Wyobraź sobie, że kupujesz malucha wielkości paznokcia, całkowicie niebieskiego, lśniącego jak skrawek bezchmurnego nieba. Trzymasz go przez miesiące, potem przez rok lub dwa, i patrzysz, jak ta błękitna miniaturka powoli zmienia się w coś zupełnie innego: kremowo-złotego ptasznika o spokojnym, jednolitym ubarwieniu. To właśnie jest magia Caribena laeta, jednego z mniejszych i bardziej zaskakujących gatunków nadrzewnych, jakie możesz dziś trafić na hodowlanym rynku.

Skąd pochodzi ten mały niebieski przybysz

Caribena laeta zamieszkuje Wielkie Antyle, rozsiane od Puerto Rico przez pomniejsze wyspy aż po Wyspy Dziewicze na wschodzie archipelagu. To typowy mieszkaniec wilgotnych lasów równikowych Karaibów, ale spotykany jest też w wyższych partiach górskich, w tzw. lasach mglistych spowitych chmurami, gdzie panuje jeszcze wyższa wilgotność i wyraźnie niższa temperatura. Ta wyspiarska historia ma bezpośrednie przełożenie na hodowlę: laeta toleruje nieco chłodniejsze i bardziej wilgotne warunki niż jej kuzynki z amazońskich lasów kontynentalnych. W naturze chętnie buduje charakterystyczne, rurkowate gniazda w rozetach dużych bromelii i jest gatunkiem w pełni nadrzewnym.

Wygląd: historia pewnej metamorfozy

Gdyby ktoś pokazał ci malucha Caribena laeta bez kontekstu, pewnie powiedziałbyś od razu: Caribena versicolor. I miałbyś spore powody, bo obie wyglądają na wczesnych stadiach niemal identycznie. Młode egzemplarze (L1-L3) są intensywnie niebieskie na całym ciele, z charakterystycznym wzorkiem na odwłoku przypominającym choinkę. Różnicę trzeba szukać w detalach: u versicolor niebieski jest opalizujący i brokatowy, a jasne, długie włoski na odwłoku i odnóżach pojawiają się już od pierwszego stadium. U laeta kolor jest matowy, a długich jasnych włosków jest bardzo mało albo nie ma ich wcale.

Od czwartej wylinki zaczyna się powolna, ale nieuchronna przemiana. Wzór na odwłoku przybiera żółtawy odcień, odnóża ciemnieją, niebieski ustępuje brązowemu. Przez pewien czas boki ciała i nogogłaszczki pozostają jeszcze niebieskawe, podczas gdy wierzch odwłoka i tułów są już brązowe. Taki stan przejściowy może być całkiem efektowny, ale mija. Około siódmej, ósmej wylinki nie ma już po niebieskim śladu. Dorosły osobnik jest jednolicie złocisto-kremowy, z karapaksem w nieco jaśniejszym tonie i charakterystycznym "lusterkiem" na odwłoku. Wyglądem bardziej przypomina Iridopelma niż versicolor, mimo że należy do tego samego rodzaju.

Rozmiarowo to jeden z mniejszych przedstawicieli Caribena. Dorosłe samice osiągają zwykle 3,5 do 5 cm długości ciała (przy rozstawie odnóży około 12 cm), rzadko więcej. Samce są wyraźnie mniejsze i delikatniejsze, z relatywnie dłuższymi kończynami, i rzadko przekraczają 3,5 cm długości ciała.

W terrarium

Dobra wiadomość: laeta nie wymaga dużego zbiornika. Podstawa 20 na 20 cm w zupełności wystarczy, ale wysokość ma tu kluczowe znaczenie, bo ptasznik spędza życie w górnych partiach i buduje tam rozbudowane, rurkowate gniazdo. Warto zadbać o to, żeby zbiornik otwierał się od przodu, a nie od góry: pokrywa unoszona do góry zniszczyłaby oprzęd, który często opiera się bezpośrednio o sufit pojemnika. Gałązki, kawałki kory i sztuczna roślinność dają punkty zaczepienia do budowy sieci, a nawet żywe lub sztuczne bromeliae będą przyjęte z zadowoleniem.

Temperatura powinna wynosić 23-26°C, opcjonalnie do 28°C, z delikatnymi spadkami nocnymi rzędu 2-3°C. Wilgotność można utrzymywać wysoko, a podłoże może być stale lekko wilgotne: ptasznik praktycznie nie schodzi do jego poziomu, więc podmokłe dno mu nie zagraża, a maluchy po wykluciu będą miały skąd pić. W kwestii żywienia: karaczany i świerszcze dobrane do rozmiarów pająka. Jako gatunek nadrzewny laeta zdecydowanie preferuje żywy, ruchomy pokarm. Nieruchoma karmówka zwykle zakopie się w podłożu, zanim ptasznik zdąży ją zauważyć.

Temperament i trudność hodowli

Tu zaczynają się schody. Caribena laeta to absolutnie nie jest potulna versicolor. Wielu hodowców określa ją jako znacznie bardziej nerwową i skłonną do reakcji defensywnych, charakterem bliższą Iridopelma lub nawet Ybyrapora niż spokojniejszej kuzynce z tego samego rodzaju. Potrafi przyjąć postawę obronną i ugryźć, a jej ruchy są szybkie, jak na podrodzinę Aviculariinae zaskakująco szybkie. To gatunek wymagający spokojnych, pewnych ruchów przy obsłudze.

Odchowanie maluchów to zadanie dla cierpliwych hodowców z doświadczeniem. Laeta bywa wprost nazywana najtrudniejszym gatunkiem w całej grupie Avicularia/Caribena, jeśli chodzi o wychowanie młodych. Samica może złożyć kokon już przy 3 cm długości ciała, a kokon zawiera od 50 do ponad 200 maluchów, które stają się samodzielne po łącznie 6-7 tygodniach od wyklucia. Samice dożywają średnio 6 lat, samce znacznie krócej, zwykle do roku po ostatnim linieniu, choć w dobrych warunkach zdarzają się osobniki żyjące 8-10 miesięcy po dojrzeniu.

Pomimo przynależności do rodzaju Caribena, laeta zaskoczy każdego, kto spodziewał się charakteru versicolor. To odrębny gatunek, z własną osobowością i własną historią koloru i właśnie dlatego warto go mieć w kolekcji.

Caribena laeta. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Wielkie Antyle (Puerto Rico, pomniejsze wyspy Karaibów, Wyspy Dziewicze).