Są pająki, które przez całe życie wyglądają tak samo. Avicularia urticans do nich nie należy. Jako młody osobnik nosi na odwłoku żywy, krwistoczerwony wzór przywodzący na myśl strój tygrysa, wyraźnie oprawiony ciemnymi włoskami z obu stron. Z każdą wylinką ten wzór stopniowo blednie, aż ostatecznie znika, zostawiając w zamian spokojne, ciemnobrązowe futro z różowymi końcówkami stóp. To metamorfoza godna osobnego artykułu, a pająk jest przy tym wszystkim wyjątkowo spokojny. Kto go raz zobaczy, ten rzadko skreśla go z listy "chcę mieć."

Skąd pochodzi?

Avicularia urticans zamieszkuje górne partie lasów deszczowych w Peru. Nie chodzi tu o przysłowiowe "jest z dżungli," ale o konkretne piętro leśne: wysokie korony drzew, gdzie pająk buduje swoje gniazda i spędza całe życie z dala od leśnego runa. To typowy nadrzewiec, który cały swój ewolucyjny wysiłek włożył w życie w pionie, wysoko nad ziemią. Ta informacja ma bardzo praktyczne znaczenie przy urządzaniu terrarium.

Wygląd

Jak już wspomniano, wygląd Avicularia urticans zmienia się radykalnie z wiekiem. Młody osobnik zachwyca krwistoczerwonym, tygrysiim wzorkiem na odwłoku, otoczonym ciemnymi włoskami po obu stronach. W fazie przejściowej pojawia się z kolei charakterystyczny wzór przypominający choinkę, podobny do ubarwienia pająków z rodzaju Pamphobeteus. To ciekawe stadium, które niejednego hodowcę potrafi zmylić przy identyfikacji.

Dorosły osobnik prezentuje zupełnie inny obraz. Karapaks i odnóża są ciemnobrązowe, miejscami wpadające w czerń. Odwłok matowo-czarny z pojedynczymi brązowymi włoskami. I ten detal, który wszyscy zapamiętują: różowe końcówki stóp. Całość okrywa długa, gęsta szczecinka, nadająca pająkowi pluszowy charakter. Dorosłe samice osiągają około 6 cm długości ciała, z rozpiętością odnóży od 12 do 13 cm. Samce są nieco mniejsze.

Warto też wiedzieć, że gatunek dostępny jest w dwóch odmianach. Odmiana standardowa dojrzewa do beżowego, złotawego ubarwienia. Tak zwana odmiana "green" wyróżnia się ciemniejszym karapaksem już od wczesnego wieku i delikatnie zielonkawym poblaskiem w dorosłości. Co ważne, obie odmiany różnią się od siebie zauważalnie już na wczesnych etapach wzrostu i nie powinny być ze sobą mieszane.

W terrarium

Avicularia urticans to nadrzewiec, więc terrarium powinno być wyższe niż szerokie. Minimalne wymiary dla dorosłego osobnika to 25 na 25 na 40 centymetrów (długość, szerokość, wysokość). Młodsze okazy trzyma się w odpowiednio mniejszych pojemnikach, dopasowanych do aktualnego rozmiaru pająka.

Temperatura dzienna powinna wynosić od 27 do 30 stopni Celsjusza, a nocna może spokojnie spaść do około 22 stopni. Wilgotność utrzymujemy na poziomie 70 do 80 procent. To warunki charakterystyczne dla tropikalnego lasu deszczowego, odzwierciedlające naturalne środowisko tego gatunku.

Temperament i trudność hodowli

Avicularia urticans jest oceniany jako gatunek bardzo spokojny. Dla kogoś, kto dopiero zaczyna przygodę z ptasznikami nadrzewnymi, to informacja warta zapamiętania. Dochodzi do tego jeszcze jeden wyróżnik: ten pająk nie wyczesuje włosków parzących (urticating hairs), co w rodzaju Avicularia jest co prawda ogólną tendencją, ale urticans reprezentuje ją wyjątkowo konsekwentnie.

Rozmnażanie jest stosunkowo prostym procesem, jeśli posiada się dorosłą, zdolną do kopulacji parę. Samca można bez obaw wprowadzić do terrarium samicy, a kopulacja przebiega bez agresji między partnerami. Po 6 do 12 tygodniach samica składa kokon. Z kokonu po około trzech tygodniach wylęgają się od 60 do 120 nimf, które stają się w pełni uformowanymi pająkami po kolejnych 20 do 30 dniach.

Samice żyją od 10 do 12 lat, co przy ich spokojnym usposobieniu i efektownym wyglądzie czyni je długoterminowymi towarzyszkami hodowlanymi. Samce, jak to bywa w świecie ptaszników, znacznie krócej: od półtora do dwóch lat, z czego po ostatniej wylince zostaje im mniej więcej 6 miesięcy aktywnego życia.

Avicularia urticans. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Peru, górne partie lasów deszczowych Ameryki Południowej.