Stoisz przed terrarium, patrzysz uważnie i nie widzisz nic. Żadnego wejścia do nory, żadnego śladu pająka, tylko równa powierzchnia torfu. A on tam jest, za drzwiami, których po prostu nie możesz znaleźć. Nawet patrząc bezpośrednio na pojemnik. Idiothele mira od pierwszych tygodni w hodowli daje jasno do zrozumienia: to ona tu rządzi, a ty jesteś tylko gościem od podawania świerszczy.

Skąd pochodzi ten złocisty pająk

Idiothele mira zamieszkuje niewielki fragment Republiki Południowej Afryki, konkretnie dwa rezerwaty w regionie KwaZulu-Natal: Ndumo Game Reserve oraz Tembe Elephant Park. Obie lokalizacje dzieli zaledwie około 20 kilometrów, co czyni zasięg tego gatunku naprawdę skromnym jak na skalę kontynentu.

W naturze żyje na sawannach i w gęstych lasach, gdzie kopie nory między krzewami i kamieniami. Klimat w obu rezerwatach jest ciepły, wilgotny i subtropikalny. Pora deszczowa (październik do kwietnia) przynosi od 40 do 100 mm opadów miesięcznie przy średniej temperaturze około 30°C. Pora sucha (maj do września) jest łagodniejsza, opady spadają poniżej 17 mm, ale temperatura w dzień trzyma się około 26°C. Bliskość wybrzeża (około 50 km) sprawia, że wilgotność powietrza pozostaje stosunkowo wysoka przez cały rok. To ważna wskazówka na potrzeby hodowli.

Wygląd

Dorosła samica osiąga około 4 cm ciała i jest masywniej zbudowana od samca, który mierzy zaledwie 2,0 do 2,5 cm. To jeden z niewielu afrykańskich ptaszników, u których dymorfizm płciowy jest stosunkowo mało wyraźny: samce potrafią być zaskakująco duże jak na ten gatunek.

Pierwsze spojrzenie na dorosłą samicę zatrzymuje się na dwóch rzeczach: złocistym ubarwieniu i charakterystycznych końcówkach nóg. Karapaks jest ciemnobrązowy, ale od centralnego wgłębienia (fovea) promieniście rozchodzą się złote pasy aż po obrzeża. Odwłok pokryty jest ciemnymi plamkami i typowym dla afrykańskich gatunków ornamentem, a wokół oczu widnieje wyraźna, ciemna "maska". Chelicery, uda, rzepki i golenie są jasnobrązowe lub beżowe, mostek i brzuszne części bioder ciemnobrązowe, prawie czarne.

Najlepszy znak rozpoznawczy to jednak tarsus i metatarsus, czyli stopy i pięty: mają wyraźny, błyszczący, niebieski lub błękitny kolor. U samic jest on bardziej intensywny niż u samców. U dorosłych samców niebieski kolor sięga nawet do goleni (tibia), a oprócz tego pojawiają się haki na pierwszej parze odnóży i bulbusy na nogogłaszczkach. Warto wiedzieć, że młode osobniki wyglądają podobnie do przedstawicieli rodzaju Ceratogyrus i trudno je odróżnić od innych afrykańskich gatunków. Charakterystyczne złoto i błękit przychodzą z wiekiem.

W terrarium

Dorosła samica potrzebuje terrarium o wymiarach około 20 na 20 na 30 cm. Absolutnie kluczowy jest gruby substrat: Idiothele mira kopie intensywnie i buduje rozbudowane systemy tuneli, więc skąpy centymetr torfu po prostu jej nie wystarczy. Najlepiej sprawdza się torf lub podobne podłoże pozwalające na stabilne utrzymanie korytarzy.

Temperatura powinna wynosić od 25 do 28°C w dzień i około 20°C w nocy. Wilgotność utrzymuj na poziomie około 70%. Tu ważna uwaga: mimo afrykańskiego pochodzenia ten pająk potrzebuje stałego dostępu do wody. Nie przesuszaj terrarium, nawet gdy intuicja podpowiada coś innego.

Karmienie to jeden z najprzyjemniejszych aspektów hodowli tego gatunku. Idiothele mira je chętnie, w dużych ilościach i z niezwykłym entuzjazmem. Młode osobniki bez problemu radzą sobie z karmówką większą od siebie. Od małego osobnika do rozmiarów dorosłej samicy mija zazwyczaj około półtora roku. Jak na ptasznika to naprawdę szybkie tempo.

Trapdoor: inżynieria, która zachwyca

To właśnie tutaj Idiothele mira pokazuje, czym różni się od przeciętnego ptasznika norowego. Nie kopie po prostu tunelu i nie zostawia widocznego otworu. Wykopuje długi korytarz biegnący przez całe terrarium, a wejście maskuje warstwą jedwabiu posypaną torfem. Klapka zlewa się z podłożem tak szczelnie, że nie możesz jej znaleźć nawet patrząc bezpośrednio na pojemnik. Pająk otwiera ją od środka, wychodzi, robi swoje i zamyka za sobą. Czysty, absolutny kamuflaż.

Temperament i trudność hodowli

Idiothele mira jest gatunkiem spokojnym i wyraźnie defensywnym. Zdecydowanie woli ucieczkę od kąsania. Młode osobniki są szczególnie skłonne do gwałtownych ucieczek (to normalne, są bezbronne), większe chowają się w norze na widok zagrożenia. Samce podczas kojarzenia są wyjątkowo łagodne i spokojne. Gatunek nie przysparza hodowcy nerwów, ale podstawowe środki ostrożności obowiązują: jad afrykańskich ptaszników jest uważany za silny.

Rozmnażanie jest możliwe już od 3 cm DC. Kopulacja przebiega spokojnie, samica podczas aktu specyficznie unosi odwłok ku górze, co czyni całą scenę niezwykłą wizualnie. Kokon zawiera zazwyczaj około 27 jaj.

Idiothele mira była kiedyś nazywana "ptasznikiem dla ubogich", gdy po nadmiernym namnożeniu jej cena mocno spadła przy jednoczesnym istnieniu podobnych, droższych gatunków afrykańskich. To niesprawiedliwe określenie. Niebieski połysk stóp, złociste ubarwienie i architektoniczny majstersztyk w postaci niewidocznych drzwi do nory to coś, za co można zapłacić każdą cenę. A kiedy pająk w końcu wychodzi z nory, robi naprawdę duże wrażenie.

Idiothele mira. Rodzina: nie podano w źródle. Zasięg: KwaZulu-Natal, Republika Południowej Afryki (rezerwaty Ndumo Game Reserve i Tembe Elephant Park).