Wyobraź sobie, że kupujesz ptasznika, a po kilku miesiącach patrzysz na niego i myślisz: poczekaj, to chyba nie to, co myślałem. Z Poecilotheria striata taka sytuacja jest możliwa bardziej niż z jakimkolwiek innym gatunkiem z rodzaju. Niemal identyczna jak popularniejsza P. regalis, przez lata pozostawała jej gatunkowym cieniem. Tymczasem jest to osobny, fascynujący gatunek z własną historią, własnym charakterem i jedną kluczową cechą, która pozwala powiedzieć bez cienia wątpliwości: to zdecydowanie ona.

Skąd pochodzi ta piękność

Poecilotheria striata zamieszkuje południowe Indie, konkretnie stany Kerala i okolice Mysore (od którego pochodzi jej angielska nazwa Mysore Ornamental) oraz Trivandrum. W naturze zajmuje dziuple drzew w lasach tropikalnych, wysoko nad ziemią, z dala od ludzkich oczu. Taka lokalizacja ukształtowała jej charakter i potrzeby hodowlane raz na zawsze.

Jej dawna, synonimiczna nazwa to Poecilotheria vittata. Angielskojęzyczni hodowcy znają ją też jako Striated lub Striped Parachute Spider, a sam przydomek gatunkowy pochodzi od łacińskiego "striatus", oznaczającego coś pofałdowanego, żłobkowanego, z wyraźnymi liniami. I rzeczywiście: jeśli uważnie przyjrzysz się temu pająkowi, wzór na ciele jest precyzyjny niczym rytowany ornament.

Wygląd: piękna z podpisem

Dorosła samica osiąga od 6 do 7 centymetrów długości ciała, a z rozpostartymi odnóżami imponuje rozpiętością do 17-18 cm. Samce są mniejsze i smuklejsze (do 6 cm ciała), a przy tym ubarwione mniej kontrastowo. Różnice płciowe ujawniają się stosunkowo późno, bo dopiero około dziesiątej wylinki.

Sam wzór to czarno-białe ornamenty po stronie grzbietowej z pasem liściastego motywu w lekkim, żółtawym odcieniu na odwłoku. Strona brzuszna jest czarna. Nogogłaszczki czarno-białe, dwie pierwsze pary nóg w pasy żółto-czarne, dwie ostatnie w pasy czarno-białe. Brzmi jak regalis? Właśnie o to chodzi.

Cecha rozstrzygająca wszelkie wątpliwości to brak białego paska na spodzie odwłoka. U P. regalis pasek ten jest wyraźny. U P. striata go po prostu nie ma. Do tego karapaks striaty ma więcej czerni wokół fovea. I jest jeszcze jeden detal: białe zabarwienie okolicy otworu płciowego u obu płci, co czyni ją jedynym gatunkiem w całym rodzaju z tą cechą.

W terrarium

Poecilotheria striata to gatunek nadrzewny, więc terrarium musi być zorientowane pionowo. Dla dorosłego osobnika sprawdzą się wymiary około 30 na 30 na 40 cm (długość, szerokość, wysokość), z otwieraną przednią szybą. Wentylacja jest kluczowa, najlepiej w postaci pasków z nawiercanej aluminiowej płytki, bo plastikowe i druciane siatki pająk po prostu przegryzie.

Jako podłoże sprawdza się kwaśny torf, włókno kokosowe lub mieszanka obu. W terrarium powinien znaleźć się konar lub korzeń, bo te pająki budują własne gniazda z przędzy i sztucznych kryjówek nie potrzebują. Warto jednak tak ułożyć dekoracje, żeby pająk miał dobre miejsce do zakotwiczenia swojej budowli.

Temperatura dzienna to 27 do 29 stopni Celsjusza, nocna spada do 22 do 24 stopni. Wilgotność należy utrzymywać na poziomie 70 do 80 procent.

Temperament i trudność hodowli

Zacznijmy od tego, co ważne: ten pająk absolutnie nie jest dla początkujących. Poecilotheria striata jest szybka, posiada silny jad (jak cały rodzaj Poecilotheria) i wymaga od opiekuna zarówno doświadczenia, jak i stałej czujności. Od 24 listopada 2019 roku gatunek figuruje w załączniku II konwencji CITES, więc zakup powinien wiązać się z odpowiednią dokumentacją.

W hodowli bywa wymagająca szczególnie przy rozmnażaniu. Samiec musi zostać zaakceptowany przez samicę, a ta potrafi go zjeść zanim dojdzie do jakiejkolwiek próby zbliżenia. Kopulacja odbywa się najczęściej w godzinach wczesnorannych i rzadko bywa obserwowana bezpośrednio. Samica może wstrzymywać się z produkcją kokonu nawet do sześciu miesięcy od zapłodnienia. Kokon jest nieco większy niż u regalis, a w jednym może znajdować się szacunkowo około 150 nimf. W udanych sezonach hodowlanych odnotowywano nawet dwa kokony w ciągu roku.

Jedną z mniej przyjemnych rzeczy, które mogą przytrafić się opiekunowi, jest syndrom dyskinetyczny obserwowany u tego gatunku. Pająk traci synchronizację ruchową nóg, nie może chwytać podłoża, a w zaawansowanym stadium przestaje się ruszać. Wśród możliwych przyczyn wymienia się toksyny z karmnych myszy z niepewnego źródła, a także opary chemiczne z elementów wystroju terrarium, choćby niewyparowanego kleju poliuretanowego. Warto mieć to w głowie przy aranżowaniu terrarium.

Mimo tej listy wyzwań P. striata można trzymać w grupach. Dla wytrwałych i doświadczonych hodowców oferuje satysfakcję trudną do przecenienia: samica dożywa około 15 lat, jest zachwycająco ubarwiona i pozostaje jedną z bardziej eleganckich Poecilotheriów w każdej kolekcji.

Poecilotheria striata. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: południowe Indie (Kerala, Mysore, Trivandrum).