Wyobraź sobie ptasznika z karapaksem w kolorze kremowego złota, czarnym odwłokiem obsypanym karminowymi włoskami i nogami połyskującymi metalicznym granatem. Dorzuć do tego temperament kamienia polnego i apetyt godny małego ssaka. Brzmi jak ideał dla kogoś, kto chce mieć w domu coś naprawdę efektownego, ale bez nocnych atrakcji w postaci pająka skaczącego po ścianie. Brachypelma albiceps istnieje, wygląda dokładnie tak, jak opisałem, a mimo to w polskich kolekcjach pojawia się zdecydowanie rzadziej, niż powinna. To zagadka, którą warto rozwiązać.

Skąd pochodzi ten złotogłowy

B. albiceps zamieszkuje środkowy Meksyk, głównie okolice stanu Oaxaca, a jego zasięg sięga aż po stan Arizona w USA. Biotop? Wyżynny, gorący i raczej suchy, bez żadnych taryf ulgowych. W naturze pająk ten nie szuka wymówek: kopie długie podziemne nory albo zajmuje opuszczone schronienia po innych zwierzętach, schowane pod kamieniami, konarami lub przy pniach krzewów. Aktywny przede wszystkim o zmierzchu i nocą, za dnia znika głęboko pod ziemię. Życie pod meksykańskim słońcem uczy rozsądku.

Wygląd

Gdyby trzeba było wybrać jeden szczegół odróżniający albicepsa od całej reszty rodziny, byłby to właśnie karapaks. Kremowo-żółty, jasny, niemal świecący na tle czarnego ciała. Żaden inny przedstawiciel rodzaju Brachypelma nie ma takiej barwy głowotułowia i to wystarczy, żeby rozpoznać ten gatunek z odległości kilku kroków. Odwłok jest ciemny, dość gęsto porośnięty grubymi, karminowymi włoskami parzącymi. Nogi u dorosłych osobników przybierają stalowoszarą barwę z wyraźnym metaliczno-granatowym połyskiem.

Dorosła samica osiąga około 6-7 cm długości ciała, a rozpiętość odnóży dochodzi do 14-15 cm. Samiec jest smuklejszy i nieco mniejszy, za to po ostatniej wylince można go rozpoznać po haczykach na goleniach pierwszej pary nóg oraz narządach kopulacyjnych na nogogłaszczkach. Warto wiedzieć, że wzrost tego gatunku jest powolny, typowy dla całego rodzaju Brachypelma: samiczka w wieku dwóch i pół roku to okaz wyraźny, ale wciąż niedorosły.

W terrarium

Dla dorosłego osobnika odpowiednie będzie terrarium o wymiarach około 30x20x20 cm. Gatunek naziemny i kopiący, więc podłoże jest tu kluczowe: warstwa kwaśnego torfu lub włókna kokosowego o grubości co najmniej 5-7 cm pozwoli pająkowi zakładać norki i poczuć się jak u siebie. Jako wystrój sprawdzą się kawałki kory, korzenie i łupina kokosa jako kryjówka. Ważne: wentylacja powinna być solidna, najlepiej w formie otworów w aluminiowej płytce, druciane i plastikowe siatki pająk może po prostu przegryźć.

Temperatura powinna mieścić się w przedziale 22-28°C, co w praktyce oznacza, że terrarium spokojnie stoi w pokoju bez dodatkowego ogrzewania. W nocy temperatura może spadać o kilka stopni bez żadnych konsekwencji. Wilgotność utrzymuj na poziomie 60-70%. Biotop jest suchy, więc nie zalewamy podłoża, ale dostęp do wody jest konieczny: miseczka z wodą lub stale zwilżony kącik substratu doskonale się sprawdzi.

Co do jedzenia: albiceps to pająk, który nie odmawia. Karaluchy, szarańcza i inne bezkręgowce odpowiedniej wielkości znikają w terrarium z imponującą regularnością. Hodowcy podkreślają, że z karmieniem tego gatunku po prostu nie ma problemu. Jedyny wyjątek stanowi czas bezpośrednio po wylinku: wtedy cierpliwie czekamy, aż nowa chityna stwardnieje, i dopiero potem podajemy pokarm.

Temperament i trudność hodowli

Tu albiceps błyszczy najjaśniej. Wśród hodowców funkcjonuje jako "pająk kamień" albo "leniuszek", bo potrafi trwać w bezruchu przez długi czas, zupełnie niezainteresowany tym, co dzieje się za szybą. Nie atakuje proaktywnie. Zdenerwowany sięga raczej po swoje czerwone włoski parzące: wyczesuje je z odwłoka, a te wbijają się w skórę i wywołują swędzenie. To jego główna i zazwyczaj wystarczająca linia obrony.

Jad B. albiceps jest bardzo słaby i porównywalny z jadem pszczoły. Dla zdrowego człowieka nie stanowi zagrożenia, choć osoby uczulone powinny zachować ostrożność ze względu na możliwość reakcji anafilaktycznej.

Gatunek polecany szczególnie dla początkujących hodowców: odporny na drobne błędy, spokojny i efektowny. Przy zakupie warto zadbać o dokumenty potwierdzające hodowlane pochodzenie zwierzęcia, bo B. albiceps jest objęty Konwencją Waszyngtońską (CITES). Samica żyje do około 15 lat, co oznacza naprawdę długoletnie towarzystwo. Cena za samiczkę kształtuje się w okolicach 200 zł i biorąc pod uwagę urodę oraz longevity tego gatunku, to więcej niż uczciwa propozycja. Tym bardziej zaskakujące, że albiceps wciąż pozostaje rzadkością w polskich kolekcjach. Być może właśnie o to chodzi, żeby mieć coś, czego inni nie mają.

Brachypelma albiceps. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: środkowy i północny Meksyk (okolice Oaxaca), stan Arizona (USA).