Wyobraź sobie, że otwierasz terrarium, a pod warstwą podłoża drzemie coś, co wygląda jak fragment elektronicznego obwodu: intensywnie niebieskie, metalicznie połyskujące odnóża, kolor zmieniający odcień w zależności od kąta, w którym pada światło. Możesz próbować to sfotografować. Możesz próbować nagrywać. Kamera zawsze skłamie, bo barwa Chilobrachys natanicharum jest strukturalna, wynikająca z trójwymiarowego ułożenia włosków, dokładnie tak jak u motyli z rodzaju Morpho. To, co widzi oko, żaden obiektyw nie odda wiernie. Żeby to zrozumieć, trzeba być tam naprawdę.

Kto to jest i skąd pochodzi

Chilobrachys natanicharum przez lata funkcjonował w hobbyistycznych hodowlach pod nazwą handlową Chilobrachys sp. "Electric Blue" i dopiero stosunkowo niedawno doczekał się formalnego opisu naukowego. Historia nadania mu nazwy gatunkowej jest wyjątkowo barwna: prawa do nazwania nowego gatunku zostały wylicytowane przez firmę "Nikada Properties Company", a sama nazwa "natanicharum" powstała ze złożenia nazwisk dwóch jej właścicieli. Dochody z licytacji trafiły na wsparcie rdzennej ludności Tajlandii. Rodzaj Chilobrachys ma za sobą ponad 120 lat historii i liczy dziś ponad 30 opisanych gatunków, a nasz bohater jest jednym z tych, który w ostatnich latach szturmem podbił europejskie hodowle.

W naturze gatunek ten zamieszkuje wilgotne lasy deszczowe południa Tajlandii, w okolicach Narathiwat. Żyje w norach drążonych w skarpach i zboczach, a wejście do nory obficie obkleja pajęczyną, widoczną nawet z zewnątrz. Azjatycki nornik, podziemny rezydent, który świat postrzega przez pryzmat tunelu.

Wygląd

Dorosła samica to zwierzę naprawdę imponujące: ciało mierzy około 7 do 7,5 cm, a rozpiętość nóg sięga 17-18 cm. Patrząc z góry, karapaks i odwłok są brązowe, takie typowe, niespecjalnie rzucające się w oczy. Dopiero kiedy pająk się poruszy albo zmieni kąt, zaczyna się spektakl. Wewnętrzne strony przednich dwóch par nóg krocznych i nogogłaszczki migocą niebiesko-fioletowymi refleksami, które płynnie przesuwają się od niebieskozielonego przez czysty błękit aż do fioletu, zależnie od tego, jak pada światło. Nogogłaszczki mają nieco bardziej fioletowy odcień, fragmenty odnóży gdzie niebieski nie sięga są czarne. Ktoś opisał to jako "elektronikę", jako "elektrykę". Ktoś inny powiedział "żyjący klejnot". Oba porównania są trafne.

Dorosłe samce wyglądają inaczej: mają puszystsze nogi, gęste włosy nadają im optycznej objętości, ale niebieski kolor pod spodem pozostaje równie intensywny. Dymorfizm płciowy jest tu bardzo wyraźny, samica po prostu dominuje rozmiarem w sposób, który widać natychmiast, szczególnie przy dopuszczaniu.

Gatunek należy do Starego Świata, co oznacza brak włosków parzących. Nie ma tu ryzyka podrażnienia skóry, które zna każdy opiekun Brachypelmy.

W terrarium

Chilobrachys natanicharum to nornik i wymaga terrarium, które to uszanuje. Gruba warstwa wilgotnego podłoża (świetnie sprawdza się włókno kokosowe, opcjonalnie zmieszane z wermikulitem) musi być wystarczająco głęboka, żeby pająk mógł wykopać norę na miarę swoich ambicji. Za mała głębokość podłoża oznacza brak możliwości budowania nory, a to dla tego gatunku fundament normalnego funkcjonowania. Wokół wejścia do nory samica buduje imponujące konstrukcje z pajęczyny, grube nici, kilka otworów wejściowych, coś, co wygląda jak miniaturowy labirynt. Efektownie i bardzo biologicznie.

Idealnym rozwiązaniem jest biotopowe terrarium ze skarpami i zboczami, imitujące naturalne środowisko tego gatunku. Samica spędza większość czasu głęboko pod ziemią i rzadko wychodzi samodzielnie na powierzchnię. Jeśli czujesz, że terrarium jest "martwe", sprawdź stan pajęczyny przy wejściu do nory, bo tam dzieje się całe życie.

Żywienie nie jest zagadnieniem skomplikowanym: regularnie podawane świerszcze, karaczany lub inne owady odpowiedniej wielkości. Gatunek je chętnie i aktywnie reaguje na zdobycz.

Temperament i trudność hodowli

Tu nie ma miejsca na lukrowanie. Chilobrachys natanicharum to ptasznik dla osób z doświadczeniem i pełną świadomością, co trzymają w terrarium. Opisywany bywa jako "mega wściekły", "wariatka", "nieprzewidywalny" i to nie są przypadkowe określenia. Nawet starsze, dojrzałe samice, które statystycznie bywają spokojniejsze, potrafią błyskawicznie przejść ze stanu spokoju do pełnej gotowości bojowej po najmniejszej prowokacji. Wszystkie prace w terrarium należy wykonywać wyłącznie pęsetą, bez wyjątków.

Kwestia jadu jest poważna. Gatunek pochodzi z Azji, a azjatyckie ptaszniki słyną z jadu potencjalnie silniejszego niż ich południowoamerykańskie odpowiedniki. Pełna dawka oznaczałaby kilka dni bardzo intensywnych cierpień. Ukąszenie nie jest śmiertelne, ale konsekwencje bywają poważne. Przy podrażnieniu samica wydziela widoczne gołym okiem krople jadu na kłach, co samo w sobie jest spektakularnym, choć jednoznacznym sygnałem ostrzegawczym.

Czy to gatunek dla ciebie? Jeśli masz już za sobą kilka innych ptaszników, rozumiesz, czym różni się Stary Świat od Nowego, i traktujesz pęsetę jak przedłużenie ręki, tak. Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z ptasznikami, zacznij od kogoś spokojniejszego i wróć tu za rok lub dwa.

Dostępność Chilobrachys natanicharum w europejskich hodowlach w ostatnich latach wyraźnie wzrosła, a ceny są znacznie niższe niż w czasach, gdy gatunek był jeszcze "SP". To dobra wiadomość dla doświadczonych hodowców, bo żyjący klejnot z Tajlandii jest zdecydowanie wart miejsca na półce.

Chilobrachys natanicharum. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Tajlandia (południe, okolice Narathiwat), wilgotne lasy deszczowe.