Połóż dłoń na stole. Theraphosa spokojnie ją zakryje i jeszcze trochę jej zostanie. To nie metafora, nie marketingowa przesada, nie zdjęcie z obiektywem szerokokątnym. To po prostu jeden z największych ptaszników na świecie, a dorosłe okazy na dwunastej czy trzynastej wylince opisuje się jednym słowem: monstrualne. Zanim do tego dojdzie, pająk zdąży jednak porządnie namieszać w głowie swojemu hodowcy.

Skąd pochodzi ten potwór

Theraphosa pochodzi z Brazylii i Wenezueli: głęboki las deszczowy, wysokie temperatury, potężna wilgotność i mnóstwo ofiar. Ewolucja miała tam idealne warunki, żeby nie hamować się w kwestii rozmiarów. Efekt końcowy jest na tyle imponujący, że w filmie Arachnofobia z 1990 roku żywy okaz z tego rodzaju zagrał rolę głównego antagonisty. Kto oglądał, pewnie pamięta: już sama sylwetka mówiła wszystko, bez żadnej narracji.

Wygląd

Na trzeciej wylince Theraphosa robi już wrażenie, które w przypadku innych ptaszników pojawia się dopiero u dorosłych osobników. Wystarczy położyć obok wylinę z L2, żeby zobaczyć skok rozmiaru między kolejnymi stadiami. A to dopiero początek. Między kolejnymi linieniami przyrosty są wręcz piorunujące: hodowca musi się pilnować, bo pojemniczek, który był odpowiedni jeszcze niedawno, nagle staje się za ciasny. Docelowe rozmiary dorosłego osobnika, gdzieś koło L12-13, można dzisiaj jedynie zapowiadać.

W terrarium

Theraphosa wymaga niestandardowego podejścia dosłownie od pierwszego kroku. Zamiast wysokich terrariów, które sprawdzają się przy wielu gatunkach naziemnych z Ameryki Południowej, ten pająk potrzebuje dużej głębokości i długości przy niewielkiej wysokości. Front około 25 cm, wysokość 20 cm, za to sporo miejsca wzdłuż ściany regału. To rozwiązanie praktyczne dla hodowców trzymających kolekcję na regałach: pająk ma przestrzeń, a regał nie musi rozrastać się na szerokość.

Wilgotność powinna być wysoka, co przy tym gatunku nikogo nie dziwi. Jednak warto wiedzieć, co potwierdza doświadczenie ze Spiders Shop: Theraphosa chętnie pije z miseczki z wodą w terrarium, nawet przy utrzymywanej wysokiej wilgotności podłoża. Miseczka to tutaj nie dodatek, lecz element obowiązkowy.

Sam pająk niemal zawsze siedzi w narożniku terrarium. Nie z lenistwa i nie przez przypadek. To strategia: stamtąd ma widok na całe terytorium i stamtąd czeka.

Temperament i trudność hodowli

Theraphosa to zasadzkowy łowca w najczystszej postaci. Gdy wyczuje wibracje, wyskakuje z gniazda błyskawicznie, a uchwyt na ofierze przypomina imadło. Przy takiej masie i sile ofiara praktycznie nie ma gdzie uciec. Nie ma tu pościgów ani widowiskowych skoków na odległość: jest zasadzka, jest eksplozja i sprawa jest zamknięta.

Hodowla tego gatunku bywa jednak próbą charakteru z zupełnie innego powodu. Larwa potrafi przez kilka miesięcy nie rosnąć wcale, mimo braku roztoczy i pozornie idealnych warunków. Przyczyna tej stagnacji nie jest dobrze poznana nawet wśród doświadczonych hodowców, a czas oczekiwania potrafi być naprawdę nerwowy. Chwila ulgi przychodzi, gdy pająk nagle nadrabia zaległości i między kolejnymi linieniami rośnie w tempie, które trudno ogarnąć.

Rozmnażanie dokłada jeszcze jeden poziom trudności. Theraphosa linieje grawitacyjnie, więc inkubator musi być co najmniej dwa razy wyższy niż standardowy. Wzdłuż ścian rozkłada się ręczniki papierowe, po których nimfy II mogą wspiąć się i swobodnie wypaść z wylinki. Pominięcie tego kroku może oznaczać utratę całego miotu.

Theraphosa nie jest gatunkiem na wejście, nie jest też dobrym wyborem na drugi czy trzeci ptasznik w kolekcji. Jeśli jednak ktoś ma już solidne podstawy i szuka czegoś, co będzie go wciąż zaskakiwać, tego gatunku nie da się zignorować. Kto chce go hodować, powinien to robić z wiedzą i pokorą: Theraphosa wybacza mniej niż większość ptaszników, ale w zamian daje coś, czego inne gatunki nie są w stanie zapewnić.

Theraphosa sp. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Brazylia, Wenezuela.