Są pająki, które robi się po latach hodowli, kiedy człowiek już trochę widział, trochę przeżył i nie drży ręka przy otwieraniu terrarium. I jest Xenesthis sp. Bright, który teoretycznie do tej kategorii należy, ale w praktyce skrada serca nawet tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z ptasznikami. Numer jeden na mojej osobistej liście. Bez dyskusji.

Kto to jest i skąd się wziął

Xenesthis sp. Bright to gatunek nieopisany formalnie przez naukę, co w hodowlanym świecie oznacza po prostu, że czeka jeszcze na swoją oficjalną nazwę łacińską. Należy do rodzaju Xenesthis, w którym znajdziemy też kilka innych spektakularnych stworzeń: X. intermedia, X. immanis oraz X. megascopula. To stosunkowo kameralna grupa, ale każdy jej przedstawiciel potrafi zrobić wrażenie. Sp. Bright robi je chyba najbardziej.

Wygląd

Trudno opisać ten gatunek słowami tak, żeby zrobić mu sprawiedliwość, i właśnie dlatego przy każdej okazji powtarzam: Xenesthis sp. Bright trzeba zobaczyć na żywo. Zdjęcia kłamią, bo nie oddają faktury ciała, która jest niemal zamszowa, jakby ktoś okrył pająka delikatnym, gęstym pluszem. Kolory? Ciemna, bogata podstawa uzupełniona różową rozetą na karapaksie, czyli charakterystycznym znakiem rozpoznawczym całego rodzaju. To nie jest subtelna ozdoba: ta rozeta dosłownie przyciąga wzrok i sprawia, że nawet wśród innych pięknych ptaszników Xenesthis od razu wyróżnia się z tłumu. U dorosłych samców różowe barwy stają się jeszcze intensywniejsze, niemal krzyczące. Do tego wszystkiego gatunek rośnie naprawdę ogromnie, co tylko potęguje wrażenie obcowania z czymś wyjątkowym.

W terrarium

Xenesthis sp. Bright to gatunek naziemny, więc terrarium urządzamy horyzontalnie: liczy się powierzchnia dna, a nie wysokość. Podłoże powinno być wystarczająco głębokie, żeby pająk mógł kopać, bo to zachowanie naturalne dla tej grupy. Korkodrewno, kawałki kory, sucha kryjówka, ewentualnie korzeń do wspierania się przy wylinach: klasyka naziemnego ptasznika.

Temperatura utrzymywana w zakresie pokojowym sprawdza się dobrze, nie potrzeba specjalnego dogrzewania, o ile w domu nie jest zimno. Wilgotność warto podtrzymywać na umiarkowanym poziomie: jedno narożne podlewanie raz na jakiś czas, reszta podłoża może być sucha. Dostęp do miseczki z wodą jest obowiązkowy.

Karmienie nie jest skomplikowane. Dobrze odżywiony Xenesthis sp. Bright rośnie sprawnie i chętnie bierze pokarm stosowny do swojej wielkości. Świerszcze, karaczany, od czasu do czasu większy kąsek dla wyrośniętego osobnika. Apetyt zazwyczaj dopisuje, co sprawia dużo hodowlanej przyjemności.

Temperament i trudność hodowli

I tutaj musimy porozmawiać szczerze. Xenesthis sp. Bright potrafi być defensywny. Bywa porwisty, czyli reaguje szybko i niekoniecznie z uprzedzeniem. To nie jest pająk, który siedzi i czeka, aż skończy się inspekcja terrarium z otwartą pokrywą. Warto o tym pamiętać przy każdej manipulacji: powoli, spokojnie, z szanowaniem przestrzeni zwierzęcia.

Dlatego gatunek polecam hodowcom nieco odważniejszym, takim którzy mają już za sobą chociaż kilka doświadczeń z bardziej responsywnymi ptasznikami. Ręka nie może drżeć, a głowa musi być spokojna.

Włoski parzące to osobny temat: są silnie drażniące i Xenesthis sp. Bright nie jest z nich rezygnować przy poczuciu zagrożenia. Ochrona oczu i skóry podczas prac w terrarium to podstawa.

Jad? Raczej słabo jadowity, choć mam wrażenie, że silniej niż popularne Brachypelma. Ale jak w przypadku każdego ptasznika: użądlenia unikamy z zasady, nie dlatego, że wiemy na pewno, jak zareaguje nasz organizm.

Mimo wszystko uważam, że ten gatunek nie musi być zarezerwowany wyłącznie dla weteranów hodowli. Odważny początkujący, który rozumie specyfikę bardziej reaktywnych ptaszników i ma szacunek do zwierzęcia, jak najbardziej może zacząć przygodę z Xenesthis sp. Bright. Po prostu warto wiedzieć, na co się idzie.

I warto go zobaczyć na żywo. Naprawdę.

Xenesthis sp. Bright. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Ameryka Południowa.