Są pająki, które lubią pokazywać się hodowcy. Siadają na szkle, wychodzą na widok karmówki, dają się fotografować. Chilobrachys sp. Khan to nie jest jeden z nich. Ten azjatycki ptasznik wybrał inną drogę: zbudować twierdzę z pajęczyny, wciągnąć się w jej głąb i rządzić terrarium z ukrycia, jak każdy szanujący się władca.

Skąd przybył Khan

Chilobrachys sp. Khan to gatunek azjatycki, co od razu wpisuje go w długą i szanowaną tradycję rodzaju słynącego z nerwowości, obrony i budowania imponujących oprzędów. Sama nazwa "Khan" sugeruje coś majestatycznego i niepodlegającego dyskusji, a zachowanie tego pająka w terrarium potwierdza, że przydomek trafił w dziesiątkę. Taksonomia gatunku pozostaje robocza, bo "sp." w nazwie oznacza, że formalny opis naukowy jeszcze przed nim. Ale hodowcy, którzy go mają, wiedzą swoje.

Wygląd

Szczegółowe dane o kolorystyce czy rozmiarach nie zostały jeszcze zebrane w dostępnym materiale, więc opis wyglądu musiałby się opierać na domysłach, a to nie jest w stylu tego bloga. Co jednak widać gołym okiem u każdego, kto zagląda do terrarium: sama architektura oprzędu robi wrażenie. Pajęczyna nie jest tu dekoracją, to funkcjonalna konstrukcja, i to monumentalna.

W terrarium

Zapomnij o minimalistycznym wnętrzu. Terrarium Chilobrachys sp. Khan po kilku tygodniach wygląda jak rzeźba instalacyjna z pajęczyny, tyle że zbudowana z jednego, konkretnego celu: ukrycia. Pająk buduje masywne, rozbudowane gniazdo głęboko w swoim lokum, praktycznie niedostępne dla oka obserwatora. Możesz przyłożyć twarz do szyby, możesz kupić latarkę, możesz kucać przez kwadrans, a i tak zobaczysz głównie warstwy pajęczyny i kompletny spokój. Khan jest gdzieś tam. Głębiej.

Karmienie to osobna historia. Wrzucenie jednej karaczana często nie przynosi żadnego efektu, bo po co wychodzić po jeden kęs. Dopiero kilka karaczanów jednocześnie uruchamia coś w głębi gniazda. Pająk wysuwa się, chwyta ofiarę i... zaczyna się rytuał. Zamiast od razu jeść, Khan owija zdobycz w pajęczynę, pakując ją starannie jak kuriera przygotowującego przesyłkę do nadania. Dopiero tak spreparowany "pakunek" trafia do menu. To nie jest zachowanie z przypadku, to przemyślana metoda: oprzęd unieruchamia, ułatwia manipulację i sprawia, że posiłek jest bezpieczniejszy w konsumpcji.

Kwestie temperaturowe i wilgotnościowe dla tego gatunku nie zostały jeszcze szczegółowo opracowane w dostępnych obserwacjach hodowlanych, więc lepiej śledzić doświadczenia hodowców i dostosowywać warunki do wskazówek charakterystycznych dla azjatyckiego rodzaju Chilobrachys.

Temperament i trudność hodowli

Chilobrachys to rodzaj z reputacją. Szybkie, obronne, nieprzewidywalne, często jadowite w stopniu zasługującym na szacunek. Khan wpisuje się w ten profil, choć jego największą bronią jest niewidzialność. Pająk, którego nie widzisz, to pająk, przy którym łatwo się zaskoczyć. Otwierasz terrarium, myślisz, że gniazdo jest po lewej stronie, a Khan wychodzi z prawej, szybko i bez ostrzeżenia.

To gatunek dla hodowców, którzy mają już doświadczenie z nerwowymi azjatykami, którzy nie liczą na codzienną ekspozycję pupila i którzy doceniają hodowlę jako obserwację śladów bytności, a nie samego zwierzęcia. Jeśli chcesz pająka, który będzie siedział na gałązce i pozował, Khan nie jest dla ciebie. Jeśli fascynuje cię myśl o pająku, który przekształca całe terrarium w swoją prywatną warownię, to jesteś we właściwym miejscu.

Rozmnażanie gatunku jest w toku. Samica została już dopuszczona i hodowca oczekuje na złożenie kokonu. To obiecujący znak, że Khan powoli przestaje być rzadkością i może doczekać się szerszej reprezentacji w polskich hodowlach.

Chilobrachys sp. Khan. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Azja.