Są pająki, które zachwycają od pierwszego spojrzenia: jaskrawe kolory, kontrastowe wzory, rude włosy połyskujące w świetle terrariowej żarówki. I są takie jak Tliltocatl verdezi: czarne, pozornie skromne, które swój urok odsłaniają dopiero wtedy, gdy postawisz dwa osobniki obok siebie i przyjrzysz się naprawdę uważnie. Mało znany, rzadko dostępny, chroniony Konwencją Waszyngtońską. Jeśli masz okazję go zdobyć, warto wiedzieć, czego się spodziewać.

Kto to jest i skąd pochodzi

Tliltocatl verdezi należy do rodzaju Tliltocatl, czyli do grupy gatunków znanych dawniej pod parasolem nazwy Brachypelma. To meksykański pająk z okolic Acapulco, zamieszkujący południowe wybrzeże Meksyku. Wśród hodowców jest niezbyt powszechny, co wynika zarówno z ograniczonej dostępności, jak i z ochrony gatunkowej objętej konwencją CITES. Mówiąc wprost: trafienie na sprawdzone źródło to już połowa sukcesu.

W hodowlanych kręgach mówi się o nim półżartem jako o pająku, który wygląda jak skrzyżowanie T. vagans z innym czarnym gatunkiem z rodzaju Tliltocatl. Pokrewieństwo widać w ogólnej sylwetce i zachowaniu, jednak verdezi ma swoje wyróżniki, których nie sposób pomylić z niczym innym.

Wygląd

Tliltocatl verdezi jest pająkiem jednolicie czarnym. Dorosły osobnik osiąga około 4,5 cm długości ciała bez odnóży. Na karapaksie, w okolicach oczu, widnieje charakterystyczna jasna plamka, którą hodowcy określają mianem "maski". To właśnie ten detal nadaje mu wyraz i odróżnia go od innych czarnych ptaszników. Karapaks jest ogólnie jaśniejszy niż u pozostałych gatunków z grupy vagans, a całe ciało pokrywa spora ilość włosów, więcej niż u pokrewnych T. vagans czy T. epicureanus.

Warto też zwrócić uwagę na subtelne różnice między płciami. Samiec bywa nieco większy od samicy, co odwraca typowy dla ptaszników schemat. Na goleniach pierwszej pary odnóży samce posiadają haki przytrzymujące chelicery samicy podczas kopulacji. Dorosłe samce po ostatniej wylince mają też wyraźne bulbusy na nogogłaszczkach. Płeć można określać już u niedorosłych osobników na podstawie budowy płytki i szczelinki płciowej.

Osobniki młodociane wyglądają inaczej niż dorosłe: beżowo-szarawe ubarwienie z ciemną plamą na odwłoku to typowy obraz dla tej fazy wzrostu.

W terrarium

Dorosły Tliltocatl verdezi dobrze czuje się w terrarium o wymiarach około 30 na 30 na 20 cm. Otwierane z przodu lub z góry, z wentylacją wykonaną z nawiercanej aluminiowej płytki (druciane siatki odpuszczamy, pająk może je przegryźć). Młodsze osobniki zaczniemy w mniejszych pojemnikach: pudełka po kliszy, faunaboxy, pojemniki po sałatkach. Nic drogiego ani skomplikowanego.

Jako podłoże sprawdza się kwaśny torf, włókno kokosowe lub ich mieszanka. Niezbędna jest kryjówka: łupina kokosa albo ceramiczna doniczka robią robotę w zupełności. Terrarium stawiamy z dala od kaloryferów, głośników i innych źródeł drgań, w miejscu bez bezpośredniego słońca i z dala od krawędzi półki.

Optymalna temperatura to od 25 do 27 stopni Celsjusza. W nocy można pozwolić jej nieznacznie spaść, ale nie poniżej 20 stopni. Wilgotność utrzymujemy na poziomie od 75 do 80 procent, zraszając co kilka dni część terrarium czystą wodą. Miseczka z wodą do picia jest wskazana.

Żywienie przebiega standardowo dla ptaszników naziemnych: świerszcze, karaczany, mączniki. Rozmiar pokarmu dostosowujemy do wielkości pająka. Resztki niedojedzone usuwamy po dobie, żeby nie stresować hodowańca i nie zaburzać wilgotności.

Temperament i trudność hodowli

Tliltocatl verdezi nie należy do agresywnych ptaszników. Gdy poczuje się zagrożony, sięga po klasyczne dla Tliltocatl narzędzie obrony: wyczesuje z odwłoka włoski parzące. Ukąszenie nie jest pierwszym celem, jednak jak to w ptasznikach bywa, można trafić na osobnika bardziej nerwowego. Ostrożność przy pracach porządkowych to zawsze norma.

Samo utrzymanie zwierzęcia przy zachowaniu podstawowych parametrów nie jest trudne. Wyzwanie pojawia się przy rozmnażaniu. Dojrzałość płciowa przychodzi późno, co oznacza, że skompletowanie pary w odpowiednim wieku bywa kłopotliwe. Gotowość samicy sygnalizuje intensywne wytwarzanie pajęczyny w terrarium. Nabity, okrągły odwłok to dobry prognostyk: większa szansa, że samica przyjmie samca i ewentualnie zbuduje kokon.

Sama kopulacja przebiega zazwyczaj sprawnie. Po jej zakończeniu samica może jednak wykazywać agresję wobec samca, dlatego trzeba mu zapewnić możliwość szybkiej ucieczki. Kokon pojawia się po 4 do 7 miesięcy od zapłodnienia i może zawierać od 500 do 700 jajeczek. Nimfy wykluwają się po 5 do 6 tygodniach, a pełnymi pająkami stają się po kolejnych 40 do 50 dniach. Samica nie zawsze decyduje się na zbudowanie kokonu, co jest dodatkową zmienną, z którą hodowca musi się liczyć.

Jeśli masz już jakieś doświadczenie z ptasznikami i chcesz pójść krok dalej w kierunku rzadkich gatunków, Tliltocatl verdezi jest propozycją wartą rozważenia. Czarne pająki mają swoją estetykę. Trzeba tylko dać im szansę.

Tliltocatl verdezi. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: południowe wybrzeże Meksyku, okolice Acapulco.