Są ptaszniki, które robią wrażenie stonowaną elegancją. Tliltocatl sp. angustum, znany w anglojęzycznym świecie jako Costa Rican Red Tarantula, należy do zupełnie innej kategorii. Ten pająk bierze cię za klapy i nie puszcza. Czarne ciało, krwiste włoski, śladowy błysk turkusu na odnóżach... ktoś tu wyraźnie postarał się o design.

Skąd pochodzi ten czarno-czerwony elegancik?

Historia tego gatunku jest nieco zagmatwana, co w świecie ptaszników zdarza się częściej niż rzadziej. Holotyp Sericopelma angustum pochodzi z Kostaryki, dokładnie z okolic San Carlos w prowincji Alajuela. Natomiast osobniki trafiające do hodowli pod nazwą Tliltocatl (Brachypelma) sp. angustum wywodzą się z captive breeding. W naturalnym środowisku gatunek ten zamieszkuje lasy tropikalne Meksyku i Gwatemali, gdzie szuka gotowych kryjówek lub samodzielnie kopie schronienie w cieniu roślinności, z dala od zgiełku. Do terrariów trafia jako jeden z najłatwiej dostępnych przedstawicieli swojego rodzaju, co dla wielu hodowców jest niemałym atutem.

Wygląd

Kiedy pierwszy raz widzisz dorosłego Tliltocatl sp. angustum, rozumiesz, skąd bierze się zainteresowanie tym gatunkiem. Ciało osiąga od 6 do 8 cm, a rozpiętość odnóży mieści się między 10 a 12 cm. Masywna sylwetka, charakterystyczna dla naziemnych ptaszników z tego rodzaju, robi solidne pierwsze wrażenie.

Kolor? Głęboka, matowa czerń. Odnóża, karapaks, chelicery, wszystko czarne. Prawdziwy efekt robi jednak odwłok, gęsto porośnięty krwistoczerwonymi włoskami kontrastującymi z resztą ciała jak ogień na tle nocy. Jeśli przyjrzysz się dalszym segmentom odnóży pod odpowiednim kątem, dostrzeżesz jeszcze jedno: subtelny metaliczny połysk, gdzieś między szarością a turkusem. Mało kto zauważa go za pierwszym razem.

Dymorfizm płciowy jest wyraźny u dorosłych osobników. Samica jest większa i masywniejsza. Samiec smuklejszy, z wyraźnie dłuższymi proporcjonalnie odnóżami, i posiada charakterystyczne haczyki na pierwszej parze odnóży krocznych oraz bulbusy na nogogłaszczkach. Płeć można rozpoznać już u niedorosłych osobników, analizując budowę płytki i szczeliny płciowej.

W terrarium

Dorosły osobnik dobrze się czuje w terrarium o wymiarach około 30 na 20 na 20 cm (długość, szerokość, wysokość). Wentylacja jest kluczowa: najlepiej sprawdzają się paski z nawiercanej aluminiowej płytki, ponieważ siatki druciane i plastikowe mogą zostać przegryzione. Młodsze osobniki można trzymać w mniejszych pojemnikach, stopniowo przenosząc je do większych mieszkań wraz ze wzrostem.

Jako podłoże sprawdza się kwaśny torf, włókno kokosowe lub ich mieszanka w warstwie 5 do 7 cm, co pozwala pająkowi kopać i pomaga utrzymać odpowiednią wilgotność. Kryjówka z łupiny kokosa lub ceramicznej doniczki to absolutna podstawa. Resztą wystroju możesz się pobawić: korzenie, kawałki kory, sztuczne rośliny (żywe roślinki zazwyczaj przegrywają konfrontację z rezydentem). Terrarium ustawiaj z dala od kaloryferów, głośników i sprzętów powodujących drgania, w spokojnym miejscu bez bezpośredniego nasłonecznienia.

Temperatura dzienna powinna wynosić 25 do 27 stopni Celsjusza. W nocy może nieznacznie spadać, co naśladuje naturalne warunki. Wilgotność utrzymuj na poziomie 70 do 80 procent. Dobry sposób to regularne spryskiwanie tylko połowy terrarium, przy czym drugą połowę pozostawiasz suchą. Kryjówkę umieszczasz w suchej części. Pająk sam wybierze, gdzie mu wygodniej.

Temperament i trudność hodowli

Tu zaczyna się najciekawsza część charakterystyki tego gatunku. Tliltocatl sp. angustum uchodzi za najagresywniejszego przedstawiciela swojego rodzaju, choć hodowcy zgodnie podkreślają, że temperament to cecha osobnicza, a nie żelazna reguła. Jad jest słaby, jak u innych gatunków z rodzaju Brachypelma, więc ewentualne ukąszenie nie jest tragedią. Mimo to pająk potrafi dawać do zrozumienia, że obsługa nie jest jego ulubionym zajęciem.

Dla hodowcy z podstawowym doświadczeniem nie będzie to jednak przeszkodą nie do pokonania. Rozmnażanie jest stosunkowo proste: kopulacja przebiega łatwo, choć po stosunku samica bywa agresywna wobec samca. Kokon pojawia się najczęściej po 4 do 8 miesiącach od zapłodnienia i zawiera od 700 do 900 jaj. Nimfy wylęgają się po 3 do 4 tygodniach, a pełnoprawnymi pająkami stają się po kolejnych 30 do 40 dniach. Cały rodzaj Tliltocatl objęty jest Konwencją Waszyngtońską (CITES, Załącznik II), więc zakup powinien odbywać się wyłącznie z legalnych, udokumentowanych hodowli.

Na koniec sprawa długości życia, bo to argument, który u wielu hodowców robi wrażenie. Samice żyją do 20 lat. Samce, jak to u ptaszników bywa, mają znacznie krótszy żywot i giną po mniej więcej pół roku od ostatniej wylinki. Jeśli decydujesz się na samicę Tliltocatl sp. angustum, wiesz, że to wieloletnia relacja. Czarno-czerwona i wcale nie nudna.

Tliltocatl sp. angustum. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Meksyk, Gwatemala (naturalne środowisko); okazy hodowlane z captive breeding.