Wpisz w wyszukiwarkę "Zoropsis rufipes care" i przez chwilę będziesz miał wrażenie, że ten pająk po prostu nie istnieje. Kilka zdań rozsianych po forach, może jedno zdjęcie, zero poradników. A jednak istnieje, żyje sobie na suchych kanaryjskich skałach i od czasu do czasu trafia do rąk hodowcy, który postanawia zapełnić tę białą plamę na własną rękę.

Kanaryjski endemit na własnych zasadach

Zoropsis rufipes to endemit Wysp Kanaryjskich, co znaczy, że nie znajdziesz go nigdzie indziej na świecie. Jego środowisko naturalne to suche, kamieniste tereny charakterystyczne dla tego archipelagu: słońce, skały, minimum wilgoci i dużo miejsca do biegania. To właśnie ten profil środowiskowy kształtuje wszystkie najważniejsze potrzeby gatunku w hodowli.

W Polsce pojawia się sporadycznie, głównie za sprawą importerów z kontaktami na Zachodzie lub w samej Hiszpanii. Jeśli taki okaz trafi na twoje biurko, możesz być pewien jednego: nie znajdziesz gotowego przepisu na jego utrzymanie. Trzeba działać na wyczucie, korzystając z tego, co wiadomo o rodzaju Zoropsis w ogóle, i uzupełniając luki własną obserwacją. Autor, który zdecydował się podjąć to wyzwanie, przyznaje wprost, że musiał mocno szukać i ostatecznie i tak znalazł bardzo niewiele.

Wygląd

Na pierwszy rzut oka Zoropsis rufipes łatwo pomylić z bliskim krewnym, Zoropsis spinimana. Budowa ciała zbliżona, rozmiary podobne. Okazy w hodowli mogą być nieduże, szczególnie jeśli trafiają do rąk hodowcy jako osobniki młodociane, jeszcze przed ostatecznym wyrośnięciem. Wtedy różnice gatunkowe są jeszcze trudniejsze do uchwycenia bez dobrego zdjęcia referencyjnego i chwili skupienia.

Co jednak nie budzi wątpliwości od pierwszej sekundy, to prędkość. Zoropsis rufipes porusza się błyskawicznie. Błysk przez podłoże, chwila bezruchu i znowu sprint. Ten gatunek nie filozofuje.

W terrarium

Skoro środowisko naturalne to suche kanaryjskie skały, terrarium powinno to odzwierciedlać. Podłoże absolutnie suche, bez żadnego zraszania ścian czy substratu. Wilgoć to tutaj wróg, nie sprzymierzeniec. Dobra wentylacja i warunki możliwie zbliżone do suchego, kamienistego siedliska na Kanarach: tyle wiemy na pewno.

W praktyce jako rozwiązanie tymczasowe sprawdza się pojemnik z ręcznikiem papierowym jako podłożem. To jednak absolutnie prowizorka na start. Docelowo pająk potrzebuje właściwego suchego środowiska, które naprawdę oddaje charakter jego naturalnego siedliska. Gotowego przepisu na aranżację nie ma, bo nikt jeszcze go solidnie nie opisał.

Jeśli chodzi o wodę, tu czeka niespodzianka dla tych, którzy przywykli do regularnego zraszania. Zoropsis rufipes nie potrzebuje miseczki z wodą ani kontaktu z wilgocią w pojemniku. Całą potrzebną wodę pobiera z ofiary. Przez ponad dwa miesiące hodowli bez żadnego zraszania, pająk funkcjonuje bez problemów. Owad to dla tego gatunku jednocześnie jedzenie i picie: jedno rozwiązuje dwa problemy.

Żywienie opiera się na małych owadach: małe karaczany i małe świerszcze sprawdzają się dobrze. Pająk poluje aktywnie, nie czeka na przypadkowe zderzenie z ofiarą. Widać w nim myśliwego, nie pułapkarza.

Temperament i trudność hodowli

Zoropsis to rodzaj z charakterem i Zoropsis rufipes w pełni podtrzymuje tę reputację. Agresja wobec innych pająków jest cechą wspólną całego rodzaju: atakuje bez ostrzeżenia, bez rytuałów, bez dawania szansy na odwrót. Współlokatorów nie ma i być nie może.

Wobec hodowcy pająk jest przede wszystkim wyjątkowo szybki, co samo w sobie stanowi wyzwanie przy transferach i porządkach w pojemniku. Nie jest to gatunek, który spokojnie siedzi i obserwuje. Jest cały czas w ruchu albo tkwi w kryjówce i czeka na okazję.

Oceniając trudność hodowli, trzeba wziąć pod uwagę dwie rzeczy. Sama pielęgnacja jest w sumie nieskomplikowana: sucho, bez zraszania, małe owady i spokój. Ale brak jakiejkolwiek bazy danych, zero poradników, zerowa obecność gatunku w popularnej literaturze hodowlanej sprawiają, że każda decyzja to krok w nieznane. To nie jest pająk dla kogoś, kto potrzebuje trzymać się sprawdzonego schematu. To gatunek dla hodowcy, który lubi dokumentować, eksperymentować i uzupełniać białe plamy. Niekoniecznie najtrudniejszy w codziennym utrzymaniu, ale zdecydowanie niepolecany jako pierwszy pająk w kolekcji.

Zoropsis rufipes. Rodzina: Zoropsidae. Zasięg: Wyspy Kanaryjskie (endemit).