Większość z nas, słysząc "huntsman spider", myśli od razu o Australii albo Azji Południowo-Wschodniej. Tymczasem pod kamieniami na Rodos i Cyprze spokojnie żyje sobie jedyny europejski przedstawiciel rodziny Sparassidae: pająk, który potrafi wywołać szczękę na podłodze u kogoś, kto wcześniej widywał go wyłącznie w naturze jako niepozornego owada przy drodze. Eusparassus walckenaeri to dowód na to, że Europa skrywa niespodzianki nawet dla tych, którzy myśleli, że już wszystko znają.

Kto to jest i skąd pochodzi

Eusparassus walckenaeri zamieszkuje rejon Morza Śródziemnego. Jego populacje spotykamy między innymi na Rodos i Cyprze, gdzie żyje zarówno w środowiskach wilgotnych, jak i suchych. W naturze kryje się wyłącznie pod kamieniami, budując tam gęste, płaskie gniazda z oprzędu. Jeśli kiedykolwiek wywracałeś głazy na greckich wzgórzach i pod jednym z nich coś błyskawicznie uciekło, to całkiem możliwe, że właśnie poznałeś tego pająka zaocznie.

W polskiej hodowli to gatunek absolutnie rzadki: właściwie nie pojawia się w ofertach, co czyni go swoistym białym krukiem wśród entuzjastów arachnofauny.

Wygląd

Sama liczba robi wrażenie: rozstaw odnóży dorosłej samicy sięga około 7 do 8 cm, ciało mierzy ok. 2,5 cm. Brzuch pokrywa miękkie futerko, całość zdobi wyraźny, piękny wzór. Z przodu sylwetka wygląda, powiedzmy szczerze, niepokojąco. Hodowcy porównują ją do ptaszników z Madagaskaru i nie jest to przypadkowe skojarzenie.

Co ciekawe, osobniki widywane w naturze na Cyprze bywają wyraźnie mniejsze od hodowanych w terrarium, co niejeden raz wywołuje szok u hodowcy, który sądził, że "zna już ten gatunek". Młode L1 wyróżniają się żółtym odwłokiem, który nadaje im zupełnie inny charakter niż osobnikom dorosłym.

W terrarium

Eusparassus walckenaeri jest gatunkiem naziemnym i nory kopać nie będzie. W zamian zbuduje rozbudowany, płaski oprzęd pod dowolnym elementem wystroju: kamieniem, łupkiem ustawionym od ściany albo kawałkiem skały z wnęką. Właśnie taki kącik należy mu zapewnić. Nieważne, czy pojemnik jest szczególnie głęboki, ważne natomiast, żeby oferował kryjówkę z prawdziwego zdarzenia.

Jako podłoże sprawdza się torf, choć sam gatunek nie wymaga utrzymywania wilgoci w ziemi. Klimat w pojemniku powinien być raczej suchy. Tu jednak kryje się jeden z trudniejszych aspektów hodowli: zbyt niska wilgotność podczas inkubacji kokonu może doprowadzić do przesuszenia jaj. Pierwsze doświadczenia hodowców wskazują, że przy inkubacji warto dać odrobinę wyższą wilgotność niż intuicja podpowiada, przy czym jednocześnie nie można przesadzić w drugą stronę. Balansowanie na tej granicy to jeden z elementów, który sprawia, że gatunek klasyfikujemy jako wyzwanie dla bardziej doświadczonych hodowców.

Żywienie nie sprawia większych problemów. Dorosłe samice chętnie polują na świerszcze. Podrostki karmione niemal co drugi dzień rosną w zawrotnym tempie: osobnik może przejść pięć linień i osiągnąć stadium L5 w zaledwie półtora miesiąca od otwarcia kokonu. To naprawdę ekspresowe tempo wzrostu.

Temperament i trudność hodowli

Prędkość tego pająka to jedna z jego najbardziej charakterystycznych cech. Młode są piekielnie szybkie i trudne do złapania, dosłownie znikają w ułamku sekundy. Dorosłe samice bez trudu utrzymują się na gładkich ścianach, choć wystarczająco wysoki pojemnik bez przykrycia może okazać się bezpiecznym rozwiązaniem: gatunek nie pokonuje całkowicie gładkich powierzchni.

Samica nie jest z natury agresywna. Hodowcy trzymali ją na dłoni bez większych problemów, spokojnie badała teren. Jednak przy gnieździe z młodymi wyraźnie zmienia nastawienie i staje się pobudzona. Przy nieostrożnym wyganianiu istnieje realne ryzyko ugryzienia. Nie dlatego, że jad jest groźny, bo Eusparassus walckenaeri dysponuje jadem słabym i niegroźnym dla człowieka, ale po prostu dlatego, że nikt nie lubi być kąsany przez pająka wielkości dłoni.

Ze względu na prędkość i nieprzewidywalność ruchów hodowcy są zgodni: to nie jest gatunek do swobodnego trzymania na rękach.

Rozmnażanie jest możliwe bez ponownej kopulacji: samica potrafi złożyć kokon wtórny z tej samej porcji nasienia. Drugi kokon daje zazwyczaj więcej młodych niż pierwszy, a same L1 z kolejnego miotu bywają wyraźnie większe. To ciekawe zjawisko, potwierdzane też przy hodowli australijskich huntsman spiderów. L1 Eusparassus walckenaeri osiągają rozmiar porównywalny z L1 dużego australijskiego polowca o rozstawie około 18 cm, co dla hodowcy stojącego nad pudełkiem z młodymi bywa niemałym zaskoczeniem.

Eusparassus walckenaeri. Rodzina: Sparassidae. Zasięg: Europa śródziemnomorska (Grecja: Rodos, Cypr i okolice).