Każdy, kto choć raz widział dorosłą samicę Avicularia juruensis, rozumie, dlaczego hodowcy mówią o niej "chodząca kulka". Gęste, lekko czerwonawe włoski z białymi końcówkami pokrywają ciało tak szczelnie, że pająk wygląda bardziej jak przytulanka niż żywe stworzenie. Przez lata krążył w hodowlach pod handlową nazwą Peru Purple, choć pochodzi z brazylijskich lasów deszczowych. Dziś formalnie nosi nazwę Avicularia juruensis morfotyp 2 i stał się jedną z najczęściej spotykanych Avicularii w polskich ofertach hodowlanych.

Skąd pochodzi i co wyróżnia go spośród rodziny

Rodzaj Avicularia to rozgałęzione drzewko genealogiczne ptaszników z Ameryki Południowej. A. juruensis zadomowiła się w brazylijskiej dżungli, gdzie wysoka wilgotność i ciepło lasów deszczowych ukształtowały jej specyficzne wymagania. Gatunek przez lata budził zainteresowanie taksonomów: figurował jako Avicularia sp. "Peru purple", aż trafił formalnie do synonimiki razem z Avicularia urticans, mimo że obie formy wyraźnie różnią się wyglądem. Środowisko hodowców przyjmuje tę decyzję z mieszanymi uczuciami, a wielu sprzedawców nadal używa starej, dobrze rozpoznawalnej nazwy handlowej ze względu na trwające zmiany taksonomiczne.

Przy zakupie samca warto pamiętać o jednej zasadzie: zawsze proś o zdjęcia z okresu przed osiągnięciem dojrzałości. Dorosłe samce kilku gatunków Avicularia wyglądają niemal identycznie i bez fotografii z wcześniejszych stadiów nie da się potwierdzić morfotypu ani gatunku.

Wygląd

Avicularia juruensis to pająk, który zmienia się z wylinki na wylinkę, i to w naprawdę efektowny sposób. Już u maluchów na stadiumach L1-L2 widać delikatne pomarańczowe "podkówki" na odnóżach. Około czwartej lub piątej wylinki ubarwienie staje się wyraźnie złociste, a obrączki robią się coraz bardziej wyraziste. Dorosła samica to prawdziwy spektakl: żółto-złote ciało z zielonymi poblaskami, czarny odwłok gęsto pokryty kremowymi włoskami, a przez karapaks prześwituje czarny kolor tworzący gwieździsty wzór charakterystyczny właśnie dla tego gatunku. Włoski na ciele mają lekko czerwonawe zabarwienie z wyraźnie białymi końcówkami.

Pomarańczowe "podkówki" i obrączki to znak firmowy A. juruensis, bo są bardziej wyraziste niż u jakiejkolwiek innej Avicularii. Co ciekawe, posiadają je również dorosłe samce, co jest ewenementem w całym rodzaju: obrączki widoczne są nawet na nogogłaszczkach przekształconych w bulbusy. Dzięki temu samce A. juruensis rozpoznasz bez trudu, nawet gdy reszta ciała jest już ciemnobrązowa z jedynie subtelnym pobłyskiem innych kolorów.

Samica dorasta do 7-7,5 cm długości ciała, samiec oscyluje wokół 5 cm, choć zdarzają się większe okazy. Rozmiarami gatunek spokojnie dorównuje Avicularia variegata.

W terrarium

A. juruensis to pająk nadrzewny, więc terrarium ustawiamy pionowo. Sprawdzi się szklane terrarium o proporcjach wyższych niż szerokich. Nawet skromny wymiar 10x10x20 cm wystarczy na pierwszych etapach hodowli. Jako kryjówkę i bazę dla sieci służy tuba korkowa, najlepiej lekko odłamana na końcu, co tworzy naturalne wejście do gniazda. Tył terrarium warto wyłożyć ścinkami kory korkowej, które pająk chętnie zasiedla. Sprawdzą się też dekoracje roślinne: Ficus pumila i Pilea depressa dobrze znoszą warunki, których wymaga ten gatunek.

Podłoże powinno być wilgotne i dobrze chłonące: włókno kokosowe lub mieszanka chips kokosowych ze ścinkami zapewnia solidny bufor wilgoci. Wilgotność utrzymujemy na poziomie 75-85%. Raz na kilka dni zraszamy ścianki terrarium: przedstawiciele rodzaju Avicularia chętnie piją wodę bezpośrednio z pionowych powierzchni. Temperatura powinna wynosić 25-29°C, z niewielkimi spadkami nocnymi rzędu 2-3°C. Dobrze, gdy pająk ma możliwość wyboru miejsca o optymalnej dla siebie temperaturze, więc gradient cieplny wewnątrz terrarium jest mile widziany.

Żywienie jest bezproblemowe: jak wszystkie Aviculariinae, A. juruensis karmimy co tydzień.

Temperament i trudność hodowli

To jeden z tych gatunków, które hodowcy polecają osobom szukającym dużego, efektownego ptasznika bez nerwowego charakteru. A. juruensis jest łagodna, nie opisywana jako agresywna ani defensywna, choć rusza się dość żwawo. Jad ma słaby, co w połączeniu ze spokojnym usposobieniem czyni z niej dobry wybór dla kogoś, kto dopiero odkrywa świat dużych nadrzewnych ptaszników.

Samice dożywają co najmniej 6-7 lat. Samce żyją krócej, lecz po ostatniej wylince mają przed sobą minimum pół roku. Rozmnażanie wymaga cierpliwości: samiec dopiero co wylinkany do dojrzałości nie wykazuje zainteresowania samicą, bo potrzebuje czasu na napełnienie bulbusów. Dopiero napełniony kopuluje do końca, nienapełniony próbuje podnieść samicę i się wycofuje.

Jeśli szukasz ptasznika, który wygląda jak pluszowa zabawka, spokojnie siedzi w korku i pozwala się podziwiać, A. juruensis wpisuje się w ten opis niemal idealnie.

Avicularia juruensis (morfotyp 2, Peru Purple). Rodzina: Theraphosidae, podrodzina Aviculariinae. Zasięg: Brazylia, lasy deszczowe Ameryki Południowej.