Wyobraź sobie ptasznika, który reaguje na przypadkowe trącenie terrarium jak primabalerina na telefoniczny przerywnik w trakcie spektaklu. Cofa się, znika w gnieździe i sprawia, że musisz zaczynać wszystko od nowa. Pseudoclamoris burgessi to właśnie taki gatunek: piękny, wymagający i absolutnie nietolerujący pośpiechu ani drgań podłoża. Kto potrafi mu to zapewnić, ten zyska jednego z bardziej widowiskowych lokatorów swojej kolekcji.

Skąd pochodzi ten ptasznik

Pseudoclamoris burgessi zamieszkuje tropikalne lasy Wenezueli i Kolumbii. To środowisko gęstej roślinności, wysokiej wilgotności i względnie stałej, ciepłej temperatury przez cały rok. Gatunek prowadzi nadrzewny tryb życia, choć zdarza mu się zaskoczyć hodowcę zachowaniem wyraźnie niezgodnym z etykietą: egzemplarz opisywany przez jednego z hodowców zamiast piąć się w górę spokojnie się zakopał. Natura lubi płatać figle nawet gatunkom o ugruntowanej reputacji.

Wygląd

Dymorfizm płciowy u tego gatunku jest tak wyraźny, że samiec i samica sprawiają wrażenie dwóch zupełnie różnych ptaszników. Samica prezentuje się dostojnie: ciemna, granatowoczarna, na tyle podobna do dorosłej Tapinauchenius violaceus, że przy pobieżnym spojrzeniu można je ze sobą pomylić. To ona rządzi w terrarium, ona dożywa piętnastu i więcej lat w niewoli, jej rozbudowane gniazdo z pajęczyny zajmuje pokaźną część przestrzeni. Samiec wygląda zupełnie inaczej: bardziej puszysty, brązowy, z wyraźnie czerwonym odwłokiem. Ta barwna kombinacja sprawia, że w terrarium przy zalotach oboje są natychmiast rozpoznawalni. Warto dodać, że maluchy w stadium L1 wyglądają niemal identycznie jak młode Pseudoclamoris gigas, co może sprawić nieco zamieszania przy oznaczaniu zbiorów.

W terrarium

Pseudoclamoris burgessi potrzebuje wysokiego terrarium urządzonego z myślą o nadrzewnym trybie życia. Pionowe kawałki kory to absolutna podstawa, bo przy nich samica chętnie zakłada rozbudowane gniazdo z pajęczyny, które z czasem staje się prawdziwą architektoniczną wizytówką hodowli. Temperatura powinna mieścić się w przedziale 24-28°C, a wilgotność utrzymywana na poziomie 70-80%. Substrat warto trzymać lekko wilgotny, regularne mgiełkowanie od strony ściany terrarium sprawdza się lepiej niż bezpośrednie zraszanie.

Karmienie jest proste: świerszcze i karaczany co 7-14 dni dla dorosłych osobników. Ważne, by samica była dobrze odkarmiona przez cały czas, a przed planowanym rozrodem szczególnie zadbać o duży, wypełniony odwłok. To nie jest tylko kosmetyka, ma realny wpływ na bezpieczeństwo samca podczas kopulacji.

Jedno jest absolutnie kluczowe przy wyborze miejsca dla terrarium: spokój. Żadnych wibracji, żadnych przypadkowych trąceń szafki, żadnych głośnych dźwięków w pobliżu. Ten gatunek jest wyjątkowo czuły na jakikolwiek fizyczny kontakt z obudową i reaguje natychmiastowym wycofaniem.

Temperament i trudność hodowli

Pseudoclamoris burgessi nie jest ptasznikiem dla każdego. Nie dlatego, że jest agresywna lub szczególnie niebezpieczna, ale dlatego, że wymaga cierpliwości i respektowania jej warunków. Najlepiej to widać podczas zalotów.

Opisywana kopulacja trwała około 20 minut tylko po to, żeby samiec zdołał wywabić samicę z gniazda. Przez cały ten czas drżał i stukał nogogłaszczkami o szybę, sygnalizując swoją obecność i redukując ryzyko, że zostanie potraktowany jako kolejny karmik. Samica w końcu wyszła, kopulacja zakończyła się sukcesem, samiec kilkukrotnie umieścił bulbus w spermatece. Ale wystarczyło jedno przypadkowe trącenie terrarium, żeby samica błyskawicznie uciekła do gniazda i trzeba było zaczynać cały rytuał od nowa. To lekcja pokory dla każdego hodowcy, który myśli, że rozród ptaszników to kwestia włożenia samca do terrarium i odejścia na herbatę.

Kategoria trudności: dla zaawansowanych. Nie ze względu na agresję, ale przez wymagania środowiskowe i wrażliwość na zakłócenia, które przy mniej doświadczonym hodowcy mogą prowadzić do ciągłej frustracji. Dla kogoś, kto już ma za sobą kilka nadrzewnych gatunków i rozumie zasadę minimalnej ingerencji, będzie to jednak nagradzający wybór. Samica może towarzyszyć hodowcy przez piętnaście lat lub dłużej, a to długo jak na relację opartą na obustronnym szacunku i cichej umowie o nienaruszalności gniazda.

Pseudoclamoris burgessi. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Wenezuela, Kolumbia (tropikalne lasy Ameryki Południowej).