Wyobraź sobie ptasznika, który przez ponad dwa lata hodowli ani razu nie powiedział "nie" na oferowanego świerszcza. Żadnych głodówek, żadnych kapryśnych odmów, żadnego tygodniami ignorowanego pokarmu. Eupalaestrus campestratus to gatunek, który w kwestii jedzenia jest wyjątkowo przewidywalny, co dla każdego hodowcy ptaszników brzmi jak muzyka.

Skąd przybywa ta piękność

Eupalaestrus campestratus pochodzi z Paragwaju i północnej Argentyny, a jego zasięg obejmuje również jedną prowincję w Brazylii. To gatunek z rozległych, otwartych terenów Ameryki Południowej, gdzie jako naziemniaczek prowadzi życie blisko gleby. W hodowlarskim światku krąży pod angielskimi nazwami "Pink Zebra Beauty tarantula" oraz "Giant Paraguay Stripe Leg tarantula", co doskonale oddaje jego urodę i geograficzne korzenie. Naukowa historia tego gatunku jest dość zawiła, bo przez lata figurował pod wieloma różnymi nazwami: Eurypelma campestratum, Lasiodora campestrata, Eupalaestrus pugilator, a nawet Pamphobeteus pugilator. Dopiero z biegiem czasu systematycy zebrali to wszystko pod jednym, aktualnym szyldem.

Wygląd

Tu zaczyna się prawdziwa opowieść o metamorfozie. Młode osobniki do czwartej wylinki są różowe, z ciemną plamką na odwłoku, jakby ktoś namalował je jednym pociągnięciem różowego pędzla. Po tej granicy stopniowo ciemnieją, a plamka pozostaje widoczna aż do mniej więcej szóstej wylinki, choć z każdym razem coraz bledsza. Dorosłe osobniki przybierają barwę brązową, ale to wcale nie oznacza, że stają się nudne. Na kończynach widoczne są jasne, podwójne paseczki przykuwające wzrok, a odwłok porasta gęste futro z długich, jasnych włosków. Szczególnie imponująco prezentuje się tylna para odnóży u samic, owłosiona wyjątkowo gęsto.

Warto wspomnieć o jednej cesze, którą hodowcy uznają za niezwykłą: Eupalaestrus campestratus jest gęsto porośnięty włoskami od strony brzusznej, co wyróżnia go spośród wielu krewnych. Całość robi jeszcze większe wrażenie, gdy weźmiemy pod uwagę rozmiary: ciało dorasta do 7 centymetrów, choć trafiają się osobniki mierzące nawet 10 centymetrów, a rozpiętość odnóży może sięgać 25 centymetrów. To całkiem solidna bestia.

W terrarium

Eupalaestrus campestratus to gatunek naziemny, co oznacza, że terrarium powinno być urządzone z myślą o eksploracji podłoża. Wystarczy zadbać o odpowiednią warstwę substratu i kilka kryjówek, w których ptasznik poczuje się bezpiecznie.

Temperatura optymalna dla tego gatunku wynosi 28 do 30 stopni Celsjusza. Można zejść nieco niżej, do około 25 stopni w ciągu dnia, natomiast nocne spadki do 20 lub 22 stopni są w pełni akceptowalne. To ważna informacja dla hodowców mieszkających w chłodniejszych pomieszczeniach.

W kwestii jedzenia ten ptasznik to wzorzec regularności. Przez ponad dwa lata hodowli nie zaobserwowano ani jednej dobrowolnej głodówki. Zawsze jada, zawsze z chęcią. Jedynym zastrzeżeniem jest to, że jeśli zwierzę zostanie wybite z rytmu podczas obsługi terrarium, na przykład wyrzucone przypadkowo przy otwieraniu, tego samego dnia może już nie zaatakować ofiary. Wtedy najlepiej uzbroić się w cierpliwość i spróbować następnego dnia.

Osobno warto odnotować kwestię zachowania przy jedzeniu: głodny Eupalaestrus campestratus potrafi rzucić się dość zawadiacko. Nie jest to jednak gatunek atakujący bez powodu i przy standardowej obsłudze terrarium nie stwarza większych problemów.

Temperament i trudność hodowli

Pod względem toksyczności jadu Eupalaestrus campestratus plasuje się w strefie komfortu, czyli wśród słabo jadowitych ptaszników Nowego Świata. Gatunek uznawany jest za bezpieczny, co w połączeniu z regularnym apetytem i spokojnym usposobieniem czyni go kandydatem do pierwszego lub drugiego ptasznika w kolekcji.

Hodowla wymaga jednak trochę cierpliwości z jednego powodu: ten ptasznik rośnie wolno. Po ponad dwóch latach hodowli nadal jest to stosunkowo mały osobnik, któremu dopiero niedługo będzie potrzebny większy pojemnik. Dla kogoś nastawionego na szybkie efekty może to być lekkim rozczarowaniem. Za to samica E. campestratus to inwestycja na długie lata, szacuje się bowiem, że może żyć kilkanaście lat.

Rozmnażanie tego gatunku nie jest do końca poznane, co dodaje mu pewnej tajemniczości w hodowlarskim środowisku. Wiadomo, że seksowanie jest możliwe już z wylinki, a dojrzałe samce rozpoznaje się po bulbusach na nogogłaszczkach oraz haczykach na pierwszej parze odnóży. Warto jednak pamiętać, że kupując kilka osobników jednocześnie, można z łatwością trafić na same samice, co jest scenariuszem jak najbardziej realnym.

Eupalaestrus campestratus to gatunek dla kogoś, kto szuka spokojnego, efektownego i stosunkowo bezproblemowego ptasznika do długotrwałej hodowli. Wolne tempo wzrostu wynagradza długowieczność i ponadprzeciętna uroda, która nie znika wraz z wiekiem. A to, że zawsze chętnie je? To po prostu bonus.

Eupalaestrus campestratus. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Paragwaj, północna Argentyna, południowa Brazylia.