Są ptaszniki, które wpadają w oko od razu, agresywnym kolorem albo rozmachem nóg. Brachypelma verdezi nie gra na tej planszy. Wchodzi spokojnie, z głęboko brązowym karapaksem i rudo-puszystym odwłokiem, i dopiero po chwili dostrzegasz szczegóły: ciemną strzałkę nad oczami, równoległe pasy na czarnych nogach, całe to ciche bogactwo ubarwienia. Dla tych, którzy potrafią docenić subtelność, to miłość od pierwszego spojrzenia.

Kim jest Mexican Rose Grey

Brachypelma verdezi nosi angielską przydomkę "Mexican Rose Grey", choć nie pochodzi wyłącznie z Meksyku. Można ją spotkać w Kostaryce, Panamie, Brazylii i Meksyku, zawsze w wilgotnych lasach, gdzie w znalezionej lub samodzielnie wykopanej norce spędza większość dnia. Należy do rodzaju Brachypelma, skupiającego naziemne ptaszniki Ameryki Środkowej i Południowej, zamieszkujące środowiska od wilgotnej dżungli po okolice półpustynne.

Warto wiedzieć od razu: to zwierzę nocne. Kiedy słońce zachodzi i terrarium pogrąża się w cieniu, wtedy właśnie verdezi wychodzi na łowy. Za dnia niech cię nie dziwi, że zamiast pająka widzisz wyłącznie łupinę kokosa lub korek w rogu pojemnika. Pająk żyje, po prostu czeka na swoją porę.

Wygląd

Dorosła verdezi osiąga 6 do 7 cm długości ciała i około 15 cm rozpiętości odnóży, co stawia ją w gronie ptaszników średnich. Karapaks pokrywa głęboki brąz, a charakterystycznym znakiem rozpoznawczym jest ciemniejsza strzałka widoczna na wysokości oczu. Odwłok porastają gęste, jasno-rude włosy, co tworzy ciepły kontrast z czarnymi, smukłymi nogami. Bliższe spojrzenie na odnóża ujawnia kolejny detal: równoległe ciemnobrązowe pasy biegnące wzdłuż rzepki i goleni.

Młode osobniki wyglądają zupełnie inaczej. Jak u większości Brachypelm, juniory są beżowo-szarawe z czarną plamą na odwłoku. Z każdą wylinką przybywa im koloru i charakteru.

Rozróżnienie płci u dorosłych nie sprawia kłopotów. Samice są masywniejsze, samce mają dłuższe i smuklejsze odnóża. Po ostatniej wylince samiec zdradza się haczykami na przedniej parze nóg i bulbusami na nogogłaszczkach. Ubarwienie obu płci jest praktycznie takie samo, choć samiec bywa nieco ciemniejszy. U młodszych osobników płeć można określić z wylinki, bez czekania na dorosłość.

W terrarium

Dorosła verdezi potrzebuje terrarium o wymiarach mniej więcej 30 na 30 na 25 cm. Ważna jest wentylacja w postaci pasków z nawierconej aluminiowej płytki, bo siatki druciane i plastikowe mogą zostać przegryzione. Jako podłoże sprawdza się kwaśny torf, włókno kokosowe lub ich mieszanka. Koniecznie dodaj kryjówkę: łupina kokosa albo doniczka z wejściem wystarczą, żeby pająk czuł się bezpiecznie.

Temperatura powinna utrzymywać się między 25 a 27 stopniami Celsjusza, a w nocy można ją obniżyć o kilka stopni, jednak nie poniżej 20 stopni. Wilgotność utrzymuj na poziomie 60 do 75 procent, co odpowiada warunkom wilgotnych lasów, z jakich pochodzi ten gatunek.

Żywienie nie jest skomplikowane. Młode przyjmują wylęg świerszcza, małe karaluchy i krojone mączniki. Dorosłym podawaj świerszcze, karaluchy, mączniki, szarańczę czy drewnojady, pilnując jednej zasady: pokarm nie powinien być większy niż ciało pająka. Raz na jakiś czas można urozmaicić dietę mysim oseskim, ale kręgowce to tylko dodatek, nie podstawa jadłospisu. Jeśli łapiesz owady na wolności, zbieraj je z dala od pól opryskiwanych pestycydami i ruchliwych dróg.

Temperament i trudność hodowli

Brachypelma verdezi to ptasznik spokojny i raczej łagodny, choć trafić można na bardziej nerwowego osobnika. Jej pierwszą linią obrony są włoski parzące wyczesywane z odwłoka, a nie gryzienie. Jad całego rodzaju Brachypelma jest bardzo słaby i nie stanowi zagrożenia dla zdrowego człowieka, co czyni verdezi gatunkiem polecanym dla początkujących i nieco bardziej doświadczonych hodowców.

Rozmnażanie to jednak zupełnie inna historia. Długi czas potrzebny do osiągnięcia dojrzałości płciowej i stosunkowo niewielkie rozpowszechnienie w hodowlach sprawiają, że skompletowanie pary w odpowiednim wieku bywa wyzwaniem. Kopulacja przebiega zazwyczaj bez kłopotów, ale po jej zakończeniu samica może być agresywna wobec samca, więc trzeba mu zapewnić możliwość ucieczki. Samica często w ogóle nie buduje kokonu, a jeśli już go zbuduje, dzieje się to po 4 do 7 miesiącach od zapłodnienia. Kokon zawiera od 500 do 700 jajek, młode wykluwają się po 5 do 6 tygodniach i stają się pająkami po kolejnych 40 do 50 dniach.

Długowieczność to jeden z największych atutów tego gatunku. Samice dożywają nierzadko 20 lat, co czyni verdezi jednym z prawdziwych jubilatów wśród ptaszników. Samce żyją krócej i giną zwykle pół roku po ostatniej wylince.

Na koniec ważna formalność: cały rodzaj Brachypelma objęty jest II załącznikiem Konwencji Waszyngtońskiej CITES, co oznacza konieczność posiadania odpowiedniej dokumentacji przy nabyciu i hodowli.

Brachypelma verdezi. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Meksyk, Kostaryka, Panama, Brazylia.