Wyobraź sobie pająka, który zmieściłby się na połowie twojego paznokcia z zapasem miejsca po bokach. Teraz wyobraź sobie, że taki okaz kosztuje mniej więcej tyle, co przyzwoity smartfon, pojawia się w handlu rzadziej niż kometa i wymaga jedzenia zmiksowanego dosłownie na papkę. To nie science fiction. To Typhochlaena curumim, najmniejszy przedstawiciel i tak już lilipuciego rodzaju Typhochlaena.

Skąd pochodzi i co to za stworzenie

Typhochlaena curumim wywodzi się z Brazylii, podobnie jak pozostałe gatunki swojego rodzaju. To ptaszniki nadrzewne, które całe życie organizują wokół kawałków kory. Budują gniazda z charakterystycznymi klapkami, maskują je starannie dobranymi materiałami i generalnie zachowują się tak, jakby nie chciały, żebyś w ogóle wiedział o ich istnieniu.

Curumim wyróżnia się jednak nawet na tle rodzinnych kuzynów. Jest mniejszy niż T. seladonia, gatunek który i tak robi wrażenie swoją skromnością. Na etapie L2 ciało mierzy zaledwie trzy milimetry, a łącznie z odnóżami osiąga pół centymetra. Kiedy słyszysz określenie "mikro mikro malutki", to nie jest żartobliwa przesada. To precyzyjny opis rzeczywistości, kalibrowany przez ludzi, którzy mają już za sobą doświadczenia z seladonią.

Wygląd

Na tym etapie życia trudno mówić o okazałych barwach czy wyrazistych wzorach. Curumim to ekstremalnie mały pajączek, który nawet weteranów hodowli rodzaju Typhochlaena potrafi zaskoczyć skalą. Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, gdzie kończy się "mały pająk", a zaczyna "okruch z odnóżami", ten gatunek daje odpowiedź. Mniejszy od seladonii, czyli mniejszy od punktu odniesienia, który sam w sobie jest już rekordowy.

W terrarium

Podstawą utrzymania jest mały pojemniczek z kawałkiem korka jako fundamentem pod budowę gniazda. Do środka dosypuje się okruszki korkowe i mikroporosty, czyli mchy lub mory, żeby pająk miał z czego konstruować swoje lokum. Typhochlaena to mistrzowie kamuflażu: celowo dobierają materiał do wyglądu otoczenia, przez co gotowe gniazdo może się dosłownie wtopić w tło i zniknąć z oczu obserwatora.

Curumim buduje gniazdo z dwiema klapkami: górną i dolną. Jedna z nichto wejście frontowe, druga zabezpiecza od spodu. To ciekawa konstrukcja architektoniczna, którą warto obserwować w kolejnych etapach wzrostu. Warto mieć na uwadze też prozaiczny problem: wilgotny mech wewnątrz mikroterrarium lubi pleśnieć, co może wymagać wymiany wystroju. Przy tak małym środowisku i organicznych elementach to realne ryzyko, nie ewentualność.

Karmienie curumim wymaga niestandardowego podejścia. Żywe ofiary, które bez problemu pokiereszowałyby L2, odpuszczamy od razu. Zamiast tego pokarm przygotowuje się ręcznie: świerszcz rozbijany jest dosłownie na mokrą miazgę, na którą nakłada się kroplę wody, a całość trafia pod klapkę lub wprost do gniazda. Pająk ma swoje przyzwyczajenia: w ciągu dnia potrafi siedzieć na zewnątrz, ale nocą wraca i spożywa poczęstunek bez zbędnych negocjacji. Metoda działa sprawdnie. Odmówienia pokarmu dotąd nie odnotowano.

Temperament i trudność hodowli

I tu dochodzimy do odkrycia, które weteranów rodzaju Typhochlaena naprawdę zaskakuje. Curumim, inaczej niż T. seladonia, przez pierwsze tygodnie hodowli regularnie przebywa na zewnątrz gniazda. Kto trzymał seladonię, ten wie, jak rzadkim widokiem jest pająk siedzący na wierzchu. Gatunek słynie z zakopywania się i niepojawiania na oczy przez całe tygodnie. Curumim w tym aspekcie jest inny i to "mocne odkrycie", jak relacjonuje hodowca, który pierwszy raz to zaobserwował.

Co do samej trudności: to zdecydowanie pozycja dla zaawansowanych. Skrajnie mały rozmiar oznacza, że każdy błąd w pielęgnacji może być natychmiastowy i nieodwracalny. Niestandardowe karmienie wymaga cierpliwości i gotowości do eksperymentowania z konsystencją papki. Do tego dochodzi prawie mityczna dostępność w handlu. Wartość L1 lub L2 to okolice tysiąca złotych, a sam egzemplarz częściej pojawia się jako prezent między hodowcami niż jako towar na giełdzie. Opisywany tu okaz trafił do swojego opiekuna jako dar od kolegi o pseudonimie Skowron, co samo w sobie mówi wszystko o specyfice obiegu tego gatunku.

Jeśli masz doświadczenie z miniaturowymi ptasznikami, znasz metodykę pracy z mikroterrarkami i nie przeraża cię wizja rozgniatania świerszcza na puree, curumim może okazać się jednym z ciekawszych wyzwań hodowlanych. Mały. Rzadki. Dwuklapkowy. I zaskakująco widoczny jak na swój rodzaj.

Typhochlaena curumim. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Brazylia.