniąc go jednym z nowszych przybyszów w katalogu gatunków hodowlanych. Jego naturalny dom to tropikalne lasy deszczowe Wenezueli i Gujany, choć bywa też spotykany w Brazylii. W naturze zamieszkuje pęknięcia kory i dziuple drzew, budując gniazda przy podstawach pni, zazwyczaj nie wyżej niż dwa metry nad ziemią.

Warto wiedzieć, że w terrarium ten gatunek zachowuje się inaczej niż pokrewne nadrzewne ptaszniki z rodzaju Avicularia. Zamiast wieszać schronienie pod sufitem, psalmopoeus kopie w podłożu i buduje charakterystyczny "but" ze ściśniętej pajęczyny, który rośnie od ziemi ku górze. Dużo torfu i odpowiednia głębokość podłoża to nie luksus, lecz konieczność.

Wygląd

Psalmopoeus irminia to jeden z tych pająków, od których trudno oderwać wzrok. Dojrzałe samice osiągają około 5,5 cm długości ciała przy rozpiętości odnóży sięgającej 15 cm. Ciało pokrywa aksamitnie czarny pancerz z charakterystyczną pomarańczową kratką na odwłoku i jaskrawymi pomarańczowymi akcentami na końcach nóg, czyli tarsach. Iryzujące łapki odbijają światło jak krople benzyny na mokrej nawierzchni: to właśnie stąd pochodzi angielska nazwa "Sun Tiger".

Samce po ostatniej wylince zmieniają się nie do poznania. Kolor przechodzi w szarobrązowy, ciało gęsto się owłosia, zostają tylko te pomarańczowe końcówki nóg. Hodowcy nieprzypadkowo porównują dorosłe samce do wyciorów do fajki. Oba płcie można jednak odróżnić bez rozchylania: samica ma szeroką, wyraźną płytkę z widocznymi "ustami" spermateki, samiec zaś jedynie ciemną plamkę w tym samym miejscu.

Odwłok jest gładki, bez włosków parzących. To ważna informacja szczególnie dla alergików: irminii nie wyczesują nic w obronie własnej, bo po prostu nie mają czym.

W terrarium

Idealne terrarium dla dorosłej irminii to format pionowy o podstawie około 20x20 cm i wysokości 30 cm. Obowiązkowa jest tuba korkowa jako schronienie, pająk chętnie buduje przy niej gniazdo i rzadko z niej wychodzi. Podłoże najlepiej oprzeć na włóknie kokosowym z domieszką torfu. Im więcej substratu, tym lepiej: wilgoć utrzymuje się dłużej, a pająk ma w czym kopać.

Temperatura powinna mieścić się w przedziale 25-28°C w ciągu dnia, z nocnym spadkiem do 20-22°C. Wiele dorosłych osobników radzi sobie przy temperaturze pokojowej rzędu 20-21°C, ale ciepło wyraźnie przyspiesza metabolizm i wzrost. Wilgotność należy utrzymywać na poziomie 70-75%, a według niektórych doświadczonych hodowców nawet do 83%. Pająk pochodzi z lasów deszczowych, więc przesuszenie podłoża to realny problem: po dwóch tygodniach bez podlewania osobniki wychodzą z kryjówki i piją wodę wprost ze ścianek pojemnika.

Żywienie nie sprawia kłopotów. Irminii to aktywni, wdzięczni łowcy, którzy chętnie wychodzą po zdobycz. Świerszcze znikają regularnie i bez negocjacji. Jedyny sygnał do uwagi to odmowa pokarmu przed wylinką, co jest naturalnym zachowaniem i nie wymaga żadnej interwencji.

Temperament i trudność hodowli

Tu trzeba być szczerym. Psalmopoeus irminia to nie pająk dla osoby, która dopiero wychodzi z krainy brachypelm. Jest szybki, reaktywny i nie zawaha się użyć chelicerów w obronie. Dorosłe osobniki chętnie demonstrują postawę obronną, podnosząc przednie nogi i odsłaniając szczękoczułki. Na szczęście ukąszenie nie stanowi realnego zagrożenia: jad irminii oceniany jest jako słaby, porównywalny do ugryzienia przez pszczołę. Nieprzyjemny, ale nie groźny.

Gatunek polecany jest jako dobry punkt wejścia w świat nadrzewnych ptaszników, jednak dopiero po zdobyciu doświadczenia z łagodniejszymi gatunkami. Nie do trzymania na rękach, nigdy. Cała magia tego zwierzęcia rozgrywa się za szybą.

Samice dożywają około 15 lat. Samce kończą życie znacznie szybciej: kilka miesięcy po ostatniej wylince to wszystko, co mają. Tempo wzrostu jest szybkie i równomierne, bez charakterystycznych dla wielu gatunków naziemnych wyraźnych skoków wzrostowych.

Dla kogoś myślącego o rozmnażaniu irminii to naprawdę wdzięczny temat. Samica rzadko zjada samca po kopulacji, kokon pojawia się po około sześciu do ośmiu tygodniach, a liczba młodych waha się od 80 do 150 sztuk. Gatunek polecany przez wielu hodowców jako jeden z pierwszych do próby rozrodu.

Psalmopoeus irminia. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Wenezuela, Gujana, sporadycznie Brazylia.