Są pająki, które zachwycają kontrastem barw, wzorami na odwłoku albo rdzawymi włoskami połyskującymi w świetle lampy. A potem jest Tliltocatl schroederi: jednobarwny, głęboko czarny, bez żadnych udziwnień. I właśnie dlatego trudno od niego oderwać wzrok.

Czarny pająk z czarną nazwą

Nazwa rodzajowa Tliltocatl pochodzi z języka nahuatl i oznacza mniej więcej tyle co "czarny pająk". Trudno o lepsze podsumowanie tego gatunku. Tliltocatl schroederi jest jedynym przedstawicielem rodzaju, u którego cała sylwetka, od chelicerów po stopki, utrzymana jest w jednolitej czerni. Żaden inny Tliltocatl nie wygląda w ten sposób, więc pomyłka wewnątrz rodzaju praktycznie nie wchodzi w grę.

Gatunek pochodzi z Meksyku, a konkretnie z okolic miasta Oaxaca. Co ciekawe, jego zasięg jest wyraźnie odizolowany od obszarów zajmowanych przez pozostałe gatunki rodzaju, co czyni go przyrodniczą osobliwością nawet na tle i tak niezwykłej grupy.

Wygląd, czyli dlaczego "satynowy" to za mało

Dorosła samica T. schroederi dorasta do około 5,5 cm długości ciała, maksymalnie do 6 cm. To skromniejsze wymiary niż u wielu kuzynów, ale kompaktowa sylwetka tylko podkreśla intensywność czarnego ubarwienia.

Najlepiej wygląda świeżo po wylince. Wtedy cała powierzchnia ciała nabiera głębokiego, satynowego połysku, który przy dobrej lampie sprawia wrażenie niemal aksamitnego. Osoby znające Grammostola pulchra (inny czarny klasyk w ptasznikowym świecie) od razu zauważą podobieństwo. Różnica jest jednak wyraźna: G. pulchra to wyraźnie większy gatunek, samice potrafią przekroczyć 7 cm samego ciała. T. schroederi jest przy nim kompaktowy, ale nie ustępuje urodą. Wielu hodowców, którzy obu dobrze zna, stawia schroederowi wyżej w estetycznej hierarchii.

Samce tego gatunku można pomylić z samcami Tliltocatl vagans, warto więc przy zakupie upewnić się co do tożsamości osobnika. Przy samicach pomyłka jest znacznie trudniejsza.

W terrarium

Skoro mówimy o gatunku z Meksyku, suchego i ciepłego klimatu, terrarium powinno to odzwierciedlać. T. schroederi to ptasznik naziemny, który doceni podłoże pozwalające na zagrzebanie się lub wykopanie nory, ale nie wymaga skomplikowanych aranżacji. Wystarczy warstwa podłoża, kryjówka w postaci korka lub ceramicznego schronu i miska z wodą. Wentylacja powinna być dobra, wilgotność umiarkowana.

Żywienie nie stanowi żadnego wyzwania: świerszcze, karaczany, od czasu do czasu larwy (zoofobas dla dorosłych) i sprawa załatwiona. Jak u zdecydowanej większości Tliltocatl, apetyt jest solidny, choć pająk potrafi też odmawiać pokarmu przed wylinką i po niej przez kilka tygodni.

Temperament i trudność hodowli

Tu dochodzimy do miejsca, gdzie T. schroederi naprawdę błyszczy jako propozycja dla osób zaczynających przygodę z ptasznikami. Podobnie jak inne gatunki dawnego rodzaju Brachypelma, a teraz Tliltocatl, ten pająk wybacza sporo hodowlanych potknięć. Nieregularność podlewania, drobne błędy w wilgotności, chwilowe wahania temperatury: to wszystko schroederi znosi bez dramatów. Hodowcy nazywają takie gatunki pieszczotliwie "czołgami" i to określenie tutaj w pełni pasuje.

Jad T. schroederi klasyfikowany jest jako słabo toksyczny, co przy tej klasie ptaszników oznacza poziom porównywalny do użądlenia pszczoły lub nieco silniejszego. To nie jest gatunek, który warto beztrosko drażnić, ale ryzyko poważnych komplikacji jest niewielkie.

Białe kruki kolekcjonerów

I tu zaczyna się jedyna prawdziwa trudność związana z tym gatunkiem: w ogóle go zdobyć. Tliltocatl schroederi jest wyjątkowo rzadki w hodowlach i handlu. Dotyczy to wszystkich rozmiarów i płci: samic, samców, maluchów po wylinku. Wielu entuzjastów ptaszników po prostu nigdy nie miało okazji go nabyć, bo przez lata nie pojawiał się w ofertach.

Jeśli trafi się okazja, warto jej nie przepuścić. I warto to zrobić po prostu dlatego, że to jeden z niewielu ptaszników, który jest jednocześnie piękny, spokojny, wyrozumiały i naprawdę rzadki. Nie każdego dnia można mieć w kolekcji coś, czego inni szukają od lat.

Tliltocatl schroederi. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Meksyk (okolice Oaxaki).