Wyobraź sobie, że dajesz niepozornemu, piaskowej barwy pająkowi pojemnik kilka razy za duży, a on w ciągu kilku dni zamienia go w architektoniczne dzieło sztuki z czystej pajęczyny. Taki właśnie jest kątnik pustynny, bo tak potocznie mówi się na Agelena orientalis, gatunek, który na pierwszy rzut oka może uchodzić za zwykłego kątnika spod zlewu, ale kryje w sobie energię i kreatywność budowlaną, której pozazdrościłby niejeden nadrzewny pająk.

Kuzyn z południa

Agelena orientalis pochodzi z Europy Południowo-Wschodniej, między innymi z Bułgarii, i od razu widać, że jest to krewny dobrze nam znanych kątników. Zalicza się do tej samej rodziny lejkowcowatych (Agelenidae) co kątnik domowy większy (Eratigena atrica), a podobieństwo jest wyraźne, zwłaszcza w sylwetce i sposobie budowania sieci. Różnica tkwi jednak w środowisku, z którego pochodzi: to nie podmokłe piwnice ani zakamarki kuchennych szafek, lecz suche, nasłonecznione tereny południa Europy. Ta geograficzna historia ma bezpośrednie przełożenie na to, jak hodujemy ten gatunek.

Wygląd

Dorosła samica jest stosunkowo niewielka, właściwie najmniejsza jeśli porównać ją z innymi lejkowcowatymi hodowanymi przez pasjonatów, ale z pewnością nie uchodzi za bladą. Ciało pokrywa mocno piaskowy, ciepły kolor, a na nogach wyraźnie odcinają się czarne obwódki, dzięki czemu pająk wygląda schludnie i kontrastowo zarazem. Nie ma tu krzykliwych barw ani metalicznego połysku, to piękno dyskretne i spójne z pustynnym krajobrazem, skąd pochodzi.

W terrarium

I tu zaczyna się to, co naprawdę wyróżnia kątnika pustynnego. Buduje gniazdo lejkowe o rozmiarach zupełnie nieproporcjonalnych do własnego ciała. Pojemnik przeznaczony dla tego gatunku powinien być duży, znacznie większy niż sugerowałby wymiary samego pająka, bo przestrzeń jest tu ważniejsza niż substrat czy wilgotność. To jeden z niewielu pająków, którego nie ogarnie stres w zbyt dużym terrarium, wręcz przeciwnie, im więcej miejsca, tym bardziej spektakularne gniazdo zbuduje.

Co do podłoża: spokojnie można z niego całkowicie zrezygnować. Kątnik pustynny pochodzi z bardzo suchych terenów i dosłownie nie potrzebuje ani torfowego substratu, ani spryskiwania ścianek. Nie potrzebuje żadnej wilgoci, nic z tych hodowlanych rytuałów, które znamy z gatunków leśnych. W naturze żyje na suchym gruncie, w terrarium radzi sobie dokładnie tak samo, trochę jak kątnicy domowe pod łóżkiem, dla których wilgoć i torf to rzeczy z innego świata.

Żeby ułatwić budowanie sieci, warto dodać do pojemnika jakąkolwiek dodatkową powierzchnię pionową, na przykład matę kokosową. Pająk natychmiast zacznie ją oplatać nicią, tworząc rozbudowaną bazę dla lejkowatego oprzędu. Z czasem całe terrarium może zostać dosłownie wytapetowane jedwabiem, a widok jest naprawdę imponujący.

Temperament i trudność hodowli

Kątnik pustynny to gatunek, który nie każe na siebie długo czekać. Aktywny, żarłoczny i błyskawiczny przy chwytaniu ofiar, potrafi zaatakować owada nawet wtedy, gdy sieć nie jest jeszcze w pełni gotowa, bo poczucie bezpieczeństwa i instynkt budowlany działają u niego równolegle. Od razu po przeniesieniu do nowego pojemnika zaczyna snuć pierwsze nici, jakby owijał przestrzeń pajęczyną dla spokoju ducha.

Niegroźny, aktywny, produkujący dużo pajęczyny i dużo jedzący. Tak można streścić ten gatunek w jednym zdaniu i trudno o lepszą rekomendację dla hodowcy, który szuka czegoś innego niż kolejny ptasznik siedzący nieruchomo w norze.

Pod kątem hodowlanym to gatunek zdecydowanie dla początkujących lub osób szukających urozmaicenia kolekcji bez zbędnych komplikacji. Brak wymagań co do wilgotności i podłoża sprawia, że obsługa terrarium sprowadza się właściwie do regularnego dokarmiana i ewentualnego podziwiania rosnącego gniazda.

Rozród

Samica złożyła kokon, a nie jest wykluczone, że i więcej niż jeden. Po pewnym czasie samodzielnie otworzyła oprzęd i w terrarium zagościła bardzo duża liczba maluszków. To dobry znak dla hodowców zainteresowanych sprzedażą lub wymianą młodych, bo gatunek zdaje się rozmnażać chętnie i bez nadmiernych wymagań ze strony hodowcy.

Agelena orientalis. Rodzina: Agelenidae (lejkowcowate). Zasięg: Europa Południowo-Wschodnia (między innymi Bułgaria), suche tereny Europy Południowej.