Są gatunki, przy których nie trzeba zaglądać do atlasu, liczyć oczek ani mierzyć proporcji ciała. Wystarczy jeden rzut oka na charakterystyczne, krwistoczerwone nogi, by wiedzieć, że masz przed sobą Avicularia braunshauseni. To najłatwiej rozpoznawalny gatunek z całego rodzaju, a jednocześnie jeden z jego największych i najbardziej efektownych przedstawicieli.

Gwiazda polskich hodowli

Avicularia braunshauseni jest gatunkiem opisanym przez Tesmoingt'a w 1999 roku, więc jak na standardy systematyki ptaszników jest to całkiem świeże nazwisko. W Polsce pojawił się kilka lat temu i od razu zdobył serca hobbystów, co nie powinno nikogo dziwić. Rozmnożony w naszym kraju już około dziesięciu razy, cieszy się opinią gatunku dobrze zadomowionego w hodowli. Co więcej, polska populacja hodowlana uchodzi za jedną z najczystszych w całej Europie, co jest powodem do dumy dla krajowych hodowców i jednocześnie dobrą wiadomością dla każdego, kto szuka zdrowego osobnika.

Wygląd

Jeśli miałbym wskazać jednego ptasznika, który najskuteczniej przyciąga wzrok, byłby to właśnie braunshauseni. Karapaks mieni się zielono-niebieskim kolorem, zmieniającym intensywność w zależności od wieku pająka i czasu, jaki upłynął od ostatniej wylinki. Nogi są niebieskie, a dwie tylne pary ozdabiają długie, krwistoczerwone sety zakończone jaśniejszymi końcówkami, tworzącymi charakterystyczne białawe akcenty, trochę jak eleganckie skarpetki. Odwłok nosi wyraźną czerwoną rozetę i jest wyraźnie dłuższy niż szerszy, co nadaje dorosłym osobnikom smukłe proporcje, odróżniające je od na przykład bardziej okrągłej Avicularia avicularia.

Rozmiary robią wrażenie. Samice spokojnie osiągają 7-8 cm długości ciała, co plasuje braunshauseni wśród największych gatunków rodzaju. Samce są skromniejsze i oscylują wokół 5 cm, choć trafiają się osobniki przekraczające 6 cm, opisywane przez hodowców jako wyjątkowo duże i potężnie zbudowane.

Ciekawa jest historia ubarwienia od narodzin aż po dorosłość. Małe braunshauseni wychodzą jako ciemniejsze, bardziej pomarańczowo-cieliste osobniki, przypominające inne młode Avicularie. Dopiero około czwartej lub piątej wylinki kolory zaczynają zmierzać w charakterystycznym kierunku, a pełny strój dorosłego pająka pojawia się mniej więcej przy siódmej wylince. Wtedy znika też młodzieńczy wzór z odwłoka. U dorosłych osobników czerwień na przednich odnóżach z czasem słabnie, a intensywny kolor pozostaje głównie na tylnych parach nóg. Starsze samice mogą tracić część czerwieni na rzecz bardziej burych i kremowych tonów. Tuż po wylince jednak, niezależnie od wieku, pająk prezentuje się absolutnie oszałamiająco.

W terrarium

Terrarium dla braunshauseni urządzamy z myślą o nadrzewnym trybie życia. Pająk potrzebuje możliwości wyboru miejsca o odpowiedniej temperaturze, dlatego pionowy układ i zróżnicowanie mikroklimatu mają tu realne znaczenie. Temperatura powinna utrzymywać się w przedziale 25-29°C, z łagodnymi spadkami nocnymi o 2-3 stopnie. Wilgotność optymalna mieści się w zakresie 75-85% i uzyskujemy ją przez regularne zraszanie ścianek terrarium kilka razy w tygodniu. Avicularia to rodzaj słynący z picia wody bezpośrednio ze zwilżonych powierzchni, więc zraszanie ścianek jest tu ważniejszym elementem opieki niż sama miska z wodą. Resztki pokarmu usuwamy regularnie, bo przy takiej wilgotności nie warto odkładać tego na później.

Temperament i trudność hodowli

Jak to u Avicularii bywa, braunshauseni jest pająkiem nadrzewnym i ruchliwym. W odróżnieniu od wielu norowych ptaszników nie chowa się przez całą dobę i potrafi sprawiać wrażenie bardziej "obecnego" w terrarium, co doceniają hodowcy lubiący obserwować podopiecznych. Gatunek poleca się hodowcom z pewnym doświadczeniem, choć wymagania dotyczące temperatury i wilgotności nie są specjalnie wyśrubowane.

Rozmnażanie wymaga odpowiedniego przygotowania pary i wyczucia momentu. Kojarzenie odracza się, gdy samica jest w stanie przedwylinkowym, co zdradza ciemny, niemal czarny odwłok. Samice żyją co najmniej 6-7 lat, co daje sporo czasu na kolejne podejścia do rozrodu. Samce, jak u większości ptaszników, żyją krócej, minimum pół roku po ostatniej wylince.

Avicularia braunshauseni to gatunek, który nagradza cierpliwość i uważną opiekę. Właściwa temperatura, regularne zraszanie i spokój przy codziennej obsłudze wystarczą, by przez lata cieszyć się jednym z najpiękniejszych ptaszników, jakie trafiły do polskich terrariów.

Avicularia braunshauseni. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Ameryka Południowa.