Są tarantule, o których napisano tomy. Poradniki, raporty hodowlane, dziesiątki filmów na YouTube, setki postów na forach. A potem jest Citharognathus hosei. Wpisz tę nazwę w wyszukiwarkę i przez chwilę pomyślisz, że trafiłeś w martwy punkt internetu. Kilka wzmianek, może jedno zdjęcie, żadnych konkretów. I właśnie to sprawia, że ten niepozorny azjatycki ptasznik jest tak fascynujący dla hodowców, którzy lubią eksplorować nieznane.

Gatunek spowity mgłą

Citharognathus hosei to nadrzewny ptasznik pochodzący z Azji. Tyle pewne. Reszta to w dużej mierze białe plamy, bo gatunek ten należy do najsłabiej udokumentowanych w hodowli. Brakuje szczegółowych opisów behawioralnych, brakuje raportów z rozmnażania, brakuje nawet rzetelnych zdjęć w hodowlanym kontekście. Jeśli kiedyś zdobędziesz tego pająka, prawdopodobnie będziesz jednym z naprawdę niewielu ludzi na świecie, którzy mogą powiedzieć cokolwiek z własnego doświadczenia.

To rzadkość w czasach, gdy o popularnych gatunkach napisano więcej niż o niejednym polityku. I paradoksalnie właśnie ta rzadkość działa jak magnes na pewien typ hodowcy: ten, który woli biały ekran od pełnej bazy danych i jest gotów samodzielnie budować wiedzę obserwacją.

Wygląd

Pod względem rozmiarów Citharognathus hosei nie przytłacza. Ciało dorasta do około 2,5 centymetra, więc mamy do czynienia z gatunkiem stosunkowo drobnym jak na ptasznika. Mimo tej skromnej postury wygląd jest wyraźny i charakterystyczny.

Karapaks jest jasny, przy czym zmienia barwę wraz z wiekiem osobnika. To ciekawy szczegół, bo u wielu azjatyckich ptaszników wzrost wiąże się z subtelnymi, ale zauważalnymi zmianami kolorystyki. Na każdym segmencie odnóży pojawia się biała opaska, tworząca wyraźny prążkowany deseń, który od razu kojarzy się z Cyriopagopus albostriatus. Porównanie to nie jest przypadkowe: jasny karapaks w zestawieniu z opaskowanymi nogami to wzór typowy dla ptaszników z azjatyckiego regionu.

Pojawia się też kwestia, która na razie pozostaje otwarta. Niektóre źródła sugerują, że odnóża mogą mieć niebieskawą barwę, jednak ta obserwacja jest niepewna. Istnieje ryzyko pomylenia z innym gatunkiem, konkretnie z Ornithoctoninae sp. Phan Cay. Dopóki nie pojawią się bardziej wiarygodne dokumentacje, niebieski odcień pozostaje znakiem zapytania, ciekawostką raczej niż pewnikiem.

W terrarium

Skoro Citharognathus hosei to gatunek nadrzewny, terrarium musi być przede wszystkim wysokie. Taki pająk nie szuka życia przy podłożu, lecz wspina się, szuka pionowych powierzchni i konstruuje swoje schronienie na wysokości. Wysoka szyba lub wysokie plastikowe terrarium z dobrą wentylacją to absolutna podstawa.

Korek ustawiony pionowo, kawałek kory, suchy konar lub fragment bambusa: to elementy, które dają nadrzewnemu ptasznikowi poczucie bezpieczeństwa i dosłownie dom. Podłoże może być płytszą warstwą niż u gatunków norowych, ale wilgotne i przewiewne środowisko jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania azjatyckiego leśnego pająka.

Ponieważ brakuje oficjalnych danych dla tego konkretnego gatunku, warto orientować się na ogólne zalecenia dla nadrzewnych azjatyckich ptaszników z podobnych siedlisk: ciepło i wilgoć, bez skrajności. Karmienie owadami odpowiednimi do rozmiarów pająka, świerszczami, karaczanami czy mącznikiem, sprawdzi się tak samo jak u zdecydowanej większości ptaszników.

Temperament i trudność hodowli

Tu nie ma półśrodków: Citharognathus hosei jest gatunkiem dosyć agresywnym. Nie oczekuj pająka, który przy przeglądzie terrarium cierpliwie siedzi w kącie i obserwuje świat z filozoficznym spokojem. Szybka reakcja, gotowość do postawy obronnej i niskie progi stresu to cechy, które powinien znać każdy, kto myśli o tej tarantuli.

W praktyce oznacza to, że wszelkie prace porządkowe, podmiana wody czy karmienie wymagają skupienia i spokoju. Haczykowate narzędzia do przesuwania pająka przy otwarciu terrarium to nie fanaberia, lecz standard obsługi. Ugryzienie nawet małego ptasznika potrafi być nieprzyjemne, więc podejście "dam radę bez haczyków" brzmi w tym przypadku jak kiepski plan.

W połączeniu z prawie całkowitym brakiem dokumentacji hodowlanej gatunek ten trafia zdecydowanie do grupy dla zaawansowanych. Nie dlatego, że jego potrzeby są astronomicznie skomplikowane, ale dlatego, że nie ma gotowych odpowiedzi. Jesteś sam z pająkiem, własną obserwacją i ewentualnie szczątkową wiedzą od kogoś, kto miał go przed tobą.

To może być frustrujące. Może też być jedną z bardziej satysfakcjonujących hodowlanych przygód, jeśli lubisz dokumentować, obserwować i pisać własną bazę wiedzy od zera. Właśnie hodowcy tacy jak ty wypełniają białe plamy w encyklopedii ptaszników.

Citharognathus hosei. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Azja.