Są takie ptaszniki, przy których patrzysz na zdjęcie po raz pierwszy i myślisz: nie, to musiało być graficznie podkręcone. Intensywny granat, ognisty odwłok, tysiące włosów z jasnymi końcówkami, które optycznie podwajają rozmiar pająka. A potem dostajesz potwierdzenie od hodowców: tak, ona naprawdę tak wygląda. Avicularia variegata to gatunek, przy którym słowo "piękny" po prostu za mało.

Południowoamerykańska dama bez morfotypów

Jak wszystkie Avicularie, variegata pochodzi z Ameryki Południowej. Nie posiada morfotypów, albo przynajmniej nie zostały one jak dotąd potwierdzone, co w przypadku rodzaju słynącego z poplątanej taksonomii i licznych odmian regionalnych jest informacją wartą zapamiętania. Kupujesz variegatę, dostajesz variegatę, koniec historii.

Wśród hodowców jest znana od wielu lat, choć jej popularność pozostaje stosunkowo stała. Nie jest gatunkiem, który robi furorę w każdym sezonie, ale ci, którzy ją trzymają, rzadko z niej rezygnują. Jeden z bardziej doświadczonych hodowców określa ją wprost swoim ulubionym gatunkiem z podrodziny Aviculariinae i umieszcza na liście ptaszników "koniecznych" dla każdego, kto szuka dużego, nadrzewnego, włochatego pająka.

Wygląd: od brunatnego malucha do granatowego olbrzyma

Żaden inny gatunek z rodzaju Avicularia nie przechodzi tak spektakularnej transformacji w trakcie wzrostu. Młode osobniki są ciemniejsze od większości swoich krewnych, co na początku może nieco rozczarowywać. Gdzieś około czwartej lub piątej wylinki na odnóżach zaczynają pojawiać się lekko pomarańczowe obrączki, a odwłok nabiera złocistego koloru.

Na siódmej lub ósmej wylince pająk zmienia się w coś zupełnie innego. Całe ciało nabiera brązowego odcienia, a charakterystyczne jaskrawopomarańczowe "obrączki" i "podkówki" na odnóżach stają się wyraźnie widoczne. To jeszcze nie koniec.

Dorosłe samice to prawdziwe dzieła natury. Ciało granatowe, z połyskującymi niebiesko-zielonym blaskiem odnóżami (hodowcy mówią o "opalizujących udach", które pojawiają się u starszych samic). Na odwłoku, z przodu i po bokach, gęste czerwone włoski z jaśniejszymi końcówkami tworzą efekt, który na zdjęciach wygląda jak graficzny retusz, ale jest w stu procentach naturalny. Całe ciało pokrywa ogromna ilość długich włosów zakończonych białymi końcówkami, optycznie bardzo mocno powiększającymi pająka. Efekt końcowy jest taki, że dorosła variegata wygląda jak chodząca kulka, i to w dosłownym sensie.

Rozmiary robią wrażenie. Samice osiągają od 7 do nawet 7,5-8 cm długości ciała, co czyni variegatę jedną z największych Avicularii w hodowli. Dorosłe samce są zdecydowanie mniejsze, zazwyczaj nie przekraczają 5 cm, za to intensywnie fioletowe, z doskonale widocznymi podkówkami, obrączkami oraz białymi zakończeniami włosków niemal na całym ciele.

W terrarium

Jako przedstawicielka podrodziny Aviculariinae, variegata prowadzi typowo nadrzewny tryb życia. Terrarium powinno być wysokie, z miejscem na budowę oprzędu w górnej części. Pająk chętnie urządza sobie schronienie z jedwabnej siateczki i stamtąd obserwuje świat.

Temperatura powinna mieścić się w zakresie 25-29°C, z niewielkimi spadkami nocnymi rzędu 2-3°C. Ważne, żeby pająk miał możliwość samodzielnego wyboru najwygodniejszego miejsca w terrarium, dlatego gradient termiczny ma tu duże znaczenie.

Wilgotność utrzymujemy na poziomie 75-85%. Raz na kilka dni wystarczy spryskać ścianki terrarium: Avicularie bardzo chętnie zbierają wodę bezpośrednio z powierzchni, więc ta prosta metoda sprawdza się doskonale. Karmienie odbywa się raz w tygodniu, tak jak w przypadku pozostałych Aviculariinae.

Temperament i trudność hodowli

Variegata jest stosunkowo spokojna, co jest cechą typową dla całego rodzaju. Jednak przy rozmiarach, jakie osiągają dorosłe samice, nawet przypadkowe "suche" ukąszenie bez wstrzyknięcia jadu może być bardzo bolesne. Sam jad gatunku jest dość słaby, ale gabaryty pająka robią swoje i zwyczajna ostrożność jest tu jak najbardziej na miejscu.

Rozmnażanie variegaty jest możliwe w warunkach amatorskich, ale wymaga cierpliwości i uwagi. Samice najlepiej dochować do solidnych rozmiarów przed dopuszczeniem: zbyt mała samica to realne ryzyko dla jej zdrowia przy rozrodzie. Kokon zawiera zazwyczaj około 100 nimf, a pierwsze N1 pojawiają się po 17-25 dniach od złożenia, zależnie od temperatury.

Jeśli samica porzuci kokon, możliwa jest sztuczna inkubacja. Kokon należy obracać ręcznie co najmniej 2-3 razy dziennie, a nimfy umieszczać na matowym, nieśliskim podłożu z dostępem do wilgotnego powietrza, ale bez bezpośredniego kontaktu z wodą. Dojrzały samiec jest łatwy do rozpoznania: ma widoczne bulbusy na nogogłaszczkach i charakterystyczne haczyki na przedniej, najdłuższej parze nóg. Samice żyją co najmniej 6-7 lat, samce minimum pół roku po ostatniej wylince.

Avicularia variegata. Rodzina: Theraphosidae, podrodzina Aviculariinae. Zasięg: Ameryka Południowa.