Wyobraź sobie, że trzymasz w rękach pająka, który formalnie nie istnieje. Przynajmniej nie w dokumentach. Sericopelma sp. Santa Catalina to gatunek z Panamy, który cieszy oczy, budzi emocje w kolekcjonerskich kręgach i jednocześnie nie doczekał się jeszcze oficjalnego opisu naukowego. Skrót "sp." w nazwie mówi wszystko: wiemy, że to Sericopelma, wiemy skąd pochodzi, ale taksonomia wciąż nad nim pracuje. A raczej czeka na kogoś, kto tę robotę w końcu wykona.

Pająk, który jeszcze nie ma metryki

Świat ptaszników roi się od gatunków formalnie nieopisanych. To niekoniecznie znaczy, że są mało znane, bo miłośnicy hodowli często wyprzedzają naukę o całe lata. Tak właśnie jest z Santa Cataliną. Wśród kolekcjonerów funkcjonuje ona pod roboczą nazwą nawiązującą do miejsca swojego pochodzenia, czyli regionu Santa Catalina w Panamie. Czy trafi kiedyś do taksonomicznego rejestru z własną łacińską nazwą? Zapewne tak. Kiedy? To zupełnie inna historia.

Rzadkość tego gatunku sprawia, że nie pojawia się często na europejskich ani polskich giełdach pająków. Jeśli więc ktoś go oferuje i cena nie przyprawia o zawrót głowy, warto zatrzymać się na chwilę i przyjrzeć bliżej.

Wygląd

Tu zaczyna się naprawdę ciekawie. Dorosły osobnik wyrasta do ok. 7-8 cm ciała, a rozstaw nóg sięga 16 cm. To solidna, mięsista sylwetka, typowa dla rodzaju Sericopelma. Kto zna choćby Tliltocatl vagans, ma pewien punkt odniesienia, bo Santa Catalina wyglądem ogólnym trochę mu odpowiada. Ale właśnie tu kończy się podobieństwo.

Samice mają czerwonobordowe odnóża, intensywne i wyraziste. To właśnie ten kolor przykuwa wzrok i sprawia, że Santa Catalina wyróżnia się nawet w bogatej kolekcji. Jednak prawdziwy as w rękawie pojawia się dopiero u dorosłych osobników: na przedostatniej części odnóży widać pomarańczowe wzory, które przypominają ubarwienie znane z Psalmopoeus irminia czy P. cambridgei. Kontrast bordowej czerwieni z pomarańczowym akcentem to coś, od czego trudno oderwać wzrok.

Jest jeden haczyk. U młodych okazów tego kolorystycznego show jeszcze nie ma. Juvenilne Santa Cataliny nie wykazują charakterystycznego ubarwienia i trzeba uzbroić się w cierpliwość, czekając na kolejne linki. Kto kupuje juniora, kupuje obietnicę. A ta obietnica jest, trzeba przyznać, naprawdę piękna.

W terrarium

Tu muszę być z tobą szczery: ponieważ gatunek jest rzadki i formalnie nieopisany, szczegółowe dane hodowlane nie są jeszcze powszechnie dostępne. To jeden z tych przypadków, gdzie hodowcy wymieniają się obserwacjami w zamkniętych kręgach, a każda nowa informacja ma realną wartość dla całej społeczności.

Panamskie pochodzenie sugeruje środowisko tropikalne, ale podawanie konkretnych liczb dotyczących temperatury czy wilgotności bez pokrycia w sprawdzonych danych byłoby zgadywaniem. Czego nie wiadomo, tego tu nie wpisujemy.

Jeśli masz ten gatunek i prowadzisz własne obserwacje, naprawdę warto je dokumentować i dzielić się nimi. Każdy zapis może pomóc innym hodowcom, a kto wie, może i przyszłemu autorowi oficjalnego opisu gatunkowego.

Temperament i trudność hodowli

Santa Catalina trafia raczej do zaawansowanych hodowców i trudno się temu dziwić. Rzadkość gatunku, brak szeroko dostępnych danych hodowlanych i cena, jaką za niego płacimy, to argumenty same w sobie. Nie jest to wybór dla kogoś, kto właśnie dostał pierwszego ptasznika i szuka kolejnego do nauki. Błąd przy trudno dostępnym okazie to podwójna strata: emocjonalna i finansowa.

Dla osoby z doświadczeniem? Zupełnie inna sprawa. Santa Catalina to właśnie to, co czyni hobbystykę ptasznikową wyjątkową. Pająk z historią do opowiedzenia, z bordowo-pomarańczową urodą i nutką tajemnicy, bo nauka jeszcze nie zamknęła jego sprawy. Posiadanie okazu, który formalnie nie ma nazwy, ale budzi zachwyt przy każdym otwarciu terrarium, to coś, czego nie da się kupić w pierwszym lepszym sklepie zoologicznym.

Jeśli kiedykolwiek trafi się okazja, żeby ją zdobyć, warto poważnie rozważyć tę decyzję.

Sericopelma sp. Santa Catalina. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Panama.