Są ptaszniki, które wyglądają jak żywe plakaty. Nhandu coloratovillosus jest właśnie taki: czarne nogi z trzema wyraźnymi białymi plamami na każdej kończynie, odwłok ciemny i gęsto pokryty rudo-czerwonawymi włoskami parzącymi, a do tego jasnobeżowe szczękoczułki, które przy całej reszcie tego czarnego ubarwienia robią autentycznie piorunujące wrażenie. Angielska nazwa White Striped Birdeater, czyli po prostu "ptasznik z białymi paskami", nie jest tu żadną przesadą. To pająk, który zwraca na siebie uwagę, i na szczęście, jest też gatunkiem, który hodowcy chętnie polecają dalej.

Kto to jest i skąd pochodzi

Nhandu coloratovillosus pochodzi z wilgotnych lasów deszczowych Brazylii. W naturze wiedzie typowo naziemny tryb życia: za dnia szuka schronienia w miejscach zacienionych i wilgotnych, chętnie kryje się pod korą, w ściółce albo między korzeniami drzew. Jeśli gotowe schronienie akurat nie jest dostępne, potrafi sam sobie wykopać niewielką norkę. To klasyczny oportunista środowiskowy, który nie stawia wygórowanych wymagań, byleby miał gdzie się ukryć i nie było za sucho. Gatunek bywa też opisywany pod starszą nazwą Brazilopelma coloratovillosus, choć dziś obowiązuje aktualna nomenklatura z rodzajem Nhandu.

Wygląd

Dorosłe samice osiągają około 6-8 cm długości ciała, a z rozpostartymi odnóżami dają rozpiętość rzędu 13 cm. Samce są nieco mniejsze i smuklejsze, ale kolorystycznie bardzo zbliżone do samic. Karapaks jest czarny, z jasnobeżowym obramowaniem i charakterystycznym ciemnym wzorem na środku. Hodowcy mówią na to "krawat" i to właśnie ta cecha pozwala łatwo odróżnić coloratovillosusa od blisko spokrewnionego Nhandu chromatus: ten drugi ma jasnoszary karapaks bez podobnego oznaczenia.

Odwłok jest czarny, ale gęsto porośnięty długimi rudo-czerwonawymi włoskami parzącymi, które nadają całości ciepły, rdzawy odcień widoczny nawet z odległości. Odnóża są niemal czarne, z wyraźnymi białymi wstawkami od rzepki aż po stopę, miejscami dodatkowo porośnięte jaśniejszymi włoskami. Każda kończyna ma trzy białe plamy i właśnie one dały gatunkowi jego angielską nazwę. Kądziołki przędne mają czarno-białe pasy. Młode osobniki wyglądają inaczej od rodziców i uzyskują charakterystyczny dorosły wzór mniej więcej przy siódmej wylince.

W terrarium

Dla dorosłego osobnika wystarczy terrarium o wymiarach około 25 na 30 na 25 cm. Może być otwierane od frontu lub od góry, ale wentylacja jest absolutnie obowiązkowa. Najlepiej sprawdzają się paski z nawierconej aluminiowej płytki, bo druciane i plastikowe siatki bywają przegryzane. Jako podłoże sprawdza się kwaśny torf, włókno kokosowe lub ich mieszanka, warstwa powinna mieć około 8-9 cm, co pozwala pająkowi kopać i pomaga utrzymać odpowiednią wilgotność. Kryjówka jest elementem obowiązkowym: łupina kokosa albo ceramiczna doniczka spełniają tu swoją rolę doskonale.

Temperatura powinna wynosić 25-28°C w ciągu dnia, z nocnym spadkiem do około 23°C. Wilgotność trzeba utrzymywać na poziomie 70-80%. To gatunek z tropikalnych lasów deszczowych, więc suche powietrze zdecydowanie mu nie służy. Młode osobniki można trzymać w małych pojemnikach: pudełka po sałatce, faunaboxy różnych rozmiarów czy pojemniki na żywność sprawdzają się tu świetnie. Wraz ze wzrostem pająka po prostu przekładamy go do coraz większych lokum.

Temperament i trudność hodowli

Nhandu coloratovillosus nie jest ptasznikiem wymagającym szczególnego doświadczenia, ale pewna ostrożność jest tu na miejscu. Gatunek posiada włoski parzące i używa ich aktywnie w razie zagrożenia. W bezpośrednim kontakcie bywa nerwowy i nieprzewidywalny, więc praca przy terrarium wymaga skupienia i spokoju.

Rozmnażanie opisywane jest jako stosunkowo proste. Dorosłe pary kopulują bez większych problemów, choć samica potrafi być agresywna wobec samca i trzeba zadbać o to, żeby miał wolną drogę ucieczki. Warto wiedzieć, że samica przed wylinką zazwyczaj nie wykazuje żadnego zainteresowania samcem, a próba dopuszczenia go w tym czasie po prostu nie przyniesie efektu. Hodowcy potwierdzają też, że dobre nakarmienie samicy przed próbą kopulacji jest praktyką, która procentuje.

Po udanym kryciu samica składa kokon mniej więcej po 2-3 miesiącach. Z kokonu, po kolejnych 1-2 miesiącach, wylęga się od 600 do nawet 1800 nimf. To gatunek wyjątkowo płodny: znane są przypadki, gdy hodowcy mieli jednocześnie kokony Nhandu coloratovillosus, Lasiodory parahybana, Acanthoscurrii geniculatej i Chromatopelmy cyaneopubescens, co dawało łącznie około 8000 maluchów naraz. Samice żyją długo, od 14 do nawet 20 lat w optymalnych warunkach. Samce, jak to u ptaszników bywa, mają znacznie krótszy czas na scenie: giną 2-4 lata po ostatniej wylince.

To gatunek, który nagradza zaangażowanie. Kiedy samica złoży kokon, a po kilku tygodniach pojemniki zaczną się zapełniać setkami małych pająków z charakterystycznym wzorem, rozumie się od razu, dlaczego White Striped Birdeater ma tylu wiernych fanów.

Nhandu coloratovillosus. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: wilgotne lasy deszczowe Brazylii.