Wyobraź sobie pająka, który siada w kącie terrarium, patrzy na świeżo dostarczonego świerszcza i... wzrusza ramionami. Nie ma ramion, wiadomo, ale to mniej więcej taki poziom zainteresowania. Lycosa grahamii to gatunek, który przełamuje niemal każdy schemat, do jakiego przyzwyczajają hodowców ptaszniki. Jest szybki jak myśl, nerwowy jak espresso na czczo i najzwyczajniej w świecie niejadek. Witaj w terrarium, gdzie reguły piszą się od nowa.

Tajlandzki wilk z niepewną tożsamością

Lycosa grahamii to gatunek, przy którym nawet identyfikacja gatunkowa sprawia kłopoty. Dostępne źródła wskazują na Tajlandię jako prawdopodobne miejsce pochodzenia, ale sam autor opisów hodowlanych przyznaje wprost, że oparł się na własnym researchu, a pewność co do taksonomii pozostaje ograniczona. To już na wstępie mówi coś ważnego: mamy do czynienia z gatunkiem stosunkowo słabo opisanym w literaturze. Jeśli ktoś oferuje ci tego pająka, wiesz, że wchodzisz w relację z osobnikiem nieco tajemniczym. Rodzina Lycosidae, czyli wilki pająkowe, daje jednak pewny grunt: aktywne, naziemne łowcy, które nie budują sieci, bo gonią ofiarę biegiem.

Wygląd

Opisując Lycosa grahamii, trzeba przyznać, że natura nie oszczędzała na wrażeniu siły. To pająk zbudowany do biegu. Długie, sprawne nogi, kompaktowe ciało i charakterystyczne wielkie oczy, typowe dla wilków pająkowych, które dają im wyjątkową orientację przestrzenną w porównaniu z wieloma innymi pajęczakami. Ubarwienie typowe dla przedstawicieli rodziny: brązowo-szara tonacja z subtelnym wzorem, który doskonale wtapia się w podłoże. Wygląda jak ktoś, kto nie chce być widziany, ale błyskawicznie pojawi się, gdy tylko zechce.

W terrarium

Terrarium dla Lycosa grahamii nie musi być skomplikowane, ale kilka zasad warto wziąć sobie do serca. Gatunek prowadzi naziemny tryb życia, więc ważniejsza jest powierzchnia podłoża niż wysokość. Podłoże kopalne, lekko wilgotne w jednej strefie i suchsze w drugiej, sprawdza się dobrze. Obowiązkowym elementem wyposażenia jest miska z wodą. Co ciekawe, hodowcy polecają dodanie do niej aktywowanego węgla oraz skoczogonków. Węgiel utrzymuje wodę w dobrej kondycji, a skoczogonki dbają o higienę wilgotniejszych partii terrarium.

Jedna informacja szczególnie ucieszy tych, którzy boją się uciekinierów: Lycosa grahamii nie potrafi wspinać się po pionowych, gładkich powierzchniach. Po prostu się ślizga. To nieoceniona zaleta przy gatunku tak ruchliwym i nieprzewidywalnym. Szklane terrarium z dobrze dopasowaną pokrywą stanowi skuteczne zabezpieczenie bez konieczności stosowania dodatkowych środków ostrożności.

Temperatura powinna odpowiadać warunkom tropikalnym lub subtropikalnym, zgodnym z tajlandzkim pochodzeniem gatunku. Szczegółowe widełki nie zostały opisane w dostępnych materiałach, więc bezpiecznie celować w zakres typowy dla południowoazjatyckich pajęczaków, czyli okolice 24 do 28 stopni w ciągu dnia.

Żywienie: niejadek z charakterem

I tu zaczyna się naprawdę interesująca część historii. Lycosa grahamii jest gatunkiem, który nie je pazernie. Nie rzuca się na świerszcze z desperacją głodnego myśliwego. Odwłok rośnie wolno, pająk może spokojnie wytrzymać tydzień bez jedzenia i nikomu nic się nie dzieje. Hodowca, który po raz pierwszy zetknął się z tym gatunkiem, przyznał wprost: nigdy wcześniej nie miał takiego pająka. Po doświadczeniach z ptasznikami pochłaniającymi wszystko, co wpada do terrarium, widok osobnika spokojnie ignorującego pokarm jest co najmniej zaskakujący.

To ważna informacja, bo łatwo tu wpaść w pułapkę przekarmiania albo niepotrzebnego niepokoju. Jeśli Lycosa grahamii nie zjada oferty przez kilka dni, to nie sygnał choroby. To po prostu ten pająk i jego specyfika. Oferty pokarmowe warto podawać regularnie, ale bez presji i bez mnożenia porcji w nadziei, że w końcu się skusi.

Temperament i trudność hodowli

Lycosa grahamii to pająk zdecydowanie nie dla osób, które lubią manipulację. Jest bardzo ruchliwy, skoczny i stresuje się kontaktem z człowiekiem. Podczas prób kontrolowania biega chaotycznie, zmienia kierunek w ułamku sekundy i generalnie komunikuje, że to nie jest ta relacja, której szuka. Ukąszenie jest możliwe, ale na dobrą wiadomość: jad gatunku uznawany jest za słaby. Sam autor opisów nie miał większych obaw, nawet gdy pająk uciekał po jego dłoni. Dla osoby zdrowej bez alergii ukąszenie nie powinno być niczym więcej niż nieprzyjemnym doświadczeniem, ale jak zawsze, ostrożność jest podstawą.

Pod względem trudności hodowli, gatunek klasyfikuje się jako średniozaawansowany. Nie dlatego, że jest wymagający środowiskowo, ale dlatego, że jego ruchliwość i skłonność do ucieczki wymagają opanowania i odpowiedniej infrastruktury. Dla kogoś, kto ma już za sobą kilka spokojniejszych gatunków i rozumie specyfikę pajęczaków naziemnych, to ciekawa i satysfakcjonująca przygoda z nieprzewidywalnym bohaterem.

Lycosa grahamii. Rodzina: Lycosidae. Zasięg: prawdopodobnie Tajlandia (identyfikacja gatunkowa niepewna).