Wyobraź sobie, że otwierasz terrarium, a środek w ułamku sekundy eksploduje ruchem. Coś pomarańczowego, niemal ciekłego, wyskakuje w twoją stronę z prędkością, której się nie spodziewałeś. Witaj w towarzystwie Pterinochilus murinus, ptasznika słonecznego, który od dekad cieszy się w hodowlanym środowisku sławą całkowicie zasłużoną: jest piękny, szybki i absolutnie nieobliczalny. Doświadczeni hodowcy darzą go szacunkiem. Zdrowym, dużym szacunkiem.

Kto to jest i skąd pochodzi

Pterinochilus murinus to gatunek rozległy jak kontynent, z którego pochodzi. Zamieszkuje suche tereny zachodniej, centralnej i południowej Afryki, a jego zasięg obejmuje Kenię, Tanzanię, Malawi, Mozambik, Namibię, Zambię i odnotowane stanowiska w Angoli. To nie jest pająk jednego miejsca: setki kilometrów od siebie populacje wykształciły różne zestawy genów i różne barwy, które hodowcy skrupulatnie rozróżniają jako odmiany lokalizacyjne.

Najbardziej znane formy kolorystyczne to cztery. TCF (Typical Color Form) to klasyczna, beżowa odmiana, pierwsza sprowadzona z Afryki do europejskich hodowli. DCF (Dark Color Form) to niemal całkowicie czarny wariant z okolic Kigomy i Mikumi w Tanzanii, do złudzenia przypominający spokrewnionego Pterinochilus chordatus. RCF (Red Color Form) to forma intensywnie pomarańczowo-czerwona, dosłownie żarząca się w terrarium. I wreszcie Usambara, odmiana wywodząca się z Gór Usambara w Tanzanii, o podobnej, intensywnej barwie co RCF. Jako podrostki obie formy są prawie nie do odróżnienia. Dopiero dorosłość pokazuje prawdę.

Wygląd

Dorosła samica dorasta do około 6 cm długości ciała, co przekłada się na rozpiętość odnóży sięgającą 13 cm. Forma RCF zachwyca intensywnym pomarańczowo-czerwonym ubarwieniem, które po wylince jest szczególnie nasycone. Co ciekawe, stópki tej odmiany mają opalizujący, zielono-tęczowy kolor, wyraźnie odcinający się od reszty ciała. Jakby pająk założył miniaturowe, holograficzne buty.

Odmiana DCF z Mikumi robi zupełnie inne wrażenie: niemal czarne ciało otoczone jest delikatnymi, beżowymi i kremowymi włoskami tworzącymi efekt wyraźnej obwódki. Forma Usambara potrafi osiągać barwy na granicy RCF, a okazy wyjątkowo pięknie ubarwione robią wrażenie nawet na doświadczonym hodowcy. Karapaks bywa jaśniejszy od reszty ciała, z żółtawym odcieniem, co tylko podkreśla zmienność tego gatunku.

W terrarium

Pterinochilus murinus to gatunek naziemny i norkowy, wymagający suchego, stepowo-pustynnego terrarium. Podłoże najlepiej sprawdza się jako mieszanka włókna kokosowego z piaskiem kwarcowym, przy czym warstwa powinna być odpowiednio gruba: pająk potrzebuje materiału do kopania i budowania swojego bunkra pajęczynowego. Temperatura powinna wynosić 25-28°C w ciągu dnia, z kilkustopniowymi spadkami w nocy. Wilgotność utrzymujemy w przedziale 50-65%, a nawadniamy wyłącznie jeden narożnik, raz na tydzień lub dwa tygodnie.

Miseczka z wodą jest absolutnie obowiązkowa nawet w suchym biotopie. Bez stałego dostępu do wody pająk może nie przeżyć wylinki.

Dekoracje mają tu znaczenie nie tylko estetyczne. Murinus buduje rozbudowane gniazdo z ogromnej ilości pajęczyny, oplatając całe terrarium siecią. Im więcej cienkich patyczków, korzeni, kawałków kory i innych elementów do zaczepienia, tym efektowniejsza budowla. Gotowej kryjówki zwykle nie użyje: zbuduje własny bunkier i będzie go bronił. Pierwsze piętro pajęczynowego imperium bywa gotowe już drugiej nocy po przeniesieniu do nowego terrarium.

Temperament i trudność hodowli

Tu nie ma miejsca na niedomówienia. Pterinochilus murinus to gatunek absolutnie niezalecany dla początkujących hodowców, i każdy, kto miał z nim kontakt, powie to samo.

Gatunek jest skrajnie defensywny, turbo szybki i praktycznie zawsze gotowy do ataku. Zaniepokojony eksponuje opalizujące chelicery, unosi przednie odnóża i atakuje bez ostrzeżenia. Odmiana DCF potrafi przy tym stryduować, wydając słyszalny dźwięk grzechotania. Rzadki wyjątek stanowią osobniki stosujące taktykę udawania martwego: nawet popychane pęsetą nie reagują. Tyle że tego nigdy nie wiadomo z góry, a przy obsłudze zawsze zakładamy wariant gorszy.

Poza gniazdem pająk jest zdezorientowany i może wystrzelić w każdą stronę bez żadnego sygnału ostrzegawczego. W bunkrze zaciekle broni wejścia. Do obsługi używamy wyłącznie pęsety i pojemnika. Nigdy rąk.

Jad Pterinochilus murinus zalicza się do silnych. Ukąszenie porównywane jest przez hodowców do poparzenia żelazkiem: silny ból, mimowolne skurcze mięśni trwające nawet kilka dni, wyraźny obrzęk. Połączenie wyjątkowej agresywności z silnym jadem sprawia, że gatunek wymaga od hodowcy pełnego skupienia przy każdym otwarciu terrarium.

Na plus: murinus jest bardzo żarłoczny i praktycznie nigdy nie odmawia pokarmu. Rośnie szybko, a samice mogą dożyć nawet kilkunastu lat, choć literatura podaje do 15. Samce po ostatniej wylince żyją około 12 miesięcy. To pająk dla tych, którzy mają już za sobą kilka gatunków i wiedzą, co robią. Nagradza cierpliwość widokiem terrarium opanowanego przez pajęczynowe imperium w trzech wymiarach. Ale nie przebacza nieuwagi.

Pterinochilus murinus. Zasięg: zachodnia, centralna i południowa Afryka (Kenia, Tanzania, Malawi, Mozambik, Namibia, Zambia, Angola).