Są pająki, które hodowcy pamiętają przez całe życie. Brachypelma emilia to gatunek, od którego niejeden pasjonat zaczął swoją przygodę z ptasznikami i przy którym zostanie pewnie na długie dekady. Dosłownie, bo dorosłe samice dożywają ponad dwudziestu lat w hodowli. Jeśli szukasz towarzysza na dłużej niż niejeden związek, właśnie go znalazłeś.

Skąd przybywa ta dama?

Brachypelma emilia zamieszkuje Meksyk, Panamę i Kostarykę, co czyni ją wyjątkową na tle rodziny: większość krewnych z rodzaju Brachypelma ogranicza się wyłącznie do Meksyku. Gatunek opisano już w 1856 roku, co nadaje mu pewnej historycznej dostojności. W naturze preferuje tereny suche i półpustynne, choć zdarza się spotykać ją w pobliżu ludzkich siedzib. Co ciekawe, różne populacje żyją na różnych wysokościach n.p.m., co przekłada się na różnice w ubarwieniu: jedne okazy są bardziej różowe, inne pomarańczowe, jeszcze inne mają nutę żółcieni.

Wygląd

Gdyby projektować ptasznika z myślą o jak największym efekcie wow przy minimalnym rozmiarze, wyszłaby właśnie emilia. To jeden z najmniejszych przedstawicieli swojego rodzaju: dorosłe osobniki mierzą zaledwie 5-6 cm długości ciała, a rozpiętość odnóży sięga 13-15 cm. Na tle kolosów pokroju Brachypelma hamorii czy auratum to prawdziwy maluch, ale właśnie ten maluch potrafi wywołać więcej zachwytów niż niejeden gigant.

Karapaks jest pomarańczowy z charakterystycznym czarnym trójkątem, który hodowcy pieszczotliwie nazywają „maską". Odnóża są ciemne z bladoróżowymi lub bladopomarańczowymi goleńmi, zupełnie inaczej niż u jaskrawopomarańczowej hamorii. Odwłok czarny, gęsto porośnięty pomarańczowymi włoskami parzącymi. Efekt? Elegancka, nieco mroczna kolorystyka z odrobiną ognia.

Bezpośrednio po wylince kolory intensywnieją, by z czasem nieco przygasnąć. U małych stadiów (L3) na odwłoku wyraźnie widać ciemną plamkę z włoskami parzącymi, kontrastową i charakterystyczną. Wraz ze wzrostem odwłok sam porasta włosami i ta granica zaciera się. Samce są smuklejsze od samic, mają dłuższe nogi względem ciała, bulbusy na nogogłaszczkach oraz haczyki tibialne na przednich odnóżach, służące do przytrzymywania samicy podczas kopulacji.

W terrarium

Dorosła emilia dobrze czuje się w terrarium o wymiarach około 30x30x25 cm (dł./szer./wys.), otwieranym z przodu lub z góry. Jako podłoże sprawdza się kwaśny torf lub włókno kokosowe (albo ich mieszanka), a warstwa powinna mieć co najmniej 5-7 cm, bo ten gatunek naprawdę lubi kopać. Nie ma sensu inwestować w piękną aranżację za wcześnie: właśnie wtedy, kiedy jesteś przekonany, że wszystko stoi idealnie, emilia potrafi w tydzień wywrócić całą dekorację do góry nogami i wynieść substrat pod kratkę wentylacyjną. Tuba korkowa jako punkt startowy do nory to dobry pomysł.

Temperaturę utrzymuj w granicach 25-27°C w dzień, z nocnym spadkiem do około 22°C. Gatunek pochodzi z terenów półpustynnych, więc nie toleruje ani chłodu, ani nadmiernej wilgoci. Wilgotność rzędu 60-65% w zupełności wystarczy. Terrarium powinno być generalnie suche, z jedną wilgotną strefą lub stale pełną miseczką z wodą. Emilia sama zadba o to, żeby z tej miseczki regularnie korzystać.

Karmienie jest proste: typowy owad dobrany do rozmiaru pająka, podawany co 1-2 tygodnie. Po każdej wylince warto poczekać tydzień lub dwa, zanim zaproponujesz pokarm.

Temperament i trudność hodowli

Emilia to klasyczna „braszka": leniwa, spokojna i w zasadzie bezproblemowa. Przy odpowiedniej temperaturze jest regularnie widoczna w terrarium, co jest jej dodatkowym atutem jako gatunku ozdobnego. W nocy bywa bardziej aktywna, chodzi po szybach i potrafi hałasować. Gdy poczuje się zagrożona, chętnie sięga po włoski parzące, które wyczesa aktywnie na intruza. Rzadko staje do ataku, choć zdarza się jej „postawić" w groźnej pozie. Powszechnie oceniana jest jako gatunek odpowiedni dla początkujących.

Jad emilii nie stanowi poważnego zagrożenia dla człowieka i porównuje się go siłą do jadu pszczoły. Gatunek objęty jest Konwencją Waszyngtońską (CITES), co należy mieć na uwadze przy zakupie i transporcie.

Rozmnażanie to już zupełnie inna historia. Emilia uchodzi za jeden z trudniejszych do rozmnożenia gatunków Brachypelma. Samica powinna mieć co najmniej 4-5 lat, a na złożenie kokonu potrafi kazać czekać nawet 9-13 miesięcy od kopulacji. Kokon zawiera zazwyczaj 500-800 jaj, a młode wylęgają się po około 5-6 tygodniach. Po kopulacji samiec powinien jak najszybciej opuścić terrarium: samica nie zawsze jest w nastroju do dalszego towarzystwa.

Długowieczność samic to zarówno atut gatunku, jak i wyjaśnienie jego wysokiej ceny. Emilia osiąga dojrzałość płciową już przy 5,5-6 cm długości ciała, wcześniej niż większe Brachypelma, ale przyrosty przy każdej wylince są małe, a od maluszka do dorosłości mija około czterech lub więcej lat. Dorosła samica jest cenniejsza niż porównywalnej wielkości hamorii, bo ta przy tym samym rozmiarze jest jeszcze daleko od dojrzałości. Krótko mówiąc: dobra emilia kosztuje, ale jest przy tobie przez dziesięciolecia. Jedni hodowcy twierdzą, że to drugi co do popularności gatunek z rodzaju Brachypelma, inni, że pierwszy. Prosta, łatwa do zapamiętania nazwa robi swoje.

Brachypelma emilia. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Meksyk, Panama, Kostaryka.