Są pająki, które zdobywają hodowców od pierwszego spojrzenia. Grammostola pulchra należy do tej kategorii bezapelacyjnie: masywna, jednolicie czarna, a gdy trafi na nią światło pod odpowiednim kątem, aksamitne futro mieni się szaro-niebieskawym, grafitowym połyskiem z odcieniem stali. Hodowcy zgodnie przyznają, że aparat fotograficzny nie jest w stanie tego oddać. I po prostu trzeba im wierzyć.

Brazylijskie korzenie

Gatunek opisał w 1921 roku brazylijski zoolog Cândido Firmino de Mello-Leitão, ten sam, któremu nauka zawdzięcza odkrycie Lasiodory parahybany czy kilku gatunków z rodzaju Avicularia. Człowiek uznawany za ojca arachnologii w Ameryce Południowej wiedział, co robi, nadając temu pająkowi epitet "pulchra" (łac. piękna). G. pulchra zamieszkuje wilgotne lasy deszczowe Brazylii i Urugwaju, gdzie za dnia ukrywa się w norach wykopanych między korzeniami drzew lub przejętych po innych zwierzętach. To klasyczny oportunista: jeśli trafi na gotową kryjówkę, natychmiast ją zasiedli i rozbuduje według własnego pomysłu, jeśli nie trafi, zrobi własną i będzie ją rozbudowywał bez końca.

Wygląd

Dorosła samica to naprawdę imponujący widok. Ciało osiąga 7-8 cm długości, budowa masywna, chelicery nieproporcjonalnie duże i rzucające się w oczy nawet na zdjęciach. Cała faktura ciała jest aksamitna i matowo-czarna, ale pod światłem opalizuje na szaro-niebiesko i grafitowo, z wyraźnym odcieniem stali. Kolana łyse, z delikatnymi paseczkami. Po świeżej wylince czerń jest wręcz absurdalna: "czarne, że prawie go nie widać" to dosłowny cytat od jednego z hodowców.

Podrostki wyglądają zupełnie inaczej: mają brązowy odcień i dopiero kolejne wylinki stopniowo odsłaniają tę charakterystyczną głęboką czerń. Pełne wybarwienie pojawia się mniej więcej po pięciu latach hodowli. Samce są wyraźnie smuklejsze i krótsze od samic, mają za to haczyki na goleniach pierwszej pary nóg oraz widoczne bulbusy na nogogłaszczkach. Dymorfizm płciowy jest spory.

W terrarium

G. pulchra to gatunek naziemny z silnym instynktem kopania. Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary około 20x20x30 cm (dł./szer./wys.) i zapewniać grubą warstwę podłoża, minimum 7-10 cm. Sprawdza się kwaśny torf, włókno kokosowe lub ich mieszanka. Pająk potrafi wykopać głęboki, zaciemniony tunel aż do samej ścianki albo podkopać się pod kawałek korka. Kryjówkę najlepiej zabezpieczyć korkową tubą wkopaną w substrat: wejście sterczy nad ziemią, reszta kryje się w podłożu, a ryzyko zawalenia konstrukcji jest minimalne. Przydaje się też stała miseczka z wodą, bo pająk chętnie z niej korzysta.

Temperatura powinna wynosić 24-27°C, w nocy może spokojnie spaść o kilka stopni. Wilgotność optymalna to okolice 70-80%, utrzymywana przez wilgotne podłoże i wspomnianą miseczkę. Starsze okazy znoszą wahania całkiem dobrze, natomiast młode osobniki są w tej kwestii znacznie bardziej wymagające: zbyt suche środowisko może być dla nich śmiertelne.

Do karmienia nadają się świerszcze, karaczany madagaskarskie i turkiestańskie. Pająk je spokojnie, czasem z leniwym dystansem, zwłaszcza gdy jest dobrze najedzony. Chelicerami potrafi błyskawicznie rozpruć nawet dużą ofiarę. Uwaga: zbyt nabrzmiały odwłok przy upadku z wysokości grozi pęknięciem, więc przekarmianie to zły pomysł.

Temperament i trudność hodowli

Tu G. pulchra naprawdę błyszczy. To jeden z najspokojniejszych ptaszników dostępnych w hodowli, zdecydowanie polecany początkującym. Hodowcy wozili swoje samice na pokazy do szkół i przedszkoli przez lata bez żadnych incydentów. Jad jest bardzo słaby, włoski parzące owszem są (typ 3+4, jak u całego rodzaju Grammostola), ale pająk wyczesuje je znacznie rzadziej i mniej chętnie niż na przykład Brachypelma. Temperament bywa jednak osobniczy: niektóre okazy są płochliwe i wyraźnie stresują się kontaktem z człowiekiem, więc warto obserwować swój egzemplarz i nie forsować brania na ręce, jeśli pająk wyraźnie daje znaki, że tego nie chce.

Największe wyzwanie hodowlane wiąże się nie z obsługą, lecz z czasem. G. pulchra to jeden z najwolniej rosnących ptaszników na świecie. Między wylinkami mijają całe lata, a odchowanie samicy od malucha do dorosłości zajmuje minimum siedem lat. Kupowanie slingów (L1-L2) to zobowiązanie na dłużej niż niejeden związek: hodowcy zalecają startować od stadium L5 wzwyż, żeby w ogóle zauważać przyrosty i cieszyć się stopniowo pojawiającą się czernią. Dorosłe samice żyją 20-25 lat, samce tylko 3-4, a rozmnażanie w niewoli jest wyjątkowo trudne i rzadko kończy się sukcesem.

Cena dorosłej samicy oscyluje w okolicach 100 zł za centrymetr ciała, co przy ośmiocentymetrowym okazie daje okolice 800 zł. Dorosłe samice na rynku to absolutna rzadkość. Jeśli trafisz na ofertę, nie zwlekaj.

Grammostola pulchra. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Brazylia i Urugwaj, wilgotne lasy deszczowe.