Wyobraź sobie pająka, który od siódmej wylinki wygląda jak wyrzeźbiony z kawałka błękitnego szkła. Żadnych obrączek na nogach, żadnych kontrastujących wzorów, po prostu jednolity, morski kolor lśniący metalicznym pobłaskiem z drugiego końca pokoju. Avicularia geroldi przez długi czas uchodził za gatunek mało charakterystyczny, a tymczasem jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych ptaszników swojego rodzaju, jeśli tylko wie się, czego szukać.

Skąd pochodzi i jak żyje

Avicularia geroldi to mieszkaniec brazylijskich lasów deszczowych, spotykany bywa też w Wenezueli. Jak większość swoich bliskich krewniaków, prowadzi życie wysoko w koronach drzew. Tam buduje rozbudowane gniazda z pajęczyny, w których spędza większość czasu, czekając na zdobycz lub kryjąc się przed drapieżnikami.

Anglicy nie przypadkiem ochrzcili go mianem Brazilian Bluegreen Bird Eater lub Brazilian Blue Pink Toe Bird Eater. Obie nazwy zdradzają dwie najważniejsze cechy tego pająka: kraj pochodzenia i kolor, który naprawdę robi robotę.

Wygląd, który zmienia się z wiekiem

Tutaj zaczyna się jedna z bardziej fascynujących historii w świecie Avicularia. Młode geroldi są zaskakująco blade, wyraźnie jaśniejsze niż większość gatunków z tego rodzaju. Maluch w pierwszych wylinkach długo nie zdradza, czym stanie się dorosły pająk, a niecierpliwy hodowca może mieć chwilowe wątpliwości czy kupił właściwy gatunek.

Około czwartej wylinki osobnik zaczyna ciemnieć. Szósta wylinka przynosi już wyraźny, niebieski kolor. Od siódmej lub ósmej wylinki na całym ciele panuje jednolity błękit: odnóża, karapaks, dłuższe włoski. Dorosła samica osiąga czysto morską barwę (zielono-niebieski odcień z metalicznym pobłaskiem), odwłok pozostaje czarny z metaliczno-błękitną rozetą tuż za karapaksem, a stopy zdobią pomarańczowe włoski. Kolorystycznie karapaks i nogi przypominają Avicularia metallica. Samce są niebieskie tak samo, choć ciemniej i mniej intensywnie. Uda mają jaśniejsze, co stanowi typowy wyznacznik barwny dla tego gatunku.

Gatunek wyrasta do pokaźnych rozmiarów. Samice osiągają 7, a nawet 7,5 cm długości ciała. Samce zwykle 5-6 cm, choć zdarzają się osobniki przekraczające ten próg. Rozpiętość odnóży u dorosłego osobnika sięga 12-14 cm.

Jak rozpoznać czystego geroldi

W świecie hodowlanym jest jedna kwestia, której nie wolno bagatelizować: rozeta z włosków na odwłoku tuż za karapaksem musi być jednolicie metaliczno-niebieska. Czerwone włoski w jej środku to sygnał alarmowy, znak rozpoznawczy krzyżówki, nie czystego gatunku. Osobniki mieszane mają niebieskie włoski po bokach rozety, ale środek zdradziecko się czerwieni. Im wcześniej zauważysz tę różnicę, tym lepiej. Takie osobniki nie powinny trafiać do rozrodu, bo zanieczyszczenie hodowlanej linii geroldi to problem, który w środowisku hodowców traktowany jest bardzo poważnie.

W terrarium

Avicularia geroldi jako gatunek nadrzewny potrzebuje przede wszystkim wysokości. Minimalne wymiary terrarium dla dorosłego to 25x25x40 cm. Kora na tylnej ściance oraz gałęzie lub korzeń to nie opcjonalna dekoracja, lecz niezbędne wyposażenie. Pająk potrzebuje powierzchni do wspinaczki i miejsca na zbudowanie gniazda, które bywa imponująco rozbudowane. Gałązki fikusa świetnie sprawdzają się jako uzupełnienie aranżacji, pod warunkiem że wilgotność w terrarium jest stabilna.

Jako podłoże sprawdza się włókno kokosowe, torf lub ich mieszanka w proporcji 1:1. Podłoże musi stale utrzymywać wilgotność i absolutnie nie może wysychać. Temperatura dzienna powinna wynosić 27-29 stopni Celsjusza z nocnym spadkiem o 2-3 stopnie. Wilgotność utrzymuj na poziomie 75-85%. Raz na kilka dni zraszaj ścianki terrarium, bo Avicularia piją głównie właśnie z nich, a nie z miseczki. Niedopilnowanie tego szczegółu może skończyć się tragicznie dla pająka. Terrarium ustaw z dala od bezpośredniego słońca i źródeł drgań.

Temperament i hodowla

Geroldi opisywany bywa jako rozbrykany i energiczny, dosłownie wariat wśród awikularii. Podczas prowokacji chętnie skacze, lecz nie jest agresywny i jego jad nie należy do szczególnie groźnych. Avicularia mają za to własny system obronny: w sytuacji silnego stresu odstrzelują napastnika strumieniem fekaliów. Brak im natomiast włosków parzących, które pająki z innych rodzajów tak chętnie wycześują z odwłoka, więc przypadkowy kontakt z tą aulararią to nic strasznego.

Rozmnażanie jest stosunkowo łatwe. Samica akceptuje samca bez większej agresji. Po 6-12 tygodniach od kopulacji składa kokon, z którego po około 3 tygodniach wylęga się od 70 do 120 nimf. W młode pająki przekształcają się w ciągu kolejnych 3-4 tygodni. Samice żyją co najmniej 6-7 lat.

Avicularia geroldi nagradza cierpliwość. Młody osobnik jest mało wyróżniający się, ale każda kolejna wylinka przybliża go do tej uderzającej, morskiej barwy, na którą naprawdę warto poczekać.

Avicularia geroldi. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Brazylia, Wenezuela.