Siedem złotych. Tyle możesz zapłacić za malutką nimfę brazylyjskiego ptasznika łososiowego, który za kilka lat urośnie do rozmiarów, przy których większość ludzi robi odruchowy krok w tył. Lasiodora parahybana to jeden z największych ptaszników na świecie, absolutny klasyk terrarystyki i gatunek, który znajdziesz w kolekcji niemal każdego hodowcy. Prawdopodobnie nieprzypadkowo.

Skąd pochodzi ten olbrzym?

Brazylia, lasy i sawanny środkowej części kraju. Tam, gdzie jest gorąco, wilgotno i ziemia nadaje się do kopania, brazylijski ptasznik łososiowy czuje się jak u siebie. Prowadzi naziemny tryb życia i sam wykopuje nory, w których spędza większość czasu. Kiedy jednak poczuje głód, nie ma oporów przed opuszczeniem kryjówki i oddaleniem się od domu o kilkadziesiąt metrów w poszukiwaniu pokarmu. Zdarza mu się też po prostu przejąć gotową norę po jakimś małym ssaku, bo po co kopać, skoro ktoś już zrobił robotę za ciebie?

Wygląd: masywny, choć niepozorny

Szczerość przede wszystkim: Lasiodora parahybana nie jest najpiękniejszym ptasznikiem na świecie. Szarobure, niezbyt efektowne kolory to znak rozpoznawczy całego rodzaju Lasiodora. To, co robi wrażenie, to czysta skala.

Dorosła samica osiąga około 10 cm długości ciała i do 27 cm rozpiętości odnóży. Ciało pokryte jest gęstymi, długimi włoskami praktycznie na całej powierzchni, a u dorosłych osobników na kolanach pojawiają się wyraźne białe pasy. Chelicery są masywne, a przy kontakcie fizycznym z dorosłą samicą wyraźnie czuć jej ciężar i obecność.

Ciekawym narzędziem diagnostycznym jest łysa plamka na odwłoku: jeśli jasna i cielista, do wylinki jeszcze daleko; jeśli ciemna i grafitowa, nowe włoski parzące gromadzą się już pod skórą i wylinka zbliża się nieuchronnie. Warto regularnie zaglądać.

W terrarium

Terrarium dla dorosłego osobnika powinno być raczej długie i szerokie niż wysokie. Sprawdzony rozmiar to około 40 na 30 na 30 cm. Gatunek naziemny nie potrzebuje przestrzeni do wspinaczki, za to doceni grubszą warstwę substratu do kopania: torf z domieszką wermikulitu świetnie utrzymuje wilgotność, a wermikulit dodatkowo spowalnia wysychanie nawet przy intensywnym ruchu pająka. Warstwę substratu warto utrzymać na poziomie 5-7 cm.

Wystrój może być prosty: kawałek korzenia lub kory korkowej jako kryjówka, ewentualne sztuczne rośliny (żywe pająk i tak rozjedzie) i obowiązkowo miseczka z wodą. Pająk sam rozplanuje wnętrze według własnych preferencji.

Temperatura dzienna powinna wynosić 24 do 27°C; nocna może spaść kilka stopni, ale nie niżej niż 20°C. Ważna uwaga: w naturze pająk spędza czas w norze lub przy ziemi, gdzie temperatura jest znacznie niższa niż na poziomie koron drzew. Ogrzewanie terrarium do 28°C na podstawie danych o klimacie brazylijskich lasów to błąd, który może okazać się kosztowny. Optymalną wilgotność utrzymuj na poziomie około 70%. Wentylacja terrarium powinna być zapewniona przez nawiercone otwory w aluminiowej płytce; druciane i plastikowe siatki nie są polecane, bo mogą zostać przegryzione.

Temperament i trudność hodowli

Na papierze: gatunek dla początkujących, odporny, wytrzymały, określany przez doświadczonych hodowców mianem "nieśmiertelnego pająka". W praktyce: każdy osobnik to indywidualność.

Część egzemplarzy jest względnie spokojna. Inne, zwłaszcza dorosłe samice w starszym wieku i praktycznie wszystkie dorosłe samce, bywają wyraźnie nerwowe i skłonne do agresji obronnej. Gatunek słynie z intensywnego strzelania włoskami parzącymi, które potrafią unosić się w powietrzu i są wyjątkowo dokuczliwe przy kontakcie z oczami, nosem lub gardłem. To nie jest ptasznik do trzymania na rękach, a ukąszenie od tak dużej samicy byłoby bardzo bolesne mechanicznie. Sam jad gatunków z Nowego Świata jest stosunkowo słaby, ale wielkie chelicery potrafią wpompować go naprawdę niemało. Ostrożność obowiązuje nawet przy spokojnych egzemplarzach.

Żarłoczność Lasiodory jest legendarna. Dorosłe osobniki chętnie przyjmują duże świerszcze, szarańczę i karaczany różnych gatunków. Młodsze osobniki karmisz tym samym, tyle że w mniejszych porcjach. Najmłodsze nimfy zaczynają od larw muchy, mącznika i wylęgu świerszcza. Apetyt często nie zawodzi nawet tuż po przeprowadzce do nowego pojemnika.

Jeśli planujesz rozmnażanie, wiedz z góry na co się piszesz: rekordowy kokon tego gatunku może zawierać ponad 3000 jaj. Trzy tysiące maluchów to nie żart logistyczny, a karmienie tak dużej gromadki zajmuje dosłownie kilka godzin. Warto przemyśleć temat zanim dojdzie do kopulacji.

Na koniec najlepsza wiadomość: samica w dobrych warunkach dożywa nawet 20 lat. To relacja na długo, która zaczyna się od kilkunastu złotych i małego pojemniczka po kliszy.

Lasiodora parahybana. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Brazylia (lasy i sawanny środkowej Brazylii).