Jest takich kilka gatunków w świecie ptaszników, które żyją w cieniu swoich słynniejszych kuzynów. Nhandu carapoensis to właśnie jeden z nich. Podczas gdy Nhandu chromatus i Nhandu coloratovillosus zbierają oklaski na każdej wystawie terrarystycznej, ten nieco skromniejszy przedstawiciel rodzaju po cichu czeka na swój moment. A szkoda, bo naprawdę jest na co patrzeć.

Skąd przybywa ten czarny przybysz

Nhandu carapoensis pochodzi z Ameryki Południowej, konkretnie z lasów deszczowych Brazylii i Paragwaju. W naturze nie szuka sobie życia na drzewach ani nie snuje się po otwartej ziemi bez żadnego planu. Zamiast tego urządza się przy powierzchni gruntu, chętnie korzystając z gotowych kryjówek lub samodzielnie kopiąc norkę. Ciepło, wilgotno, zielono, gęsto. Taki jest jego świat i takie warunki warto mu odtworzyć w terrarium.

Wygląd

Kiedy patrzy się na dorosłego osobnika, pierwsze skojarzenie jest jedno: elegancja w kolorze smoły. Karapaks i odwłok są głęboko czarne, ale właśnie w tym kontraście kryje się cały urok tego gatunku. Odwłok porośnięty jest długimi, rzadko rozstawionymi włoskami w kolorze ciemnej rdzy, a dalsze segmenty odnóży, od kolan w dół, robią się czerwonawo-brązowe i gęsto owłosione. Efekt jest taki, że w odpowiednim świetle pająk niemal płonie.

Dorosłe samice osiągają około 7-8 cm ciała, z rozpostartymi nogami dając rozpiętość 14-15 cm. Samce są smuklejsze i nieco bardziej brązowe w ogólnym tonie. Co ciekawe, różnica między płciami nie jest tu drastyczna w kwestii ubarwienia, oboje wyglądają imponująco. Młode osobniki są różowe z ciemną plamką na odwłoku, co brzmi uroczo i faktycznie takie jest.

W terrarium

Dla dorosłego osobnika wystarczy terrarium o wymiarach około 25 na 30 na 25 cm. Może być otwierane z przodu lub z góry, ważne jednak, żeby wentylacja była solidna w postaci pasków nawierconej aluminiowej płytki. Druciane czy plastikowe siatki odpuszczamy, bo ten pająk potrafi je przegryźć i nie robi z tego żadnego wielkiego halo.

Podłoże to podstawa. Kwaśny torf, włókno kokosowe lub mieszanka obu sprawdzą się świetnie. Warstwa około 8-9 cm pozwoli pająkowi kopać do woli i utrzyma odpowiednią wilgotność. Do kryjówki można użyć łupiny kokosa lub ceramicznej doniczki, a resztę wystroju uzupełnić korzeniami i kawałkami kory. Żywe rośliny co do zasady nie przetrwają w terrarium z Nhandu carapoensis, lepiej postawić na sztuczne.

Temperaturę utrzymujemy w przedziale 25-28°C w dzień, z nocnym spadkiem do około 23°C. Wilgotność powinna wynosić 70-80%, co przy odpowiedniej grubości wilgotnego podłoża i dobrze skonstruowanym terrarium nie jest trudne do osiągnięcia. Terrarium ustawiamy z dala od kaloryfera, głośników i wszystkiego, co wibruje lub grzeje, najlepiej w spokojnym miejscu bez bezpośredniego słońca.

Żywienie nie wymaga szczególnego podejścia. Gatunek naziemny, polujący przy gruncie, dobrze radzi sobie ze standardowym menu ptasznikowym, dostosowanym do rozmiaru pająka.

Temperament i trudność hodowli

Nhandu carapoensis jest generalnie spokojnym ptasznikiem i przy odrobinie cierpliwości przekładanie go czy prace w terrarium nie powinny być wielkim wyzwaniem. Zdarzają się jednak osobniki z charakterem, które przy okazji postanawiają udowodnić, że mają swoje zdanie. Nie jest to zatem gatunek w 100% przewidywalny.

Ważna sprawa to włoski parzące. Przy poczuciu zagrożenia pająk aktywnie je wyczesuje, więc gwałtownych ruchów przy terrarium lepiej unikać. To typowe zachowanie dla wielu ptaszników Nowego Świata, ale warto mieć je z tyłu głowy, szczególnie podczas czyszczenia.

Przy rozmnażaniu trzeba uważać, bo samica bywa agresywna wobec samca jeszcze przed kopulacją. Po udanym zapłodnieniu kokon pojawia się po 2-6 miesiącach i może zawierać kilkaset jaj, czasem nawet ponad tysiąc. Pajączki wylęgają się po 4-6 tygodniach, a kolejne 6-8 tygodni zajmują im stadia nimfalne, po których usamodzielniają się.

Samice dożywają 14-15 lat. Samce, jak to u ptaszników bywa, kończą swoją przygodę po około roku od ostatniego linienia.

Nhandu carapoensis jest gatunkiem polecanym dla początkujących hodowców. Nie jest ani rzadki, ani drogi, a przy tym oferuje wygląd, który robi wrażenie, i zachowanie, z którym da się pracować. Jeśli masz już w kolekcji bardziej znane gatunki i szukasz czegoś, co zaskoczy gości i przypomni ci, dlaczego w ogóle zaczęłeś, ten rudy diabeł z Brazylii jest właśnie dla ciebie.

Nhandu carapoensis. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: lasy deszczowe Brazylii i Paragwaju.