Wyobraź sobie, że otwierasz terrarium, a pająk o rozpiętości nóg przekraczającej ćwierć metra decyduje, że woli zwiedzać twój pokój. Wchodzi za szafkę. Szafkę z terrarium ważącym tyle, że i tak jej nie ruszysz. To nie jest scenariusz z horroru, to po prostu codzienność z Omothymus violaceopes, czyli Singapore Blue. Jeden z ulubionych gatunków wśród zaawansowanych hodowców, piękny do bólu i szybki do zawału.

Skąd pochodzi ten niebieski kolos

Singapore Blue zamieszkuje wilgotne lasy tropikalne Półwyspu Malajskiego i Singapuru. Jego naturalne środowisko to miejsce, gdzie wilgotność powietrza oscyluje blisko stu procent, codzienne opady deszczu są normą, a w górach unosi się nieustanna mgła. Temperatura utrzymuje się tam w przedziale 25 do 28 stopni Celsjusza, nocami opada do 20-22 stopni. Pora sucha przynosi może godzinę czy dwie deszczu po południu. Pora monsunowa nie przynosi przerwy w opadach od kilku godzin do kilku dni z rzędu.

Gatunek zmienia styl życia wraz z wiekiem. Młode osobniki budują pajęczynowe korytarze przy korzeniach drzew, tuż przy ziemi. Podrostki przenoszą się do naturalnych dziupli na wysokości do dwóch metrów, często na poziomie wzroku człowieka. Dorosłe samice wędrują wysoko w korony drzew, gdzie zajmują dziuple z pajęczynowym wlotem i ogromną wilgotnością w środku. Nierzadko na dnie takiej dziupli stoi zbiornik z wodą.

Istnieją dwie odmiany geograficzne: singapurska (z ciemnoniebiesko-fioletowym karapaksem) i indonezyjska (z karapaksem żółtawym lub jasnym). Osobniki z malezyjskiego stanu Johor prezentują żółtawy karapaks, podczas gdy singapurska populacja wyróżnia się intensywną niebiesko-fioletową tonacją.

Wygląd

Singapore Blue to jeden z największych pająków nadrzewnych na świecie. Rozpiętość nóg dorosłej samicy przekracza 25 centymetrów, nierzadko sięgając 27. Ciało jest stosunkowo kompaktowe, nie przekracza siedmiu, może siedmiu i pół centymetra długości. To klasyczny przykład nadrzewnego gatunku: imponujący rozstaw przy stosunkowo małym ciele.

Maluchy i podrostki są czarne, gęsto pokryte długimi włoskami. Ten czarny kolor utrzymuje się u obu płci aż do szóstej lub siódmej wylinki. Potem drogi się rozchodzą. Samice zachowują ciemne ubarwienie, a po osiągnięciu dojrzałości nabierają głębokiej, ciemnogranatowej barwy z intensywnym fioletowym połyskiem na odnóżach i delikatniejszym na odwłoku. W pełnym świetle ta barwa po prostu zapiera dech w piersiach. Samce idą własną drogą: po szóstej lub siódmej wylince stają się beżowe z wyraźnie pomarańczowymi włoskami, a po osiągnięciu dojrzałości płciowej całkowicie zielenią się, co odróżnia je od samic jak dzień od nocy. Dymorfizm barwny jest tu więc wyjątkowo wyraźny i widoczny już przed osiągnięciem dorosłości, co znacznie ułatwia określenie płci.

W terrarium

Singapore Blue to gatunek nadrzewny, więc terrarium powinno być odpowiednio wysokie, z miejscem do wspinaczki i możliwością zbudowania gniazda z pajęczyną. Korek, kawałki drewna czy rurki PCV jako startowe schronienie to podstawa. Pająk szybko wyścieli wlot pajęczyną i urządzi się po swojemu.

Warunki środowiskowe powinny naśladować wilgotne lasy tropikalne: temperatura w granicach 25-28 stopni Celsjusza, nocny spadek do około 20-22 stopni. Wilgotność wysoka, co odzwierciedla naturalne środowisko gatunku. Podłoże warto utrzymywać wilgotne, a miskę z wodą warto zawsze mieć w terrarium, bo pająk korzysta z niej chętnie. Wentylacja powinna być dobra, ale bez przeciągów.

Żywienie nie sprawia problemów: Singapore Blue to aktywny łowca, który przez większość czasu siedzi na wierzchu schronienia lub sieci i pilnuje swojego terytorium. Owady karmowe odpowiedniej wielkości, podawane regularnie.

Temperament i trudność hodowli

To gatunek zdecydowanie nie dla początkujących. Szybkość Singapore Blue jest legendarna w kręgach terrarystycznych. Podczas zwykłego przekładania potrafi wyrwać się z pojemnika i zniknąć w zakamarkach pokoju. Temperament nerwowy, płochliwy: pająk chętnie siedzi na wierzchu terrarium, ale przy każdym podejściu znika błyskawicznie. O spokojnej sesji fotograficznej można zapomnieć.

Samice bywają nieprzewidywalne przy manipulacjach. Odbiór kokonu to stresująca operacja, bo samica jest niespokojna i nerwowa. Przy azjatyckich gatunkach tej wielkości obowiązuje jedna zasada: silny jad, zero zabaw.

Rozmnażanie Singapore Blue to osobny rozdział trudności. Samice mają tendencję do zjadania kokonów lub składania niezapłodnionych lęgów. Kokon po złożeniu warto odebrać po około trzech tygodniach i umieścić w inkubatorze. Nawet doświadczeni hodowcy przyznają, że udane rozmnożenie tego gatunku wymaga wielu podejść, cierpliwości i sporo szczęścia.

Mimo tych wszystkich wyzwań, a może właśnie przez nie, Singapore Blue pozostaje jednym z bardziej pożądanych gatunków w kolekcjach zaawansowanych hodowców. Fiolet, rozmiar i ten nieprzewidywalny charakter tworzą kombinację, której trudno się oprzeć.

Omothymus violaceopes. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Półwysep Malajski, Singapur, Indonezja.