Gdy po raz pierwszy słyszysz nazwę "Indian Violet Tarantula", wyobraźnia maluje coś intensywnie fioletowego, może nawet elektrycznego jak u Chromatopelmy. A tu niespodzianka: otwierasz terrarium i widzisz brązowego pająka, który śmiga w kąt szybciej, niż zdążysz zmrużyć oko. Spokojnie, fiolet tam jest. Wystarczy odpowiednie światło i odrobina cierpliwości, żeby go dostrzec.

Goa, monsun i tropikalne lasy

Chilobrachys fimbriatus pochodzi z zachodniego wybrzeża Półwyspu Indyjskiego, z okolic Goa i Khandali w stanie Maharasztra. To kawałek świata rządzony przez monsun: w maju temperatury dobijają do 35°C, od czerwca przez cztery miesiące leje jak z cebra przy wysokiej wilgotności, a krótka "zima" między grudniem a lutym przynosi jedynie umiarkowane ochłodzenie, bo 21°C w nocy i 28°C w dzień to tutaj coś w rodzaju jesiennej chłodnej pogody.

Dla hodowcy ten klimatyczny kontekst jest ważny. Pająk przyzwyczajony do takich wahań nie jest delikatną rośliną szklarniową. Radzi sobie z sezonowymi zmianami i nie wymaga fanatycznej precyzji w utrzymaniu warunków.

W terenie C. fimbriatus prowadzi życie na pograniczu kilku stylów. Kopie tunele, ale nie schodzi tak głęboko jak gatunki stricte podziemne. Swoje terytorium oplata za to imponującą ilością pajęczyny i spory kawałek czasu spędza poza norą. Aktywny, żarłoczny, mało wybredny w kwestii jadłospisu.

Wygląd: gdzie jest ten fiolet?

Dorosła samica mierzy około 5-6 cm długości ciała, z rozstawem odnóży sięgającym 14 cm, a większe osobniki mogą dobić do 17 cm. Samce są skromniejsze: maksymalnie około 4 cm długości ciała.

Na pierwszy rzut oka dorosły C. fimbriatus wygląda po prostu brązowo. Karapaks jest beżowy lub jasnobrązowy z charakterystyczną czarną "maską" wokół oczu, odwłok miedzianobrązowy, ozdobiony symetrycznym czarnym ornamentem: jeden pasek biegnie przez całą długość odwłoka, kilka poprzecznych kresek go przecina. Odnóża ciemne, wpadające w brąz, z biodrami w kolorze karapaksu.

I tutaj właśnie kryje się sedno angielskiej nazwy. Gdy światło pada pod właściwym kątem, włoski na odnóżach i odwłoku zaczynają mienić się różem, fioletem i granatem. Uda na pierwszej parze nóg są smoliście czarne z wyraźnym granatowym połyskiem. Dopiero w tym momencie rozumiesz, dlaczego ktoś nazwał go Indyjskim Fioletowym.

Młode osobniki są brązowe. Gdzieś po trzeciej lub czwartej wylince zaczynają nabierać cech ubarwienia dorosłych, a samo stadium przejściowe potrafi być efektowne wizualnie. Obserwowanie kolejnych wylinkatek to jeden z dodatkowych bonusów hodowli tego gatunku.

W terrarium

Dla dorosłego osobnika wystarczy pojemnik o wymiarach około 20x20x30 cm. Sprawdzi się też orientacja pozioma z większą głębokością substratu: gatunek lubi kopać i potrzebuje miejsca na tunel. Klasyczne terrarium norowe, z grubą warstwą podłoża i kryjówką, to tutaj właściwy wybór.

Temperatura powinna mieścić się w przedziale 23-25°C, z nocnymi spadkami do około 20°C. Wilgotność utrzymuj na poziomie 70-80%. Nic ekstremalnego, standardowe warunki dla wielu azjatyckich gatunków.

Karmienie nie będzie problemem. C. fimbriatus jest aktywnym i żarłocznym łowcą, przyjmuje większość standardowego menu bez szczególnych wymagań. Efekt uboczny tej aktywności jest taki, że pajęczyna rozciągnięta przez całe terrarium nadaje pojemnikowi wygląd naprawdę imponującej instalacji.

Temperament i trudność hodowli

Tutaj bez owijania w bawełnę: to gatunek dla doświadczonych hodowców. Rodzaj Chilobrachys słynie z agresji, a C. fimbriatus podtrzymuje tę reputację z nawiązką. Jest przy tym błyskawicznie szybki: otwierasz terrarium, a pająk już jest w połowie drogi do przeciwnego rogu (albo w Twoim kierunku). Fotografowanie i nagrywanie to wyzwanie testujące zarówno nerwy, jak i refleks.

Jad tego gatunku jest bardzo silny, a ryzyko ukąszenia ze względu na szybkość i temperament jest realne. Narzędzia do obsługi, spokojne ruchy i pełna koncentracja przy każdym otwarciu terrarium, to tutaj nie opcja, ale standard.

Rozmnażanie, paradoksalnie, przebiega stosunkowo łatwo. Samica rzadko atakuje samca podczas kojarzenia i para może przebywać razem przez dłuższy czas. Kokon pojawia się od trzech do siedmiu miesięcy po zapłodnieniu i może zawierać do 300 jaj. Nimfy klują się po około 20-25 dniach, a samodzielne pająki gotowe do separacji pojawiają się po kolejnych czterech do pięciu tygodniach.

Wzrost jest szybki: samce dojrzewają już w drugim roku życia, przy mniej więcej dziesiątej lub jedenastej wylince, samice nieco później, przy jedenastej lub dwunastej. Samice mogą żyć do 15 lat, samce giną zwykle do półtora roku po ostatniej wylince.

C. fimbriatus nagradza doświadczenie i cierpliwość. Jeśli wiesz, co robisz, masz szansę hodować jeden z bardziej aktywnych i efektownych gatunków azjatyckich. Jeśli ptaszniki to dla Ciebie nowość, zacznij od spokojniejszego towarzystwa i do tego pana wróć za jakiś czas.

Chilobrachys fimbriatus. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Indie (Goa, Khandala, Maharasztra).