Wyobraź sobie stworzenie, które mieści się na paznokciu, a zaraz po przeprowadzce do nowego lokum bierze się energicznie za remont. Nie czeka, nie rozgląda się, nie zastanawia. Po prostu buduje. Właśnie tak zachowują się młode osobniki nieokreślonego gatunku ptasznika z Madagaskaru i szczerze mówiąc, robi to niemałe wrażenie.

Wyspa zagadek

Madagaskar to miejsce, które w świecie terrariów brzmi jak obietnica. Endemiczna fauna, izolacja ewolucyjna przez miliony lat, gatunki nieznane nigdzie indziej na Ziemi. Kiedy do kolekcji trafia coś z Czerwonej Wyspy, automatycznie wiadomo, że mamy do czynienia z czymś osobliwym. Dla wielu hodowców to dosłownie nowy kontynent w szafce z pojemnikami, krok poza oswojony świat południowoamerykańskich ptaszników. I właśnie tak można potraktować tego konkretnego nieznajomego: jako pierwsze połączenie z madagaskarską fauną pająków, której wciąż nie znamy zbyt dobrze.

Gatunek pozostaje nieokreślony, co w praktyce oznacza, że nauka jeszcze go nie opisała albo przynajmniej nie przypisała mu jednoznacznej nazwy dostępnej dla hodowców. To nie jest wcale rzadkość przy egzotycznych importach z wysp o tak bogatej, a słabo zbadanej bioróżnorodności.

Wygląd

Pierwsze słowo, które przychodzi na myśl po spojrzeniu na młode osobniki, to: drobny. Trzy milimetry ciała, rozpiętość odnóży nieco powyżej centymetra. W jednym pudełku może ich być kilka, każdy to osobny, miniaturowy wszechświat. Dorosła samica pozostaje małym pająkiem nawet po osiągnięciu dojrzałości, więc nie ma co liczyć na okazały rozmiar. Cały urok tego gatunku kryje się gdzie indziej.

W terrarium

Maluszki trafiają do małych pojemników, tak zwanych boxów, które świetnie sprawdzają się przy hodowli miniaturowych ptaszników. Podłoże to gruba warstwa torfu, która utrzymuje odpowiednią wilgotność bez zalewania. Jako element urozmaicenia wystarczy kawałek sztucznego liścia bluszczu, który daje pająkowi coś do uchwycenia się i punkt orientacyjny w przestrzeni.

I tu zaczyna się najciekawsza część. Zaraz po umieszczeniu w nowym pojemniku młode osobniki nie tracą czasu. Błyskawicznie budują jedwabne schronienia, które kształtem przypominają coś pomiędzy butem a hamakiem, i co charakterystyczne, zawsze na wieczku pojemnika. Gniazdo u góry, nie na dole. To nieprzypadkowe zachowanie, wyraźna preferencja gatunkowa, która rzuca się w oczy każdemu, kto obserwuje te pajączki bezpośrednio po introdukcji.

Jeśli chodzi o pozostałe parametry hodowlane, takie jak temperatura czy szczegółowe wymagania żywieniowe, brak na ten moment dokładnych danych zebranych przy tym konkretnym gatunku. Bezpiecznym punktem wyjścia będzie naśladowanie warunków ogólnie przyjętych dla tropikalnych gatunków z wysp, czyli umiarkowane ciepło i kontrolowana wilgotność utrzymywana właśnie przez tę grubą warstwę torfu.

Temperament i trudność hodowli

Przy tak małych rozmiarach i nieokreślonej taksonomii ten gatunek zdecydowanie nie jest propozycją na pierwszy ptasznik. Brak szczegółowej wiedzy hodowlanej, dostępnej w przypadku popularnych gatunków, oznacza że hodowca jest tu poniekąd pionierem. Obserwacja, dokumentowanie zachowań i cierpliwość stają się kluczowymi narzędziami, bo gotowych przepisów po prostu nie ma.

To jednak jest też część uroku. Kiedy masz w kolekcji gatunek, przy którym wiele jeszcze nieznane, każde spostrzeżenie ma realną wartość. Nawet takie drobiazgi jak to, że pajączki zaraz po przeprowadzce budują jedwabne buty-hamaki na suficie swojego pudełka, mogą być informacją, której nigdzie indziej nie znajdziesz zapisanej.

Dla hodowcy z doświadczeniem, ciekawego świata poza Brazylią i Wenezuelą, madagaskarski nieznajomy to propozycja, przy której trudno się nudzić.

sp. indet. (Madagaskar). Rodzina: nieznana. Zasięg: Madagaskar (gatunek endemiczny).