W świecie ptaszników z rodzaju Brachypelma panuje niepisana moda na intensywne kolory: ogniste czerwienie, pomarańczowe kolana, kremowe pasy. Brachypelma klaasi nie gra w tę grę. Wchodzi skromnie, cała w głębokiej czerni opiętej miękkim, różowo-brązowym puchem, i staje pośrodku jak ktoś, kto wie, że nie musi krzyczeć, żeby zwrócić na siebie uwagę. Autorzy rewizji rodzaju opisują ją wprost jako "ekstremalną formę" Brachypelma, bo nie ma tu ani odrobiny intensywnej czerwieni czy pomarańczy znanych z hamorii, smithi czy auratum. I właśnie ta powściągliwość robi wrażenie.

Osobliwość z Nayarit z ciekawą historią

Gatunek opisano w 1994 roku. Schmidt i Krauze nadali mu nazwę na cześć Petera Klaasa, zbieracza holotypu. Ciekawostka: początkowo badacze mieli poważne wątpliwości, czy w ogóle zakwalifikować go do rodzaju Brachypelma, bo ubarwienie jest tak atypowe. Dopiero szczegółowa analiza serii typowej potwierdziła przynależność.

W naturze B. klaasi zamieszkuje wilgotne lasy i zarośla meksykańskiego stanu Nayarit oraz Gwatemali. Kopie norki lub zajmuje gotowe kryjówki pod korzeniami, konarami i głazami. Przy wejściu do nory nie buduje grubego koca z pajęczyny, jedynie kilka pojedynczych nitek. Jest to zarazem najrzadszy gatunek z całego rodu w środowisku naturalnym, rzadszy niż hamorii, smithi czy auratum. Objęcie Konwencją Waszyngtońską (CITES) to logiczna konsekwencja: kupując tego pająka, wymagaj dokumentu potwierdzającego legalne pochodzenie.

Wygląd

Ciało niemal czarne lub bardzo ciemnobrązowe. Karapaks i odwłok pokryte długimi, różowo-brązowymi włoskami, które nadają pająkowi wygląd zamszowego, wyjątkowo miękkiego obiektu. Uda i kolanka nóg czarne, pozostałe człony brązowe, wszystkie gęsto owłosione. Na odwłoku widać rzadko rozmieszczone, rudawe włoski błyskające przy odpowiednim świetle.

To zarazem najmniejszy ptasznik z rodzaju: ciało dorasta do 7-8 cm, z rozpostartymi odnóżami do 15-16 cm. Wybarwienie pojawia się jednak powoli. Młode są szaro-beżowe z ciemną plamką na odwłoku, kolory na odnóżach zaczynają być widoczne dopiero około piątej wylinki, a intensywność rośnie z każdym kolejnym linieniem. Uchodzi za najpóźniej wybarwiający się gatunek z rodzaju, więc cierpliwość nie jest tu tylko cnotą, ale wręcz warunkiem doceniania pająka.

W terrarium

Skoro B. klaasi pochodzi z wilgotnych lasów, w terrarium trzeba to odzwierciedlić. Błędem byłoby traktowanie jej jak gatunku pustynnego tylko dlatego, że należy do Brachypelma. Wilgotność powinna wynosić 60-70%, temperatura w dzień 25-28°C, w nocy nieco mniej. W terrarium warto trzymać miseczkę z wodą.

Dla dorosłego osobnika odpowiednie terrarium ma wymiary około 30x30x25 cm. Wentylacja w postaci pasków nawierconej płytki aluminiowej sprawdza się lepiej niż druciane czy plastikowe siatki, bo te bywają przegryzane. Podłoże z kwaśnego torfu lub włókna kokosowego o grubości 5-7 cm umożliwia kopanie i pomaga utrzymać wilgotność. Kryjówka z łupiny kokosa lub ceramicznej doniczki to podstawa wyposażenia. Dla młodych osobników wystarczają małe pojemniki, które wraz ze wzrostem pająka wymienia się na coraz większe.

Żywienie nie sprawia problemów: przy dobrych warunkach klaasi je chętnie i regularnie. Przed wylinką odmówi jedzenia, a uderzanie łapkami w pęsetę i odchodzenie tyłem to jej sposób na powiedzenie "nie dzisiaj". Nie atakuje przy tym, po prostu elegancko wychodzi z sytuacji.

Temperament i trudność hodowli

Temperament ma spokojny, typowy dla całego rodzaju. Ugryzienia zdarzają się praktycznie wyłącznie w teorii: w praktyce pająk woli się oddalić niż zaatakować. Jad jest słaby, porównywalny z ukąszeniem pszczoły. Zdenerwowany osobnik może wyczesać z odwłoka włoski parzące, które podrażniają skórę, więc ostrożność przy pracach porządkowych jest wskazana. Poza tym to gatunek polecany dla początkujących hodowców.

Rozmnażanie to już inna historia. B. klaasi jest rzadka w hodowlach, więc skompletowanie pary w odpowiednim wieku bywa trudne. Samice często nie budują kokonu. Kopulacja przebiega zwykle bez problemów, ale tuż po niej samica potrafi być agresywna wobec samca i trzeba mu zapewnić natychmiastową możliwość ucieczki. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, kokon pojawi się po 5-8 miesiącach od zapłodnienia i zawiera nawet 600-700 jajeczek. Nimfy wykluwają się po 5-6 tygodniach, pająkami stają się po kolejnych 45-55 dniach.

Samica żyje długo: 15-18 lat to realny horyzont. Samiec ginie około roku po ostatniej wylince. Dojrzałość można rozpoznać po haczykach na pierwszej parze odnóży samca i bulbusach na nogogłaszczkach, przy czym ubarwienie obu płci jest zbliżone.

Jeśli szukasz ptasznika, który nie krzyczy kolorami, ale przyciąga głębią czarnego aksamitu i spokojnym charakterem, Brachypelma klaasi może być właśnie tym wyborem. Wymaga dokumentów i cierpliwości przy wybarwieniu, ale odwdzięcza się latami spokojnego towarzystwa i widokiem, którego nie zapomnisz.

Brachypelma klaasi. Rodzina: Theraphosidae. Zasięg: Meksyk (stan Nayarit) i Gwatemala.