Wśród hodowców skakunów Hyllus diardi cieszy się renomą "efektownego gatunku dla kogoś, kto przeżył już P. regius i chce czegoś większego i bardziej egzotycznego". I słusznie. Samice dorastają do 15 mm, a przy odpowiednim oświetleniu ciało połyskuje metalicznie w zieleni, błękicie i fiolecie. Do tego: charakterystyczne "rogi" z wydłużonych szczecin pod oczami tylnymi samic, będące unikalnym markerem identyfikacyjnym tego gatunku.

Wygląd

Samice H. diardi są rdzawobrązowe z żółtymi szczecinami i wzorem odwróconych klinów (chevron) na odwłoku. Ale najważniejsza cecha: dwa kępki długich, ciemnych szczecin pod tylno-środkowymi oczami, wyglądające jak "rogi" lub wyraziste "brwi". U żadnego bliskiego krewniaka tego nie znajdziemy, to natychmiastowy wyróżnik gatunku.

Samce są ciemniejsze, niemal aksamitnie czarne, z iryzującymi metalicznie żółtymi szczecinami i centralnym pasmem białych włosków. Chelicery żółtawe.

Przy odpowiednim oświetleniu (bocznym, pod kątem) u obu płci pojawia się metaliczny połysk: zielony, niebieski, fioletowy. Dobrze zrobione zdjęcie H. diardi wygląda jak fotografia klejnotu.

Pajęczynki skaczące w kokonie

Jedna z najbardziej niezwykłych obserwacji hodowlanych: krótko przed wylęgiem można zobaczyć, jak pajęczynki skaczą jeszcze wewnątrz kokonu. Ruchy są wyraźnie widoczne przez ścianki jedwabnego kokonu. To zwiastun bliskiego wylęgu i jeden z tych widoków, który hodowcy zapamiętują na długo.

Po wyjściu z kokonu są bladobiałe i bardzo aktywne.

Styl łowiecki

H. diardi jest aktywny głównie między 9:00 a 16:00 i poluje w klasyczny sposób skakunów: wykrywa ofiarę wzrokiem, powoli się zbliża, wypuszcza nić bezpieczeństwa, skacze. Skuteczność polowania wynosi ok. 78%. Skok łowiecki: do 15-krotności długości ciała.

Ciekawa cecha obronna: gdy zagrożony, unosi przednie odnóża i demonstracyjnie otwiera i zamyka żółtawe chelicery. Efektowna poza, ale gatunek spokojny i nie rzuca się bez powodu.

Zasięg

Azja Południowo-Wschodnia i Południowa: Chiny, Mjanma, Tajlandia, Malezja, Borneo, Sumatra, Filipiny, Singapur, Indie. Tropikalne lasy deszczowe od poziomu morza do ~1200 m n.p.m. i zarośla namorzynowe. Spotykany na gałęziach, kamieniach i w ściółce.

W hodowli

Wymagania wyższe niż przy gatunkach amerykańskich: temperatura 24 do 29°C, wilgotność 70 do 85%, zraszanie minimum dwa razy dziennie dla pajęczynek. Terrarium minimum 10 galonów (38 l), dobrze wentylowane, z gałęziami i kryjówkami.

Żywienie: Drosophila dla pajęczynek, świerszcze i karaluchy dla dorosłych. Rozmiar ofiary: maksymalnie ¾ rozmiaru pająka. Samice podczas produkcji jaj są wyjątkowo żarłoczne.

Długość życia: samce od 1 do 1,5 roku, samice od 2 do 3 lat. Gatunek stał się popularny w hodowli po 2020 roku.

Polecany dla hodowców mających już podstawowe doświadczenie ze skakunami i szukających czegoś większego, azjatyckiego i efektownego.

Hyllus diardi, Walckenaer, 1837. Rodzina Salticidae. Zasięg: Azja Płd. i Płd.-Wschodnia.